Photographs &

 

Η σταδιοδρομία συνεχίζεται

 Στο σημείο όπου κλήθηκε η αστυνομία έφτασε ο υπαστυνόμος  Φ. με δύο όργανα τής τάξεως. Συνάντησε έναν ανθρωπάκο που έτρεμε σαν το ψάρι. Ανήσυχος, έντρομος με ένα κλειδί στο χέρι που έτρεξε να το δώσει στους αστυνομικούς.

- Γρήγορα, ανοίξτε...το τελευταίο δεκαήμερο η μάνα μου ούτε απαντάει στα τηλέφωνα ούτε παίρνει κανέναν τηλέφωνο. Εννοείται πως δεν βγαίνει λόγω τού φόβου...

Ο υπαστυνόμος Φ κοίταξε γύρω του, στέκοντας κοντά στο πλυσταριό όπου έμενε η γερόντισσα και είπε "Εδώ δεν συμβαίνει τίποτα"

- Ανοίξτε παρακαλώ. Εγώ δεν τολμώ...

Όπερ και εγένετο. Το θέαμα που αντίκρυσαν είναι αδιάφορο: μία γραία νεκρή, στο κρεββάτι της σε ελαφρά αποσύνθεση.

Πω πωωω είπε το ένα από τα όργανα. Σε αποσύνθεση...Ε υπαστυνόμε Φ.; Οπωσδήποτε Covid ...αλλά σε αποσύνθεση; Πόσο καιρό έμεινε έτσι;

- Εεεε...Η κοινωνική απόσταση, παιδί μου

Αυτά είπε ο Φ. και μέσα του γύριζε ακόμη η σκέψη: Εδώ δεν συμβαίνει τίποτε.

E penso a...

Στο κελλί

Το γαργοϋλικό τέρας που τόσο καιρό διατηρούσα στην ζωή δίνοντάς του να φάει σιχαμένα αποφάγια, όταν με έβλεπε γρύλιζε τρυφερά, λες και με ευχαριστούσε. Ένα χαμόγελο σαν αυτό τών επαιτών και δυο υγρά μάτια στρέφονταν προς εμένα. Ανταπέδιδα έναν απαξιωτικό μορφασμό... Μία των ημερών πηγαίνοντας για την τροφοδοσία του, δεν βρήκα εκεί το τέρας. Παρόλο που η συνήθης δυσοσμία του δεν ήταν πια παρούσα, υπήρχε η αίσθηση πως κάτι ζούσε εκεί μέσα...θόρυβοι, ψίθυροι και ένα φως που έτρεμε. Ψάχνοντας βρήκα ένα ανθρωπάριο παχουλό και κοντό με όψη βρέφους που χαμογελούσε με δυο δοντάκια να ανατέλουν...ένα πρόσωπο σαν αυγή. Του χαμογέλασα από καρδίας και εκείνο δεν άλλαξε όψη: γελαστό ήταν, γελαστό παρέμεινε. Σκέφτηκα πως σε ένα τέτοιο αγγελούδι άξιζε ένα πολύ καλύτερο πιάτο με γευστική και υγιεινή τροφή. Γύρισα στο σπίτι και επέστρεψα με δύο πιάτα γεμάτα λειχουδιές και φρούτα διαίτης. Έφαγε αχόρταγα και κάθησε στο πάτωμα. Το κοίταξα με τρυφερότητα, χαμογέλασα πατρικά. Εκείνο γρύλισε και μου χαμογέλασε με ένα χαμόγελο σαν αυτό των επαιτών. Με κοίταξε με δυο υγρά μάτια.

Η μικρή μέρα

Μικρές ασήμαντες παρορμήσεεις. Μεγάλες σκέψεις, όνειρα. Φαντασιώσεις. Μέσα σε ένα καφέ, σε ένα κάθισμα μακριά από τα άλλα. Σε μια ώρα που κανείς δεν πατάει στα καφέ...αν και η μέρα αυτή μου δίνει την αίσθηση τής πιο μικρής μέρας. Ήδη από το πρωί πλανιόνταν στον αέρα διαρκώς λέξεις και έννοιες όπως "μικρό", "σύντομο","κοντό" καθώς και παράγωγα...μικρόβιο, κοντοπίθαρος κ.λπ. Η συντομία, το μικρό -δεν ξέρω γιατί- μου θυμίζουν φευγιό, αναχώρηση, απόδραση. Μηρύκαζα αυτές τις στρεβλές και αβάσιμες σκέψεις με μεγάλη ευχαρίστηση. Ήμουν χαρούμενος γιατί περιστρεφόμενος γύρω από παραδοξολογίες, ιδεοφυγές,"κινήσεις τού ιππότου", που λένε οι ψυχολόγοι (όσοι το γνωρίζουν) κατάφερνα να πλησιάσω το εσωτερικό τού νέου είναι μου. Έβλεπα να ξανάρχεται μέσα στις φλέβες μου καλό αίμα και να περιδινίζεται με ορμή, από το μυαλό μου ως τα πόδια μου. Πιό πολύ όμως ένιωθα ευτυχής που η αίσθηση αυτή με έλουε σε ένα καφέ μικρό, σε ένα κάθισμα μακριά από άλλα άδεια τραπέζια. Μικρά τραπέζια με πολύ λίγο φως πάνω τους πλέον, αφού η μέρα τέλειωνε πιό σύντομα. Μού είπαν πως πρέπει να πηγαίνω...Ευγενικά, δεν λέω. Πήρα τις σκέψεις μου μαζί.