27 Ιουνίου, 2014

Τότε δόθηκε η μάχη



Πιο πολύ με φοβίζει το ότι φοβάμαι τέτοιες ανοησίες, τόσες ανοησίες. Τι μπορεί να κρύβουν τόσοι πολλοί και τόσο έντονοι φόβοι... Χάνει την αίγλη και το δέος του, έτσι, ο φόβος. Γιατί ο πραγματικός φόβος είναι αρσενικός ενώ ο τζούφιος ονομάζεται (η) φοβία και είναι γένους θηλυκού;

Ναι μεν, αλλά η φοβία σε κυριεύει πιο ολοκληρωτικά από ό,τι ο φόβος. Δεν παλεύεται η φοβία. Κανείς δεν έμαθα να ξεπέρασε μια φοβία του. Πιο συχνά σκέφτεται κανείς πως γεννήθηκε μαζί με τη φοβία του. Εκείνη τη στιγμή "παίχτηκαν" όλα!

Τότε δόθηκε η μάχη. Τότε δόθηκε η ευκαιρία. Κάποιος έπρεπε να είχε νικήσει και κάποιος έπρεπε να είχε χάσει, τότε. Εκείνη η περίφημη αξιοπρεπής ισοπαλία δεν σημαίνει πια σχεδόν τίποτα για μένα. Δεν μοιάζει ούτε καν ισορροπία.

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

πολύ ομορφο

Ανώνυμος είπε...

Η φοβία,στηρίζεται σε απολύτως λογικούς ισχυρισμούς.Άρα είναι ύπουλη.
Η Λεπέν γράφει μια εφημερίδα,πάσχει από ξενοφοβία:Δηλαδή τη φοφίζει
ο φόβος των ξένων...Όμως,η φοβία της για το φόβο των ξένων,αποδείχτηκε
φυσιολογική.Τρομοκρατία,νεκροί κ.ο.κ
Πάντως ουσιαστικό ρόλο,παίζει η προσωπικότητα του καθενός.Το πως ερμηνεύει τον κόσμο και τις καταστάσεις.Δυο άνθρωποι σε ίδιο ερέθισμα,μπορεί να έχουν διαφορετική αντίδραση και η αντίδραση αυτή,να είναι που καθορίζει τελικά, κατά πόσο θα έχει κανείς φυσιολογική ζωή
και ψυχική λειτουργία.Ε!Εκεί παίζεται το παιχνίδι...