Χαρακτήρας

Στεναχωριέμαι, μα μην στεναχωριέσαι  πιά γι' αυτό

με κάνεις και λυπάμαι που έτσι είμαι φτιαγμένος

λες και από μια απώλεια έχω να διηγηθώ

κάθε φορά που το στόμα μου θα ανοίξω

Ούτε να ψάξεις για να βρεις ποιος είναι ο πόνος

λεφτά έχω για να φάω και εγώ και άλλοι

από γυναίκες υπάρχουν πολλές επιλογές

να γράφω ποίηση και πεζά μου μένει χρόνος

Στεναχωριέμαι, μα μην στεναχωριέσαι πιά για μένα

σαν συνήθεια παλιά κατοικεί μέσα μου το κλάμα

ίσως γιατί στα χιόνια έχω γεννηθεί

κι ακόμα θυμάμαι μέρες παγωμένες

Πέρασε πολύς καιρός Ωσπου να νιώσω απάνω μου 

τη ζέστη του ήλιου το πρωί

τον καυτό αέρα του μεσημεριού και

το νερό της θάλασσας που με πήρε στην αγκαλιά του

Tac...!

 

Φύλλα τσίγκου

 Κρατήσου στη θέση σου... Ισορρόπησε!

Μείνε ακίνητος, όρθιος πάνω στο ψηλό σκαμνί ή στην ακμή τού ξυραφιού

Μέχρι ν' ακουστεί το ρολλάρισμα τών τυμπάνων μην κινείσαι, μην αφήνεσαι, τίποτε δεν έχει κριθεί ακόμα και είμαστε όλοι ελεύθεροι.

Η ώρα σου θα ανατείλει:

Όταν ακουστεί εκείνος ο θόρυβος που κάνει το χαλάζι πέφτοντας πάνω στην τσίγκινη οροφή με διαβολεμένα γρήγορο ρυθμό, όταν τραβήξεις τη θαλασσιά κουρτίνα να δεις τι κάνει θόρυβο και πίσω της φανεί (ακόμα κι εκεί) άλλος γκρίζος τσίγκος

Όταν θα γκρεμίζεται αυτός ο κόσμος, εσύ θα πρέπει -συνεπής- να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου. Θα του ορκιστείς πως όλα είναι ένας υποκειμενικός, δικός σου προσωπικός πανικός. Όλα, όσα  δήθεν μεγαλοπρεπώς καταρρέουν γύρω σου, δεν είναι παρά φύλλα τσίγκου.

Πακέτα

Σε πακέτα τσιγάρων και φαρμάκων έγραψαν ονόματα

Σταματόπουλος, Ταμπακάκης, Γεωργίου

Ώρες συναντήσεων, υπενθυμίσεις για ευχές σε φίλους και εορτάζοντες

Δημήτριος, Παναγιώτης, Άννα

Σημαντικές ημερομηνίες, ορόσημα βιολογικά μηνιαία

Ημέρες ωορηξίας, Τ.Ε.Ρ. , αντιψυχωτικά ενέσιμα

Μα κάποτε τελειώνουν τα τσιγάρα

τα φάρμακα καταναλώνονται

Πετιούνται τα πακέτα κι ό,τι πάνω τους σημειώθηκε

ξε-χάνεται δια παντός

Κάπου είχε σημειωθεί και ένας στίχος που πάρα πολλά έλεγε

Πόνος, χαρά, θλίψη

Λίγα μέτρα

Είδα μια κυρία στην εφημερίδα

κείτονταν νεκρή στο δρόμο

έδειχνε ζωντανά η φωτογραφία

και καθένας μας είχε καταλάβει 

πως όταν έρχεται η  ώρα να πεθάνεις

βγαίνεις αργά από τη μια σκηνή 

και σε μιάν άλλη μπαίνεις

που δεν είναι τόσο διαφορετική

Ανάμεσά τους είναι λίγα μέτρα

που κάποιος αργά τα διανύει

κι άλλος με έναν πήδο βιαστικός

Εγώ θα έμενα στη μέση σκεπτικός

πολλή σκέψη, φόβος και δειλία

Ήθελα να ακρωτηρίαζα το κεφάλι μου

το πνεύμα μου, το μυαλό, το νου μου

Ήθελα και τα πόδια μου να ακρωτηρίαζα

που πεισματικά  σίγουρα θα δειλίαζαν 

να περπατήσουν λίγα μέτρα