Χμμμ...

Πλειοψηφία είναι ένα συνοθύλευμα από μειοψηφίες που πολύ εύκολα αντιλαμβάνεσαι το γιατί συνενώθηκαν.

Ο Μαρσέλ κοιτάζει

Marcel che guarda
una coppia damanti parlarsi vicini.
Si dicono belle parole
a piccole pause,
si dicono amore.
Se le dicono belle,
logicamente,
si dicono stelle.
Marcel ripensa alla sua vita,
quella vera,
quella che sbatte in faccia
tutti gli appena.
Marcel ricorda la vecchia madre
che gli tirò uno scherzo da prendere,
lanciò la scarpa più bella
di vernice povera
e poi lucente.
E lui la rincorse
appena soffiando un respiro entusiasta,
si sentiva felice
perché in pugno stringeva il sogno
e leleganza.
E così mamma conobbi gli istanti
negli intervalli fra onde
per avere un pensiero più grande.
E così mamma ho inseguito orizzonti
sicuro comero che fosse darancio
lo sguardo del cielo.
Marcel guarda
la coppia damanti andarsene piano.
Si mordono il labbro inferiore,
probabilmente
sanno già dove andare.
In un luogo importante,
per rendere belle le malinconiche ombre,
in un luogo distante,
perché siano clandestine
le loro uniche sorti.
E così mamma conobbi gli istanti
negli intervalli fra onde
per avere un pensiero più grande.
E così mamma ho inseguito orizzonti
sicuro comero che fosse darancio
lo sguardo del cielo.
E così mamma conobbi gli istanti negli
intervalli fra onde per avere un pensiero più grande.
E così mamma ho inseguito orizzonti.
Così Marcel
regolarmente fumando
ripensa alla vita
tamburellando le dita,
graffiando il silenzio,
consumandone il tempo.
Senza fatica,
benché nessuna donna adesso
gli dica.
Marcel ripensa alla sua vita,
quella vera,
quella che sbatte in faccia
tutti gli appena.

Marcel
(Cellerino/Giannotti)

Σαν μια παρέα

Εκείνη τη μέρα πήγα να επισκεφτώ, από κοινωνική υποχρέωση όπως συνηθίζουμε να λέμε όταν δεν πάμε κάπου γιά χαβαλέ, ένα κοντινό μου πρόσωπο που το είχε ρίξει στο κρεβάτι του νοσοκομείου μια πολύ σοβαρή αρρώστια, από αυτές που λέμε κακοήθεις.

Στο δωμάτιο ήταν μόνο αυτός και η γυναίκα του, απίστευτα απλοική και φιλόξενη. Κανείς άλλος. Απουσίαζε όλος εκείνος ο ελεεινός συρφετός από χασομέρηδες που κατά κανόνα αργότερα θα τους δεις να γελάνε στην κηδεία, στην περίπτωση που ο πάσχων αποδημήσει.

Συνηθισμένα όλα αυτά σήμερα, θα μου πείτε. Σίγουρα. Βίωσα όμως και κάτι το οποίο,  μέσα από εκείνο το θλιβερό τοπίο,  ξεπήδησε και μπήκε μέσα στο μυαλό μου χωρίς να φύγει ποτέ από κει μέσα:

Ήταν η αίσθηση ότι βρίσκομαι πιο κοντά εγώ στο θάνατο παρά εκείνο το ζευγάρι. Εκείνοι, εθισμένοι πια στην αβεβαιότητα της κάθε ημέρας που ξημέρωνε, στις επώδυνες εξετάσεις και στα διάφορα πήγαινε-έλα, αστειεύονταν και γελούσαν μέσα σ' ένα δωμάτιο χωρίς κλιματισμό, μ' ένα παράθυρο που "έβλεπε" σ' ένα χιονισμένο γήπεδο, ανάμεσα σε τέσσερις τοίχους με πεσμένους σοβάδες...
Όλοι μαζί, σαν μια παρέα: ο Φίλιππος, η Μαρία, ο Άγιος Σάββας.

Μέλλον

Τώρα που το μέλλον είναι πιά τόσο κοντά στα μάτια μου... η πρεσβυωπία μου με εμποδίζει να το δω ξεκάθαρα.

Με τρόμαξες...

Ενάντια σ' όλους αυτούς που έχουν κάνει επάγγελμα την πληροφοριοεξάρτηση, την ειδησεολαγνεία, το στερητικό σύνδρομο όταν δεν υπάρχουν ειδήσεις, την κατά βούληση (τους) διαμόρφωση σκηνικών πανικού ή ευδαιμονίας. Ενάντια σ'αυτούς που επιτρέπουν την εξύβριση νεκρών παιδιών - θυμάτων σε ...συμπλοκές. Αυτούς που θρηνούν για την απαγωγή του κάθε βιομηχάνου ή για το θάνατο ευεργετών με τα Μέγαρά τους και οποιουδήποτε κερατά της βρωμοφάρας που κάνει παιχνίδι στην Ελλάδα.
Αντιπαθέστατοι όντες "παίζουν" και με το image τους, πλασσάρονται από γιγαντοαφίσσες (βλ. Παύλος ο Αγενής με τον αντιπαθέστατο Τσίμα, Πολίτης ο Απολίτιστος κ.λπ.).
Θα φανεί ανόητο αλλά καθημερινά περνώ με το αυτοκίνητο κάτω από μια τέτοια αφίσα του Τσίμα με το μούσι του και λέω μέσα μου : Αει να χαθείς, καλέ...με τρόμαξες, κακίστρα!