Κλοπή Πνευματικής Ιδιοκτησίας

Κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας.

Τι εικόνα μού έρχεται στο μυαλό ακούγοντας αυτή τη φράση...Ένας λαλημένος, ξιπασμένος, ένα ψώνιο δηλαδή που δούλεψε πάνω σε μια ιδέα, δημιούργησε ένα έργο και μετά κάθησε κοντά του να το φυλάει μην τυχόν και το αντιγράψουν ή μην τυχόν και το απολαύσουν οι άλλοι χωρίς να πληρώσουν. Να, όπως κάθονται εκείνες οι συμπαθείς γυναικούλες στην είσοδο τών αποχωρητηρίων και περιμένουν: 20 cents το ψιλό, 50 cents το χοντρό.

Η υπόθεση αρχίζει ήδη στραβά από τη στιγμή που ο δημιουργός θα μπει στο παρανοϊκό τριπάκι πως αυτό που δημιούργησε είναι τόσο αξιοζήλευτο που οι άλλοι θα σκεφτούν να το εκμεταλλευτούν-μάλλον αντιγράφοντάς το. Μα, έτσι κι αλλιώς, όποιος δημιουργεί κάτι δεν μεταφέρει μέσα στο έργο του κομμάτια άλλων έργων, τιμώντας έτσι τούς πριν από αυτόν δημιουργούς;

Η μεγαλύτερη τιμή για ένα δημιουργό είναι να τον αντιγράψουν. Μπορεί κι έτσι να το δει κανείς. Είναι μεγάλη αναγνώριση να σε αντιγράφουν κι επίσης είναι μια μεγάλη απόδειξη πως οι σκέψεις σου διεισδύουν, πετυχαίνουν το στόχο τους. Αυτά τα απλοϊκά σκέφτομαι όποτε βλέπω να αναφέρεται αυτή η φράση "Κλοπή Πνευματικής Ιδιοκτησίας".

Φίλοι συγγραφείς, αν τόσο πολύ θέλετε οι ιδέες σας και τα έργα σας να μείνουν δικά σας, το καλύτερο είναι να τα κρατήσετε στο σεντούκι σας. Τα πνευματικά έργα δεν πουλιούνται εκτός από καρμίρηδες σαν εσάς. Και στις Δέκα Εντολές το ίδιο θα κάνατε όπως είπαμε πιό πάνω: 20 cents το ψιλό, 50 το χοντρό.

Πότε θα γίνετε κι εσείς μια "Δωρεάν Παιδεία";  Έτσι φαντάζομαι την παντός είδους καλλιτεχνία. Κακώς;

Τεμπελιά

Έχει σχέση η κακή παιδεία με τη σαθρή ζωή, όπως αυτή που βλέπουμε να διαμορφώνεται; Κακή παιδεία εννοώ αυτό που συχνά αναφέρουμε σαν "έλλειψη παιδείας" (λανθασμένα κατά τη γνώμη μου). Με τόσα μέσα απόκτησης γνώσεων και παιδείας, θα ήταν άτοπο να ισχυριστούμε ότι βρισκόμαστε σε έλλειμμα παιδείας! Η γνώμη που έχω είναι ότι η καλή παιδεία υποχωρεί κάτω από το βάρος τής "κακής παιδείας", συνώνυμης με την "εύκολη και συμφέρουσα" παιδεία. Την πρόχειρη και χοντροκομμένη, δηλαδή.

Πολλοί θα έσπευδαν να δικαιολογηθούν για την κακή παιδεία τους λέγοντας ότι τώρα οι υποχρεώσεις μας είναι τέτοιες που δεν αφήνουν περιθώρια για καλή παιδεία κι άλλα τέτοια ...σαβουαρ βιβρ. Όντως, μια ζωή που σου ζητά να αντιδράσεις σε πολλά ερεθίσματα είναι αυτή που θα σε ωθήσει να φερθείς περισσότερο βιαστικά και λιγότερο "κομψά".

Π.χ. ένα οικοδομικό τετράγωνο που "βρίσκεται στο έλεος" πενήντα παρκαρισμένων αυτοκινήτων που "πρέπει να παρκάρουν γύρω του, γύρω στο πεζοδρόμιο, πάνω στο πεζοδρόμιο" θα σού δώσουν την εντύπωση πως οι οδηγοί τους δεν έχουν παιδεία. Θα κατηγορήσεις τον οδηγό που πάρκαρε άτσαλα. Μήπως όμως φταίει ο μεγάλος αριθμός αυτοκινήτων που αντιστοιχεί ανά οδηγό;  Μηπως φταίει ο οδηγός που για διευκόλυνση αγόρασε 3 αυτοκίνητα; Ένας άσκοπος υπερκαταναλωτισμός μήπως;;; Μια άχρηστη λεκάνη τουαλέτας στο πεζοδρόμιο..."σιγά, τι θα πάθουμε;"

Εδώ χρειάζεται λίγη σκέψη από εκείνους  βέβαια που συμφωνούν πως η ζωή φθίνει, ξεφτίζει, μερικές φορές γίνεται ανυπόφορη.  Ούτε καν θα προσποιηθώ πως δέχομαι  την άποψη πως "η ζωή δεν φθίνει, τουναντίον γίνεται όλο και καλύτερη". Άλλωστε κι εκείνοι που πιστεύουν πως η παρούσα ζωή υπερτερεί τής παλιάς, μερικές στιγμές αναπολούν την παλιά Αθήνα, τον παλιό Πειραιά κ.λπ.
Αμέσως όμως "συνέρχονται" και -δύσκολοι οι καιροί για πρίγκηπες"- σύντομα θα αδράξουν την ευκαιρία για να κάνουν τη ζωή τους πιό "απλή" και θα ξεχάσουν τις ρομαντικές τους ... εκλάμψεις. Άρα είναι υποκριτές.

Το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα είναι ότι το τερατάκι που κρύβεται, πίσω από διάφορους αόριστους χαρακτηρισμούς, είναι το γρήγορο (και πολλές φορές εις βάρος τού άλλου) βόλεμά μας. Εν κατακλείδι το γνωστό: "Ποιός τον γ..εί τον άλλον!".

ΥΓ.
Στη φωτογραφία απεικονίζεται η θέα από το μπαλκόνι τού πρώτου ορόφου.

Φάσμα χαρακτήρος

Το σπουδαιότερο προτέρημά μου δεν άρκεσε για να με εξυψώσει. Τουναντίον, το πιό ασήμαντο ελάττωμά μου ήταν υπεραρκετό για να με καταβαραθρώσει.

Pyjamarama σε Commodore 64

  

Developer(s)	Chris Hinsley
Publisher(s)	Mikro-Gen
Platform(s)	ZX Spectrum, Commodore 64, Amstrad CPC
Release date(s)	1984
Genre(s)	Arcade adventure
Mode(s)	Single player
Rating(s)	N/A
Media	Cassette
Input methods	Keyboard, joystic

 PYJAMARAMA

Δεν σού έτυχε ποτέ να δοκιμάσεις την αίσθηση μιάς ξαφνικής επιτάχυνσης τής κίνησής σου, δεν έτυχε ποτέ να νιώσεις πως βρίσκεσαι σ' ένα βιντεοπαιχνίδι στο οποίο κάποιος σε χειρίζεται, σπρώχνοντάς σε απότομα  μπρος / πίσω με ένα joy stick;

Τη φορά πού έτυχε σε κείνον κάτι παρόμοιο, διήρκεσε αρκετές ώρες. Πόσες, δεν μπόρεσε να υπολογίσει. Τού άφησαν μόνο την αίσθηση που αφήνει ένα επεισόδιο πανικού καθώς σε κάποιο πολύ οικείο σημείο μιας καθημερινής διαδρομής του, συρρικνώθηκε και πέρασε μέσα από το λαιμό μιάς κλεψύδρας  κι από κει σε ένα δίκτυο διαδρόμων. Τότε κάποιος άρχισε να τον κατευθύνει με το πληκτρολόγιό του. Πλήκτρα R (Right), L (Left) και J (Jump). Πάντως, αυτός ο κάποιος -αν υπήρχε και δεν ήταν δημιούργημα τού μυαλού του- κατείχε τον πλήρη έλεγχό του.

Παρά την ταχύτητα τής κίνησης, φευγαλέα, αναγνώρισε ήδη από το πρώτο level , τα κυριότερα πεδία μαχών όπου τού δινόταν η ευκαιρία μάχης/αποφυγής: Σαλόνι Εορτών, Κάμαρα Συνoυσιών, Πεδίο Εκτελέσεων. Φυσικά, ανάμεσα σ' αυτά περιπλανιόταν μόνος, ανάμεσα σε τοίχους και πόρτες, ακούγοντας εκνευριστικούς ήχους και μια μουσική να τού δίνει ρυθμό.

ENTER, η μουσική άρχισε, με το  J πήδηξε, έπειτα L αριστερός διάδρομος, πόρτα, είδε ακίνητα ομοιώματα γυναικών μπρος και αριστερά, στα δεξιά πινακίδα τού προτείνει μια επιλογή, που εκείνος απορρίπτει και εισπράττει βίαιο χτύπημα. Ταχύτατη πορεία και είσοδος στην:


ΚΑΜΑΡΑ ΣΥΝΟΥΣΙΩΝ

Αντιλήφθηκε εκεί την ύπαρξη σκοτεινών ενυδρείων με πυκνή βλάστηση στο βυθό τους, μικρά αμφίβια λευκά πουλιά που κάνουν αργές πτήσεις μέσα στη νύχτα τού δωματίου. Τα ηχεία αναπαράγουν το θόρυβο μιας πέτρας που σπάει ένα τζάμι. Μυρίζει καμένο λάστιχο και κάποιος προβαίνει σε αλητείες. Σπασμένο σήμα τής τροχαίας. Δεξιά αυτός, ο μόνος δρομέας που θα διαγωνισθεί για το bonus τής πετυχημένης συνουσίας. Σε κάθε οργασμό 50 pts. Ο αλυτάρχης δίνει το σύνθημα με πραγματικό πυροβόλο όπλο. Μικρές οι ταχύτητές του κι ο neon φαλλός σβήνει, στροφή δεξιά και έξοδος. R-R-R-L, προς τις επόμενες κάμαρες... Επόμενη κίνηση προς:


ΣΑΛΟΝΙ ΕΟΡΤΩΝ

Είναι τα πιό συνηθισμένα πεδία όπου μάχεται ο Καζανόβας. L και R οι θαυμάστριές του και τα μπουκάλια τού καλού κρασιού. Το ακριβό του αυτοκίνητο, μετά το φιλί στην αγαπημένη του. Στα καλλίγραμμα πόδια της 30pts, στο χαμόγελο με αγκαλιά 50 pts. Υπάρχει μια καμπούρα όπου όλοι ακουμπούν τα άδεια τους ποτήρια που ένα ένα πέφτουν κάτω και σπάνε. Ύστερα από μια σειρά πετυχημένων επιλογών, που κάποιος άλλος κάνει για εκείνον, οι τοίχοι τού προτείνουν χέρια με άσπρα γάντια. Πολλές θερμές χειραψίες, από τις οποίες η πιό εγκάρδια φωτίζεται από ένα spotlight. Επόμενη κίνηση: το τρίτο δωμάτιο, το πιό αγχωτικό.


ΠΕΔΙΟ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΝ

Εκκωφαντικοί θόρυβοι από αυτοκίνητα που σβήνουν κι ανάβουν τις μηχανές τους άσκοπα. Το δάπεδο είναι σκεπασμένο με παχύ χορτάρι. Δεκανίκια ακουμπισμένα στους τοίχους, έκαστον 20pts bonus και η επόμενη επιλογή: ένα πουκάμισο λευκό για την ανακωχή με μείον 30pts. Σκηνικό με φράχτες κι αδέσποτα σκυλιά, μπούμερανγκ πετούν ολόγυρα κι ελλειπτικές τροχιές βλημάτων ξοπίσω του για να βάλουν τέλος στο game. Δεν ξέρει αν θα διαφύγει. Εδώ, "πραγματικά" ρισκάρει τη ζωή του. Με τα πατήματα τού J, στο κρίσιμο σημείο γλιτώνει μια ζωή του κι έχει άλλες δυο.

Έξοδος: εκεί βρίσκει κάποιαν σαν εκείνον, χειριζόμενη δηλαδή. Δεν έχει φωνή δική του, όπως κι εκείνη δεν έχει. Την παίρνει από το χέρι και με μεγάλα άλματα προωθούνται προς τα έξω, ψάχνοντας. Ακούγεται ένας κρότος, συρρικνώνονται από την πίεση κι εκείνος καταφέρνει να βρεθεί πάλι στο λαιμό τής κλεψύδρας. Είναι απρόθυμη εκείνη να τον ακολουθήσει και αφού κοντοσταθεί, την αφήνει να γυρίσει πίσω. Την βλέπει να κατευθύνεται προς το σημείο που τη συνάντησε.

Βρίσκεται πάλι πίσω, εκεί όπου αμέριμνα περπατούσε, ανάμεσα σε ανθρώπους και καταστήματα με το μυαλό του άδειο. Κοιτάζει τριγύρω, σκέφτεται πού να πήρε λάθος δρόμο μα σύντομα ξεχνά τις απορίες του.

Αυτό που μένει να σκέφτεται για μέρες είναι κείνο το χέρι τής γυναίκας που πάλεψε να πάρει μαζί του μα δεν το κατάφερε. Καταστρώνει όμως ήδη σχέδια, ελπίζοντας πως την επόμενη φορά θα είναι πιό δυνατός και, πάνω απ' όλα, πως ο χειριστής του θα είναι πιό επιεικής μαζί του.

20 Αυγούστου

Στις 23:00 τη νύχτα προς την 21η Αυγούστου 1968, αρχίζει η προέλαση στρατευμάτων της Σοβιετικής Ένωσης, της Πολωνίας, της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας στην Τσεχοσλοβακία με το κωδικό όνομα «Επιχείρηση Δούναβης». Από τις 02:00 άρχισαν να προσγειώνονται σοβιετικά στρατιωτικά αεροπλάνα στο αεροδρόμιο της Πράγας ανά ένα λεπτό. 200.000 άνδρες συμμετείχαν στην εισβολή και έφτασαν συνολικά τους 800.000 τις επόμενες μέρες. Μέσα σε λίγες ώρες είχαν καταληφθεί τα στρατηγικά σημεία της χώρας. Στις μάχες που σημειώθηκαν έχασαν τη ζωή τους 98 Τσέχοι και Σλοβάκοι, καθώς και 50 στρατιώτες του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Τα στρατεύματα της Ανατολικής Γερμανίας δεν πήραν μέρος στην κατοχή σύμφωνα με νεότερες έρευνες, ήταν όμως σταθμευμένα στα σύνορα σε κατάσταση ετοιμότητας. Μόνο 30 περίπου στρατιώτες μιας μονάδας πληροφοριών παρευρίσκονταν στο αρχηγείο των στρατευμάτων εισβολής κοντά στο Milovice. Η Ανατολική Γερμανία ήταν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της δυναμικής λύσης, φοβούμενη ότι θα ήταν η πρώτη που θα δεχτεί τη σπίθα αν επικρατούσαν οι μεταρρυθμίσεις στην Τσεχοσλοβακία.

Ίσως όμως έγινε αντιληπτό την τελευταία στιγμή πόσο «άκομψο» θα ήταν να ξαναεισβάλουν Γερμανοί στρατιώτες στην Τσεχοσλοβακία είκοσι μόλις χρόνια μετά την οδυνηρή κατοχή της από Γερμανούς στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από Wikipedia.