Ανθρωπιστικά

Από μεγαλοψυχία κινούμενοι, εναντιώνονται στη Θανατική Ποινή, καταλήγοντας στην ...πιο ανθρωπιστική επιλογή: "Καλύτερα να ζήσει για να υποφέρει μια ζωή!".

Ανία Μεσαιωνική

Το πρώτο φως τού ήλιου έπεσε πάνω στα χαρτιά τής τράπουλας που ήταν αφημένα ακατάστατα στο τραπέζι από τού χτές τη νύχτα, όχι από κούραση ή βαρεμάρα πάντως. Άλλη ιστορία μού είπαν, σε στυλ Μεσαιωνικό.

Τι ηδονή νιώθει αυτός που παίζει παθιασμένα μέχρι που ξάφνου αρχίζει ανήμπορος να βλέπει πως, πάνω στο ξέφρενο παιχνίδι, είναι τα χαρτιά που κάνουνε κουμάντο ενώ τα χέρια του άβουλα εντελώς, απαλά τα βαστούν ή ορμητικά στο τραπέζι τα χτυπάνε.

Οι θεοί τής τράπουλας, τα Ευγενή χαρτιά, απρόθυμα ήταν να παιδεύονται σε παιγνιδάκια ανόητα, ανάμεσα σε φίλους. "Ανία μεγάλη όταν δεν διακυβεύεται καμιά μεγάλη απώλεια!" Θα προτιμούσαν να 'χουνε βρεθεί σ' άλλο τραπέζι, κάπου αλλού στον χρόνο, όπου μονάχα ένας Βαλές θα' φερνε χασούρα δέκα σκλάβων ίσως και τριάντα αλόγων, περιουσίας αληθινής.

Καθώς ήσυχο το παιγνίδι συνέχιζε και τα χαμόγελα δίνανε και παίρναν, μέσα σε κρύα αστεία και φλερτ, μπουκάλια μπύρας, μουσική, δυο Ντάμες βρέθηκαν κοντά η μια στην άλλη και μέσα στην οργή τους ξεστομίσανε λέξεις ανάρμοστες γι' αρχόντισσες. Τι ειπώθηκε δε θα σας πω. Απλά εννοούσαν:  "Ανία μεγάλη όταν δεν διακυβεύεται καμιά μεγάλη απώλεια!" Σ' άλλους καιρούς, δυο απ' αυτές στα χέρια ενός παίχτη θα κέρδιζαν κάστρα ή ένα γάμο μ' άρχοντα.

Πολιτισμένο παιγνίδι παίζανε οι παίχτες. Πείραγμα εδώ-πείραγμα εκεί, κάποιος σηκώνεται να αλλάξει μουσική, άλλος πάει στην κουζίνα, λέει, να φέρει πάγο. Σε λίγο άλλος τεντώνεται, πηγαίνει προς το μπάνιο. Μες τα χαρτιά του έχει τρεις Βασιλιάδες που άρχισαν κεραυνούς να ρίχνουν από την οργή τους. Ευτελισμός ανείπωτος, σε τέτοιο παιγνίδι να' σαι. Κι όχι μονάχα αυτό, αλλά: "Ανία μεγάλη όταν δεν διακυβεύεται καμιά μεγάλη απώλεια!"  Άλλοτε τρεις Βασιλιάδες στα χέρια ενός παίχτη, θα έκριναν τα πάντα. Μια ανάξια ζωή, ενός ασεβή το άθλιο τομάρι.

Όπως και πρώτα είπαμε, τα χαρτιά είναι που παίζουνε, έτσι λέει το παραμύθι. Δεν παίζουνε οι παίχτες. Σαχλαμαρίζουνε αυτοί, λένε πως την ώρα τους περνούν, λένε πως χαλαρώνουν. Καμιά φορά στοιχηματίζουν με φασόλια. Έτυχε τράπουλα κακή, όμως, αυτή τη φορά, τράπουλα με θυμό, τράπουλα κουρασμένη να μοιράζεται ματαίως.

Λένε λοιπόν, πως οπλίστηκαν οι Βασιλιάδες, λένε πως άφησαν για μια στιγμή τής τράπουλας τον κόσμο. Κι ο καθένας τους έσφαξε κι από έναν άθλιο παίχτη κόβοντας στη μέση ξαφνικά το άνοστο παιγνίδι.

Oceania

Εις άτοπον απαγωγή

Θυμάμαι που και που, όπως τώρα που προσπαθώ να τελειώσω το διάβασμα ενός θρησκευτικού βιβλίου, τα χρόνια που η λογική μου, ο νους μου, το Εγώ μου ολόκληρο αποζητούσαν το Θεό. Όχι έναν θεό οποιοδήποτε, "μια ανώτερη δύναμη" όπως το προσδιορίζουν μερικοί ούτε μια θρησκεία οποιαδήποτε.

Κι αν είναι βέβαιο πως κάθε νέος, κάποτε, θα κάνει ένα πέρασμα από τον αναρχισμό, άλλο τόσο βέβαιο είναι πως κάθε έφηβος θα νιώσει τη ζεστασιά μέσα στον παραμυθένιο κόσμο τού Χριστιανισμού έως ότου, κάτω από την πλημμυρίδα τών ορμονών, αρχίσει να νιώθει την πλήρη έλλειψη οποιασδήποτε ανάγκης για πίστη, την αίσθηση στενότητας που υποβάλλουν οι κανόνες, οι όρκοι κι οι θεσμοί. Α ... Η πιό όμορφη στιγμή που ζουν ταυτόχρονα το σώμα και το πνεύμα!

Επιστρέφοντας σε μένα, θα ομολογήσω πως αναζητώντας το Θεό, θέλησα να σταθώ όρθιος μπροστά στα σύμβολά του, στα Άγια δισκοπότηρα, τα κεριά, τις εικόνες, τους σταυρούς του, σαν όλα αυτά να μην είχαν νόημα κανένα. Όπως όταν περιμένεις να ακούσεις έναν αδύναμο ήχο επιβάλλεις την απόλυτη σιγή όντας συνάμα έτοιμος να μην ακούσεις τίποτα, έτσι και εγώ προσπάθησα να έχω μέσα στο νου μου έναν σπόρο παραδοχής πως αυτό που ψάχνω δεν υπάρχει. Νομίζω είναι ένας σωστός τρόπος αναζήτησης, μια "εις άτοπον απαγωγή".

Πίστευα τότε πως ο Θεός, για να αποκαλυφθεί μπροστά μου, χρειαζόταν λίγη ησυχία, λίγο σκοτάδι και τις αισθήσεις μου τεταμένες. Όχι πως τότε θα μού παρουσιαζόταν κάποιο πνεύμα -ο ίδιος ο Θεός ή κάποιος παρατρεχάμενός του (μιλάει η θρησκεία μας για Αγίους, Αγγέλους κ.λπ.). Απλώς ένιωθα μέσα μου πως κάποια στιγμή θα μου αποκαλυπτόταν ένας δρόμος μακρύς κι επίπονος που τελικά θα με οδηγούσε, όχι στον ίδιο το Θεό, αλλά στην απάντηση τού ερωτήματός μου: Υπάρχει ο Θεός;

Αυτή η αναδρομή, τριάντα χρόνια πίσω, είχε σαν αφορμή αυτούς τους στίχους τού R. M. Rilke:


"Μην περιμένεις ο Θεός δίπλα σου να κατέβει / να σου πει: Δες...Υπάρχω!

Εκείνος ο Θεός που επιδεικνύει την παντοδυναμία του / θεός δίχως νόημα θα πρέπει να 'ναι

Κατανόησέ τον εσύ / από την ανάσα Του που σε γέμισε, από αυτό που αναπνέεις, από αυτό που εσύ ο ίδιος είσαι..."




Έκτοτε συνέχισα να ...ψάχνω. Η αίσθηση που μένει είναι πως η ωρίμανση δεν είναι τίποτα άλλο παρά η αναζήτηση πραγμάτων όλο και πιό απλών αλλά όλο και πιό απρόσιτων. Αυτά δεν αστειεύονται και φυσικά δεν σού δίνουν το χρόνο για μια λύση "δια τής εις άτοπον απαγωγής".

Guarda che luna