Κι άλλο

Μετά μια σειρά δυνατές ξυλιές στο πίσω μέρος τού κεφαλιού του, ο αυχένας του ήταν συνέχεια κυρτωμένος. Μακρύς καθώς ήταν, έμοιαζε λίγο με τής καμηλοπάρδαλης το λαιμό. Εξ αιτίας τών ξεριζωμένων νυχιών τού δεξιού ποδιού του, πατούσε μόνο στο αριστερό κάτω άκρο, πέφτοντας κάθε λίγο στα γόνατα. Το αριστερό του χέρι κρεμόταν παράλυτο από τον σπασμένο του ώμο σαν ξεβιδωμένο. Εύγλωττη που την είχε τη "γλώσσα τού σώματος"! Κι όμως, κάποιος ανέλαβε να τον μάθει να στέκει ευθυτενής, με περηφάνια να βαδίζει για να μην ακτινοβολεί τη μιζέρια αυτή που κάνει τον κόσμο να αγριεύει και να τον χτυπάει κι άλλο.

Ο περαστικός

Υπήρχε ένα δέος προς το πρόσωπο του περαστικού. Λες κι ήταν αλήθεια όλα εκείνα που λέγονταν, πως τάχα είχε τη δύναμη (με τα κατάλληλα και γνωστά σ' αυτόν μέσα) να αλλάζει τη διάθεσή σου. Να σου την αλλάζει εντελώς, από την μια ακραία διάθεση να σε μεταφέρει στην αντίθετή της, μέσα σ' ελάχιστα λεπτά.

Τι έτρεχε με αυτόν τον άνθρωπο; Μπορούσε ν' αλλάξει τη διάθεσή σου, όταν αυτή ήταν τόσο στενάχωρη που να μην μπορείς πλέον να την αντέξεις. Καλό αυτό και πολλοί, πολύ συχνά, το επιθυμούν. Έλα όμως που αυτός ο μυστήριος είχε τη δύναμη να σου αλλάξει την ψυχολογική κατάσταση ακόμα και χωρίς να το επιθυμείς...

Έτσι, το πέρασμά του, η πορεία του, έμοιαζε με μια γραμμή αποτελούμενη όχι από σημεία αλλά από εμβρόντητα ανθρωπάρια που ξέχασαν τη βούλησή τους, έκρυψαν μέσα τους τη δίψα για χαρά κι έκλεισαν για πάντα τα στόματά τους. 

Πρώτος πληθυντικός

Πρώτα απ' όλα, να σταματήσουμε με αυτό το κούφιο "Εμείς";  Ένα "Εγώ" κι ένα "Εσείς" είναι αρκετά.  Έτσι, για να απλοποιήσουμε τη ζωή μας;  Α, παρασύρθηκα: τη ζωή "μου" και τη ζωή "σας".

Κλικ 35

Απόγονος των προγόνων μου,
πρόγονος των απογόνων μου
φαίνεται πως δεν είμαι
Το φως
στις κορυφές των κτιρίων
δεν είμαι
Ούτε το πλήθος
που κάνει τον περίπατό του
όταν ο ήλιος στα κάστρα
επιθεωρεί τις πολεμίστρες

Κιοτήδων φάρα, καταραμένη

Αχ, αυτός ο Ριγολέττος!

Να θυμάται άραγε πόσες φορές έγλειψε εκεί όπου τώρα κατουράει;

Να καταλαβαίνει άραγε πως δεν κάνει επανάσταση -εξάλλου δεν θα έκανε ποτέ- απλά θυμώνει και ασχημονεί επειδή δεν τον μεταχειρίζονται όπως είχε κακομάθει; Του πήραν και το μέλλον τού παιδιού του!

Πόσα θέλει ένας Ριγολέττος για να πάει πάλι σπίτι του; Στο κάτω-κάτω τού έμεινε η επιλογή να αρχίσει πάλι από το μηδέν...

Κι ο αγανακτισμένος Ριγολέττος έχει το αντίτιμό του. Κι εγώ σε ξέρω πολύ καλά, σύντροφε Ριγολέττο, μικρή είναι η τιμή σου. Εγώ θα συμφωνούσα να σου δώσουν ένα γεμάτο πουγκί για να πας στο σπίτι σου, ξεχνώντας ακόμα και το παιδί σου.

Δεν το κάνω όμως γιατί ...είμαι αγανακτισμένος με την οργή σου. Όπως αγανακτισμένος ήμουν και με την ευφορία σου, δυο-τρία χρόνια πριν.

Συνέχισε, λοιπόν, να βρίζεις κι ας μη σε ακούει κανείς:

"Αυλικοί, κιοτήδων φάρα καταραμένη!"