Igor

Made in ...

Αυτό που δε συγχώρησα ποτέ στους γονείς μου είναι ότι μ' έφτιαξαν με τ' αχαμνά τους.  

Ένα Εγώ που παχαίνει

"Τι αχόρταγο ον!", θα αναφωνήσεις γνωρίζοντάς τον. Αχόρταγο όσον αφορά τις φιλοφρονήσεις και τα μπράβο. Ακόμα και τα πιο χοντροκομμένα κοπλιμέντα γίνονται τροφή γι' αυτόν. Κι όπως ο άνθρωπος δε ζει χωρίς τροφή, έτσι το ον αυτό -εκτός από ψωμί- δε ζει χωρίς φιλοφρονήσεις. Τα χειροκροτήματα, τα μπράβο γίνονται σαν το φαγητό κι αυτά. Κάποτε πεινά πιο πολύ, κάποτε λιγότερο, θα έρθει όμως η στιγμή που πρέπει να τραφεί. Αλλιώς το πιάνει κάτι σαν ...υπογλυκαιμία, σαν στερητικό σύνδρομο. Αργά ή γρήγορα θα αισθάνεται για τα "μπράβο" όπως και για το φαγητό: "Φάε το, δεν το πετάνε το φα'ί'..." ή "Πάρε το και φύλαξέ το, δεν πεινάς τώρα. Θα το φας αύριο" ή "Τώρα τρώγεται αυτό, ύστερα χάνει τη γεύση". Αποτέλεσμα: ένα Εγώ που παχαίνει, παχαίνει, γίνεται δυσκίνητο, πλαδαρό κι εξαρτημένο.

Εμ, μετά, το ον αυτό αποκτά σιγά σιγά (στο θέμα των επιβραβεύσεων) όλες τις κακές συνήθειες που έχουν καθιερωθεί για το φαγητό. Ανθυγιεινές ψευτοτροφές, φαγητό μέχρι σκασμού, μοναχοφαγοσύνη και ακρότητες. Υποφέρει όταν βλέπει άλλον να τρώει κάτι που θα μπορούσε να το φάει εκείνο. Αν γινόταν, θα άρπαζε τα "μπράβο" που πάνε σε κάποιον άλλον, για να τα "φάει" αυτό. Από το στόμα να του πάρει τη μπουκιά, δεν θα δίσταζε καθόλου. Δεν είναι σπάνιο να το ακούσεις να κλαίει σαν μωρό όταν το στομαχάκι αδειάζει.

Για υποβοήθηση στις λίγες αυτές αράδες: Tears on my pillow.

Πολύ μπανάλ

Ακούμπησα το κεφάλι μου στο μαξιλάρι, με τη δεξιά πλευρά - απόψε αυτή η πλευρά βαραίνει περισσότερο από την άλλη. Κι αυτό εξ αιτίας μιας σκέψης. Δυο ειδών άνθρωποι υπάρχουν, καθώς έλεγαν: "οι Αλτρουιστές κι οι Εγωιστές. Οι μεν ζουν για τους δε κι οι δε για τους εαυτούς τους". Αυτή η πάλη λογικά θα έληγε υπέρ των εγωιστών αφού οι αλτρουιστές θυσιάζονται για εκείνους. Άρα οι αλτρουιστές θα έπρεπε σιγά-σιγά να έχουν προ πολλού εξαφανιστεί ως είδος, να μη υπάρχει πια ούτε ένας. Αυτή η σειρά τών σκέψεων μαζί με μια αναδρομή στο βίο και την πολιτεία μου, ήταν αρκετές για να πεισθώ ότι κι εγώ δεν είμαι παρά ένας ακόμα εγωιστής. Τι βαρετό! Δεν είναι ούτε καν κάτι σπάνιο. Μπα...μπορεί όλα αυτά να ήταν παραμύθια. Μπορεί οι Αλτρουιστές να έζησαν μόνο στο μυαλό μας.

Μόνο οι Αλβανοί

Έτσι που γίναμε, σκεφτόταν ο φίλος, θα βγαίνουμε Σάββατο για έναν καφέ και τη Δευτέρα θα περιμένουμε πότε θα μας δοθεί η ευκαιρία να το δημοσιοποιήσουμε με ύφος μπλαζέ:
"Το Σάββατο πήγα για καφέ το απόγευμα".

Όχι όπως τώρα που για να "την ακούσουμε" θέλουμε καφέ στο Πασαλιμάνι (τις καθημερινές) ή στο Σούνιο (τις αργίες). Τριήμερο στο σπίτι; Αδιανόητο. "Πού θα πάτε το τριήμερο;". Με την πρώτη ευκαιρία ...έξοδος για το τριήμερο. Μετά, "κατσούφηδες" στην πόλη που είναι έτσι, είναι αλλιώς. Τσιμεντούπολη, σκέτος σκουπιδότοπος, χωρίς "πνεύμονες πρασίνου".

Ε, ο Έλληνας δεν "την ακούει" μόνο με έναν περίπατο στο πάρκο (γι' αυτό και δεν έχει πάρκα), με μια βόλτα το Σαβ/κο στο Λούνα Παρκ με τα παιδιά του. Φτωχομπινεδιάρικα πράγματα (μόνο οι Αλβανοί μένουν στην πόλη).

Μέρη για φαγητό; Ποτέ μέρη κοντά στο σπίτι! Για να μετράει σαν "έξοδος" πρέπει τουλάχιστον τα 2/3 τού χρόνου να καταναλώνονται στο "αυτουκίνητου" και το 1/3 εκεί που θα αράξουμε. Θα πρέπει να μείνει και λίγο φαγητό στο κάθε πιάτο κι ένα πιάτο ανέγγιχτο - Α! Ούτε που το αγγίξαμε αυτό...

Χόμπι; Τι χόμπι; Γραμματόσημα θα μαζεύουμε ή θα κάνουμε (καταντήσουμε) όπως παλιά που αγοράζαμε μια πετονιά και ψαρεύαμε στην κοντινότερη θάλασσα κι ας ήταν 100 μέτρα από το σπίτι; Δε θα πηγαίνουμε τώρα διακοπές είκοσι μέρες, να καθόμαστε με το λάπτοπ 10 ώρες την ημέρα; Στην πόλη μένουν μόνο οι Αλβανοί!

Πακέτο! Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά, Πάσχα πέφτουνε Κυριακή φέτος. Κι η Καθαρή Δευτέρα πέφτει Κυριακή. Ναι, αλλά άμα "την κάνουμε" Παρασκευή; Συμπληρώνουμε τριήμερο στο Καϊμακτσαλάν. Και πιό νωρίς να φύγουμε. Μη μείνουμε εδώ Παρασκευή. Άδεια θα είναι η πόλη.

Θα είναι δω μόνο οι Αλβανοί...Τού τα έλεγα εγώ του φίλου μου αλλά μου έλεγε πως όλα αυτά είναι το φυσιολογικό στιλ ζωής. Α, ρε κακομοίρη, μυαλό δεν είχες.

Amor ti vieta...Fedora (Giordano). Έρως σου απαγορεύει. Και το αριστερό φρύδι πάντα πιο ψηλά από το δεξί.