Αύγουστος 1995, ημέρα 16η και τίποτε από όλα αυτά δεν θα είχε συμβεί αν ήταν Δεκαπενταύγουστος ή αν είχε συμβεί τότε δεν θα το θυμόμουν σήμερα.
Ώρα 15.00 και κάποιος περαστικός από τον δρόμο πέταξε, από κει κάτω, στο μπαλκόνι μου έναν σκύλο κακό και άγριο, πεινασμένο και φαλακρό λες και ήταν η μετενσάρκωση τού... δεν θυμάμαι, έναν υπουργό μού θύμισε ή κάποιον παράγοντα πολιτειακό. Με όλα μου τα δίκια δεν το άφησα να περάσει έτσι. Γιατί, καλέ, μού πετάς σκυλιά ψοφίμια λέσια κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσίν σου τού είπα, ενώ τού ανταπέδωσα τα πυρά, βρίσκοντας έναν μεγάλο ποντικό πίσω από τα βιβλία μου που τον πέταξα προς το μέρος του. Έχεις την τηλεόραση του είπα και μπορείς εκεί να βρείς ό,τι θέλεις για να το στρέψεις εναντίον μου. Όμως κινούμαι εγώ...αμυντικά και επιθετικά, ανάμεσα στις σκοπιές.
Και λέξη τη λέξη, φράση τη φράση, αυτό το παράπονο το γεμάτο οργή και χωρίς ίχνος μεμψιμοιρίας, ανεξάρτητο από λογική ή αίσθημα δικαίου, δημιούργησε ανάμεσα στα νεύρα μου, στο πνεύμα μου και όχι στην ψυχή μου ένα νέο αντανακλαστικό, απαραίτητο για τις επόμενες πολιορκίες που θα έρχονταν.