Επανάσταση; Ποτέ

Η ασφαλέστερη τακτική για να μη γίνει ποτέ πραγματικότητα η Επανάσταση είναι να μιλάμε γι' αυτήν συνεχώς.

Primavera

Άνοιξη

Ξύπνησα με τη χαρά να 'ναι κιόλας γινομένο φρούτο που κρέμεται από το σώμα μου με μακρύ σάρκινο μίσχο.
Πάνω σ' όλες τις νευρικές απολήξεις μου ένιωσα το τσίμπημα της πρώτης μέλισσας αυτής της άνοιξης. Από που ερχόταν ο αέρας που φυσούσε κάτω από το σεντόνι μου; Πρέπει να ακολουθείς το φύσημα αν θες να βρεις το στόμα.
Ο διάδρομος που πέρασα  παραπατώντας με τα μακριά  μπατζάκια μου δήλωνε τη συμμετοχή του στην ευφορία έτσι που δεχόταν από τα παράθυρα το ξινό φως. Οι τοίχοι ήταν από ζεστή λευκή κρέμα που γέμιζε κίτρινες κηλίδες. Έπινα γλυκιές γουλιές από αυτό που με περιέβαλε σαν αμνιακό υγρό.
Στον κήπο τα αγάλματα που κοιμόνταν αγκαλιά ξύπνησαν από το λόξυγγά μου και με κοιτούσαν με την αυστηρότητα του πατέρα, ζηλεύοντας την ενηλικίωσή μου, τη δροσερή μου ασέβεια να περνώ χωρίς να χαιρετώ, την τόλμη μου να κοιτώ τις εκλείψεις με γυμνό μάτι.
Λίγο πριν αποδράσω σκόνταψα σε κομμάτια παιχνιδιού σπασμένου από μιαν άλλη άνοιξη, τότε που ακόμα ένα παιδί έπαιζε στην αυλή μου.

Όταν καίγεται το δάσος ή το πλοίο που ταξιδεύεις, εσύ τι κάνεις; Βοηθάς στο σβήσιμο της φωτιάς ή ψάχνεις να βρεις ποιός έβαλε τη φωτιά;

Storie di tutti i giorni - Riccardo Fogli

Οι ίδιοι...

Οι ίδιοι που πρεσβεύουν ότι δεν πρέπει να κρίνουμε τους άλλους, ξεχνούν το savoir vivre τους μόλις συναντήσουν κάποιον που τους κρίνει. Γίνονται τότε κι εκείνοι κριτές - πολλές φορές γιαλαντζή γιατί έχουν έτοιμη την ατάκα τους: "κάποτε θα κριθούν και οι κριτές" - αποδεικνύοντας πως κατά βάθος αυτό που επιθυμούν είναι η ανοχή των άλλων έστω και προσποιητή.

Και με πόση ηττοπάθεια προσθέτουν "αυτή είναι η γνώμη μου..."! 
Ε, βέβαια η "γνώμη τους". Δεν χρειάζεται η διευκρίνιση πως δεν πρόκειται για τη γνώμη του...Einstein.