Απ' την πολλή ντροπή

Συνήθως ήταν ακόμη ξύπνιος όταν η νύχτα σκέπαζε απαλά την πόλη, όπως ένα βλέφαρο γλιστράει στοργικά πάνω σ' ένα νυσταγμένο μάτι.

Όταν, μερικές ώρες μετά, το βλέφαρο αυτό άνοιγε, εκείνος εξακολουθούσε να κοιμάται ακάλυπτος, κάνοντας όνειρα. Το πιό συνηθισμένο του όνειρο ήταν μια αλληλουχία από σκηνές στις οποίες αυτός κολυμπούσε κυνηγώντας ένα ολοφώτεινο ψάρι μέσα σε μια θεοσκότεινη λίμνη. Το ψάρι αυτό όλο κι απομακρυνόταν, μέχρι που το' χανε...και στο σημείο εκείνο ξυπνούσε.

Ξυπνούσε με τις χούφτες του γεμάτες πολύχρωμα θρύψαλα από μικρά γυαλιά σπασμένα. Γυαλάκια κι όστρακα παντού, φτιάχναν βουναλάκια πάνω στο κρεβάτι του. Έπαιρνε λοιπόν τα μικρά γυαλιά κι έφτιαχνε κάθε φορά μια αστραφτερή πανοπλία. Στεκόταν τότε για λίγο μπρος στον καθρέφτη.

Όταν η πανοπλία του είχε πάνω του ζεσταθεί, ένιωθε πιά πως ήταν δυνατός. Ένιωθε πως καμιά απειλή δεν μπορούσε να τον ενοχλήσει. Τον σκέπαζαν τής θάλασσας τα ευρήματα προστατευτικά, καλύπτοντας το κεφάλι του, τους βραχίονες και το στήθος του. Περίμενε λίγο ακόμα μπροστά στον καθρέφτη μέχρι που η αμφίεση αυτή να πάρει χρώμα βαθύ, σαν το πράσινο τής θάλασσας.
Τα άκρα του μακραίναν, σκληραίναν και έσφιγγε μ' αυτά ό,τι έβρισκε μπροστά του. Γύριζε έτσι μοναχός μέσα στο σπίτι του ακούγοντας το θόρυβο των μυτερών βημάτων του.

Πώς τον ανακαλύψαν -αυτόν και την περίεργη συνήθειά του;
Ένιωσε κάποτε πως ίσως τού  ήταν επιτρεπτό να βγει, σ' αυτά τα χάλια, στούς δρόμους τής πόλης μια κι ένιωσε πως στο σπίτι θα πέθαινε μονάχος, δίχως ταίρι. Στο δρόμο, όμως, κάτι απρόσεκτα παιδιά...τραβώντας τον λίγο από δω, λίγο από κει, τού σπάσανε την  πανοπλία.

Αντίκρυσαν έτσι τα παλιόπαιδα, τα μάτια του που αρχίσαν να δακρύζουν, τον κορόιδεψαν που κλαίει.
Εκείνος γύρισε πρηνής κι απ' την ντροπή του την πολλή, μπροστά στα γέλια τών παιδιών, απέθανε ακαριαία.

Στα σοβαρά

Εκτός από αυτούς που σ' αγαπούν κι αυτούς που σε μισούν, υπάρχουν κι αυτοί που σε παίρνουν στα σοβαρά.

Μωβ φράουλα

Μωβ φράουλα
λέει πως σε φώναζαν "μωβ φράουλα"
από το χρώμα των κασκόλ σου
που ήτανε, λέει, πάντα μωβ

Μωβ φράουλα
ήταν η δική σου εποχή
μα τέλειωσε κάπως νωρίς
με τα γουέστερν τού Τζων Γουέην
τα πρώτα σόλο τής τζαζ

Μωβ φράουλα
κάποιος που θα σε θυμηθεί
από τον κήπο θα περάσει
ένα λουλούδι να μαζέψει
θα πιεί μια μπίρα στην υγειά σου
και μόνος θα κοιμηθεί

Μωβ φράουλα
πέρασε πιά τόσος καιρός
πόλεμοι πολλοί, μαύρος καπνός
μα κάποιος που μόνος κοιμάται
κάτω απ' το μαξιλάρι του έχει
ένα μωβ μακρύ κασκόλ

Αστέρια και Ευχές

Πάει πολύς καιρός που οι νωπογραφίες με τις θεαματικές πτήσεις τού Πήγασου στόλιζαν τούς τοίχους τών μεγάλων αιθουσών μας. Πέρασε ο καιρός που οι πρώτες απλοϊκές εξισώσεις τού Ντα Βίντσι ήταν σκαλισμένες, με τον Κρητικό σουγιά, στο ακριβό ξύλο των καρεκλοπόδαρων τού σαλονιού, λες κι είχαν κάποιο νόημα.

Μοιάζει ανόητο τώρα να νοσταλγεί κανείς όλα αυτά. Τότε, το κοίταγμα τριγύρω σου σε γέμιζε έκσταση ενώ τώρα η έκσταση παράγεται από μηχανές που τρέφονται από συσωρρευτές ενέργειας. Σκέφτομαι συχνά πως, ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν, υπάρχει μια χειρονομία, ένα "όχι" ειπωμένο με το χέρι. Αναιτιολόγητο.

Αν συνεχίσω να φαντάζομαι έναν κόσμο όπου τα πέτρινα είδωλά μου υπάρχουν και με περιμένουν για να μ' ανταμείψουν που δεν τα πρόδωσα, θα αρχίσω να αισθάνομαι τη ζωή σαν λεωφορείο: κάθε τόσο αποβιβάζει κι από μερικούς επιβάτες που ίσως ν' αντάλλαξαν μερικές κουβέντες βιαστικά. Μια ζωή δεν φτάνει για να πάρεις όλες τις απαντήσεις που γυρεύεις. Πρέπει να αφιερώνεις πάντα λίγο χρόνο για τις ελπίδες και τις ευχές.

Μέσα σε έναν κόσμο που, ακόμα και βουτηγμένος στη λάσπη, κοιτάς με λαχτάρα τον ουρανό, θα τύχει στον καθένα να γευτεί μια "νύχτα που τ' αστέρια πέφτουν". Τότε, ακόμα κι αν ονειρεύεσαι, θα σε ξυπνήσουν τ' άστρα. Πέφτει η αυλαία για τα όνειρα: μια βιαστική ευχή πρέπει τώρα  να ανέβει στη σκηνή.

Τα αστέρια δεν ξέρουν να περιμένουν, πρέπει εσύ να είσαι ταχύς. Αυτά είναι πιό γρήγορα απ' τη βαρύτητα, την αψηφούν, αιρετικά, κι αυτήν κι εσένα. Αν λίγο καθυστερήσεις -προσκολλημένος στις ελπίδες- θα διαξιφίσουν τον ουρανό απέναντί σου.

Εκατοντάδες μέτρα πιό μακριά, τότε, θα δεις δεκάδες αστέρια που δεν τα πρόσεξες ποτέ, να αλλάζουνε τροχιές και πέφτοντας με ορμή, να πυρπολούν τούς αχυρώνες.

Ιδέες

Πέθανε για τις ιδέες του. Έτσι... κι αυτές γλίτωσαν από δαύτον.