Αποβολές

Ήταν ακόμα καταβεβλημένος από τους απανωτούς εμέτους ο Δ., τότε όταν με είχε καλέσει. Είχε απευθυνθεί σε μένα για να μου εκμυστηρευτεί ορισμένα γεγονότα που ναι μεν τον έβαλαν σε υποψίες, αλλά δεν τολμούσε δε να αναφέρει ούτε στο γιατρό φίλο του που τον κούραρε όποτε χρειαζόταν. Θορυβήθηκε, λογικά, από το ότι οι έμετοι επαναλαμβάνονταν ανά δυο ή τρεις μέρες χωρίς να νιώθει κάποιο άλλο σύμπτωμα. Επίσης τον παραξένευε επειδή κάθε φορά έβγαζε από το στόμα μικρά μεταλλικά κομμάτια, πρασινωπά.

Όλα αυτά τα αντιπαρερχόταν ο Δ. Σε τελική ανάλυση η επιστήμη έχει τόσα να ανακαλύψει. Αυτό που τον τρόμαζε ήταν ότι, μετά την κάθε εξαγωγή, παρουσίαζε μια αλλαγή στην προσωπικότητά του. Αυτό τον έκανε να ντρέπεται και να φοβάται μήπως χάσει τους φίλους του. Οι τσακωμοί μαζί τους είχαν ήδη αρχίσει όταν, μετά μια "εξαγωγή", άρχισε ένα λογίδριο στο οποίο υποστήριζε πως η Δημοκρατία δεν είναι το ζητούμενο πολίτευμα και οι εκλογές ήταν μια άδικη, παράλογη διαδικασία. Έπειτα άρχισε να τα βάζει με τους λαθρομετανάστες που του φαίνονταν πολλοί για τη γειτονιά του και την Ελλάδα γενικότερα. Ύστερα έβαλε στο στόχαστρό του τη νοοτροπία τών φίλων του που μονοπωλούσαν την επαναστατικότητα πιστεύοντας πως κατέχουν τη σωστή στρατηγική ενώ οι άλλοι δεν ξέρουν τι τους γίνεται.

-Ούτε επανάσταση δεν θες πια, βρε Δ.;
-Θέλω αλλά όχι από αυτούς τους μαλ/κες που δεν ξέρουν τι θέλουν.

Φασίστα τον είπαν οι φίλοι του. Ρατσιστή τον είπαν. Καταθλιπτικό τον είπαν. Αλλαγμένο, αντιπαθή, μίζερο, ανίδεο...Μέχρι που τον απομόνωσαν καθιερώνοντας σαν επίσημη αφορμή το ότι "οι έμετοί του πιθανόν είναι κάποιο νόσημα που εκδηλώνεται με αλλαγές στην σκέψη". Βρήκαν και κάτι μελέτες για παρόμοια συμβάντα στη Λατινική Αμερική όπου μάλλον οι μύγες είχαν μολύνει πολύ κόσμο, όπως είχε καταγγείλει ο ...Τσάβες. Τον κρέμασαν στο FB και στο twitter, σαν απόδειξη πως υποβαλλόμαστε σε ψεκασμό, πλύση εγκεφάλου, στέγνωμα, σιδέρωμα κ.ο.κ. Μόνο το FB θα μας σώσει από την επίθεση που δεχόμαστε -ή από την Ακροδεξιά ή την Ευρώπη ή το Ισλάμ ή τη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, το φονταμενταλισμό ή κάτι άλλο, ακόμα άγνωστο. Πάντως η γειτονιά δε θα καθόταν με σταυρωμένα τα χέρια και μάλιστα θα "ξύπναγε" και τις άλλες γειτονιές.

Εμένα, λόγω τού ότι "στάθηκα" κοντά στο Δ. με ξαπόστειλαν από την παρέα. Ο Δ., μια που αποτελούσα μέλος εκείνης τής παρέας, έκρινε πως ίσως ήμουν κι εγώ υπεύθυνος για τους εμέτους του και με ξαπόστειλε. Όταν απομακρύνθηκε από αυτούς κι από μένα, σταμάτησαν εντελώς οι "εξαγωγές". Ε, καμιά φορά τυχαίνει κάποια ίωση, καμιά γαστρίτιδα και κάνει που και που έναν εμετάκο. Ψάχνει πάντα καλά αλλά δε βρίσκει μέσα πια πρασινωπά, μεταλλικά κομματάκια. Τσεκάρει και τις πεποιθήσεις του μετά και τις βρίσκει σταθερές - "Θεός φυλάξοι!", λέει.    

Φλου

Φυσικά και είναι πολυπληθής η φάρα μου, είναι φανερό "τι καπνό φουμάρω" (όπως έλεγε ένας παλιός κωμικός μας, "κελ ταμπάκ φυμέ"). Φυσικά και μπορεί καθείς, από τα χαρακτηριστικά μου και μόνο, να αντιληφθεί ποιας ράτσας σκύλος είμαι. Τα συμπλέγματά μου που είναι εξίσου σεβαστά με την παιδεία μου είναι η αιτία τής πορείας μου, αυτού του "ένα βήμα μπρος, δυο βήματα πίσω". Οι κλυδωνισμοί και οι αργοπορίες δεν με ενοχλούν, πάντως. Και το ροκάνισμα τού χρόνου είναι ακόμα μια γνωστή, καλή επιθετική στρατηγική.


Όλα είναι λειτουργικά, δεν είναι απαραίτητο να αντιλαμβανόμαστε όλοι την ίδια πραγματικότητα. Στη Βαβέλ πιστεύω πως δεν ήταν μόνο η γλώσσα που "στράβωσε" - επιτέλους ας με πληροφορήσει κάποιος, τι στο καλό! Όταν κάποιος επαναπροσδιορίζεται και το κάνει μόνος μέσα σε μια ομάδα, τότε οι άλλοι τον βλέπουν σαν υπόθεση Τζέκυλ / Χάυντ και... και τίποτα, απλώς κάθονται και τον βλέπουν. Όταν επαναπροσδιορίζεται ολόκληρη η ομάδα, τότε προκύπτει μια Βαβέλ. Ευνόητο είναι πως η Βαβέλ μοιάζει πιο εύπεπτη από εκείνο το ντουέττο Τζ./Χ.


Επαναπροσδιορίζομαι, δηλ. αλλάζω γνώμη για τον εαυτό μου, αλλάζω τη σχέση μου με τους άλλους, βρίσκω καινούργιες συντεταγμένες πάνω στο χάρτη. Ο ίδιος παραμένω πάντως κι ούτε οι άλλοι αλλάζουν. Ελαφρώς, δειλά, κοιτώντας δεξιά κι αριστερά, αλλάζουν θέση στο χάρτη. Αυτά. Α, ο κωμικός που ανάφερα ήταν ο Ν. Ρίζος.

L' appuntamento

Ζήσε τη ζωή σου!

Μπαίνοντας σ' ένα κτήριο να βρίσκεις, εκτός από την καθιερωμένη έξοδο, ακόμα μια άλλη για να βγεις. Τις πιο πολλές φορές η γνωστή έξοδος είναι απλώς η είσοδος ειδωμένη αντίστροφα. Μετά θυμήσου να βγεις τρέχοντας από το κτήριο, σε περίπτωση σεισμού τα δευτερόλεπτα μετράνε. Γι' αυτό, αν σου έκοψαν το ένα πόδι και σου έβαλαν ξύλινο, πρόσεξε τουλάχιστον να διατηρήσεις σε καλή κατάσταση το άλλο. Αν έχεις δυο ξύλινα πόδια, πρόσεξε μην τα κάψεις. Αν πάλι τα κάψεις, ψάξε τον μαστρο-Τζεπέττο σου. Η ατυχία σου είναι ένα παραμύθι που κάτι θέλει να σε διδάξει. Μάθε γρήγορα το μάθημά σου ώστε να μην τραβήξεις πάρα πολλά βάσανα. Η ζωή έχει ανάγκη από γέλιο κι όταν δεν βρίσκεις τίποτα το αστείο, γέλα το ίδιο - η ζωή έχει ανάγκη από γέλιο αλλά δεν αστειεύεται κιόλας. Και μην ξεχνάς: Ζήσε τη ζωή σου! Φυσικά κι απαγορεύεται να ζήσεις τη ζωή αλλουνού. Θέλει και ρώτημα; Όχι άλλες χαζές ερωτήσεις, απαγορεύονται. Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν απαντάει σ' αυτές. Αν πια είναι τόσο μεγάλη ανάγκη να τις κάνεις, πες ότι είναι ρητορικές ερωτήσεις.  Μόλις ακουστεί πως είναι τέτοιες θα δεις, θα απαντήσουν όλοι πρόθυμα.

Τώρα που χρειάζονται

Βαρέθηκα να ακούω συνέχεια πως, με την δεδομένη οικονομική κατάσταση, θα πάθουμε όλοι κατάθλιψη, σχιζοφρένεια, θα "τα παίξουμε". Κυριαρχεί η εντύπωση πως ψυχολογικές μόνο επιπτώσεις θα έχουμε. Αυτό βέβαια δεν είναι σωστό και δεν πρέπει ...να ανησυχούμε: Ολόκληρη -και σφαιρικά- φθείρεται η υγεία μας, όχι μόνο ψυχολογικά. 


Με ανθυγιεινό και χαμηλού επιπέδου πρότερο βίο (χωρίς κανόνες, αξίες, γεμάτο καταναλωτισμό και υλισμό) είμαστε πολύ ευάλωτοι στις δυσκολίες που όλοι ξέρουμε πως έρχονται. Έτσι, εκτός από τις αυτοκτονίες (που σε σχέση με τον περασμένο χρόνο παρουσίασαν αύξηση κατά 40% όπως λένε οι ξένες εφημερίδες), ανάλογη αύξηση θα παρουσιάσουν κλιμακωτά και οι υπόλοιπες αρρώστιες. Τα στομάχια, οι καρδιές, τα αγγεία.


Στα δημόσια νοσοκομεία το προσωπικό έχει ελαττωθεί ενώ ακριβώς στα δημόσια προστρέχουν οι πολλοί τώρα που τα χρήματα δεν φτάνουν για τα ιδιωτικά ιατρεία τών καθηγητών και τών άλλων. Στα ιατρεία "δρόμου" που έβρισκαν περίθαλψη οι άστεγοι και οι μετανάστες συνωστίζονται τώρα οι Έλληνες. 


Όλα αυτά γνωστά είναι βέβαια και τα χτυπήματα όντως ήρθαν κι από έξω. Το παιχνίδι είναι έτσι όμως. Κι όταν παίζεις δεν κερδίζεις πάντα. Σημασία έχει, σε ένα δύσκολο παιχνίδι, ο παίχτης να μπαίνει δυνατός και με ηθικό ψηλό. Χωρίς ηττοπάθεια, με καλά γυμνασμένα ποντίκια και επεξεργασμένα αντανακλαστικά. Με άμυνες που να επιτρέπουν την απομάκρυνση από ορολογίες του τύπου "καταστροφή", "τέλος", "βάραθρο".


Γιατί όλα αυτά; Μοιάζουμε με σκυλιά που έχουν και τα τέσσερα πόδια σπασμένα. Σαν να μας πήραν κάθε δυνατότητα αντίδρασης. Αυτός ο λαός υπήρξε κάποτε λαός που απαντούσε σε δύσκολες προκλήσεις; Γιατί μοιάζει τώρα με έναν χέστη που μόνο το φάντασμα τής ήττας του βλέπει; Γιατί γίνεται, σε στιγμές πολέμου, γυναικούλα κουτσομπόλα που κατηγορεί τις άλλες επειδή άπλωσαν πιο βρώμικα ρούχα από εκείνην; 


Κι αφού ήταν λαός σοφών, καλλιτεχνών, επαναστατών, γιατί -τώρα που τις χρειάζεται- δεν έχει μια Τέχνη και μια Φιλοσοφία για να ακουμπήσει πάνω τους και να νιώσει πως πρέπει και μπορεί να παλέψει; Μήπως γιατί στο ενδιάμεσο δεν ασχολήθηκε με όλη αυτή την γυμναστική που σε καιρό ειρήνης σε κρατάει εύρωστο και σε καιρό πολέμου μάχιμο;