Ρίζες

Μέσα μου βρίσκω  εύκολα τις ρίζες μου. Μέσα στις ρίζες μου είναι αδύνατο να βρω εμένα.

Κιμ

Αν θέλαμε να οπτικοποιήσουμε τις φαντασιώσεις τής γυναίκας τής ιστορίας μας, να τους δώσουμε μια μορφή, τότε θα έπρεπε να έχουμε πρώτ' από όλα  μπροστά μας ένα κυλιόμενο τάπητα...ένα "διάδρομο" από αυτούς που κι οι γιατροί συστήνουν για σωματική άσκηση στο σπίτι. Αρκεί να αντέχει 135 κιλά, να "πιάνει" τα 16 km/h και κλίση 16%. Σε μια γωνιά τού σπιτιού, έστω και για λίγα δευτερόλεπτα, μπορείς να τρέξεις με 11 και με 12 km/h σε ανηφόρα που δεν αστειεύεται.

Μέσα στην ίδια φαντασίωση μπορούμε να δούμε έναν καλοδιατηρημένο γυμνό άντρα, πάνω στο διάδρομο, να  τρέχει ανεξάντλητος περίπου μια ώρα χωρίς το παραμικρό λαχάνιασμα, με ελάχιστες στάλες ιδρώτα στο μέτωπο! Ναι, η γυναίκα που αναφέραμε μισεί αυτόν τον άντρα. Άσχετα από το αν είναι ένας εραστής ή ένας σύζυγος, εκείνη τον μισεί. Επειδή τρέχει τόσο ανέμελα κι έχει τέτοια πνευμόνια που ταυτόχρονα κάνει ερωτήσεις. Έτσι απλά: ερωτήσεις... όπως "Πού θα πας απόψε με τη φίλη σου, μωράκι;" ή "Εμείς πότε θα πάμε σινεμά, μπούμπι;" ή ακόμη "Θα περιμένεις να ξαπλώσουμε μαζί απόψε;". Ίσως τον μισεί γιατί είναι 62 χρόνων και φαίνεται μόλις 45!

Ένας Αμερικάνος κινηματογραφιστής θα σχεδίαζε το σενάριο κατά κάποιο κοινότυπο τρόπο: το εργαλείο, κατά κάποιο παράξενο τρόπο και ποιητική ...αηδία, θα μάγκωνε κάποιο χέρι τού άντρα ή πάλι θα τραβούσε από τα μαλλιά όλο το σκαλπ τού θύματος με ένα μεγάλο τεμάχιο κρανίου και λίγη ψίχα από τον εγκέφαλό του. Άλλος θα σχεδίαζε ένα απότομο σταμάτημα τού διαδρόμου και μια, λόγω κεκτημένης ταχύτητας, εκπαραθύρωση τού καλοφτιαγμένου άντρα. Σε έκδοση "αμέρικαν σίνεμα", θα βλέπαμε ίσως, πάνω στο διάδρομο, τον Μπρους Γουίλις...

Αλλά όχι...γυμνός και ζωσμένος δυο πιστόλια...όχι, όχι. Μισό κιλό μυαλά πάνω στον τάπητα κι ένας γυμνός, με φυσεκλίκια και την μαλαπέρδα του, να βγαίνει από το παράθυρο, πέφτοντας πάνω στο αίθριο τού γείτονα. Όχι, δεν είναι καλή επιλογή. Ακόμα κι η γυναίκα, που έχει τόσο μίσος μέσα της, βάζει τα γέλια με την εικόνα. Ας αφήσουμε λοιπόν τον Μπρους στον αέρα...με τα πιστόλια, τα φυσεκλίκια σε μορφή "κωλοκόρδονου", μόνο, με το φόβο του. Άλλωστε πόσο φόβο μπορεί να νιώθει κανείς έχοντας μια μύτη γεμάτη άσπρη σκόνη;

Ας μην κουραζόμαστε... είπαμε: καθένας γράφει για να ξεχάσει αυτά που του συμβήκανε κι αυτά που φοβάται πως θα του συμβούν. Ο άντρας αυτός όμως είναι άτρωτος και η γυναίκα τής ιστορίας μας δεν έχει παρά να αρχίσει, για νιοστή φορά, το σιδέρωμα: Πουκάμισα, τζην, μποξεράκια τού κυρίου...πάλι. Ίσως εδώ είναι η ευκαιρία...ένα πάτημα διαρκείας στο κόκκινο μποξεράκι και ναααα μια τρύπααα. Κάπου στην κουζίνα ακούγεται ένα ΜΠΑΜ! ...ένα πυρηνικό μανιτάρι κονιορτοποιεί το διαμέρισμα. Εκείνη μετανιώνει...σε μια έρημο όπου κάθε μορφή ζωής έχει ξεριζωθεί, σέρνεται κοντά στον άντρα, ζητώντας του "συγγνώμη αγάπη μου, συγγνώμη!!!".

Είπαμε ... είμαστε σε "αμέρικαν σίνεμα" περιβάλλον. Κι η γυναίκα θα μπορούσε να είναι η Κιμ Μπέησινγκερ.



  

Τι είναι Ιστορία

Ιστορία, τι θα πει Ιστορία;

Λίγο επέτειος θηριωδίας
Λίγο θύμηση ουράνιας ευτυχίας
Εν τέλει η πορεία μας
Χωρίς χρόνο και προορισμό
Μια λιτανεία στους γαλαξίες
Σαν περιήγηση σ' έναν αστερισμό
Ένα διαγαλαξιακό Χονγκ Κονγκ
Ένα μοιρολόι τής φυλής μας
Σαν φωνή από δελφινιού μωρό
Μόνου σε ολόκληρον ωκεανό

Είδα το δείλι τελικά να πέφτει
Μετά τον πόλεμο πάνω στην Αυγή
Απέμειναν περιστροφές βαρυτικών πεδίων
Αργή επανάληψη
Σιωπή

Καθένας το χαβά του...

Ένα φοβερό τρίο (Βολοντέ - Μορρικόνε - Πέτρι).

Γραμμή Στήριξης 1-2012

                                                                                   
                                                       
                               " Κανείς ποτέ δεν το σχεδιάζει έτσι από την αρχή αλλά..."


-Δώδεκα-μηδέν-δώδεκα, λέγετε...παρακαλώ

-Συγγνώμη...δεν πήρα 1-2012;

-Σωστά πήρατε, σας ακούω, από πού καλείτε; Πού βρίσκεστε αυτή τη στιγμή;

-Από το Πλάζα, το ξενοδοχείο στο κέντρο τής Αθήνας.

-Ενδιαφέρον. Πόσα βράδια μένετε κει;...Μόνη ή με τίποτα φίλους;

-Μια ολόκληρη εβδομάδα ίσως λίγο παραπάνω, δε θυμάμαι καλά...

-Πρέπει να έχετε χρήματα για ξόδεμα. Και γιατί δε θυμάστε; Πήρατε κάτι, ε; Χαπάκια, τσιγαριλίκια. Ε...Αυτή η πόλη, όπως κατάντησε, μοιάζει σούπερ μάρκετ για εξαρτημένα ζόμπι.

-Δεν είναι αυτό...είχα ένα καυγά με τους γονείς μου και ...

-Μα γιατί δεν αφήνετε τα νάζια, να γυρίσετε πίσω;

-Δεν είναι νάζια, κυρία... δεν αντέχω πιά εκεί!

-Μα δουλεύετε; Κι αν ναι, τι δουλειά κάνετε; Κανένα τηλέφωνο πονηρό, τηλεφωνικό σεξ; Σας ξέρω μερικές από σας...χειραφέτηση, αυτοδιάθεση και καμιά μικρή πιπούλα, σαν επίδειξη ισχύος απέναντι στον πενηντάρη ή τον εξηντάρη, εε;

-Τι λέτε κυρία μου;! Μαθήτρια είμαι... στη Β' Λυκείου. Έφυγα από το σπίτι μου, προσωρινά, κι ίσως βρω μια δουλειά να μην έχω ανάγκη κανέναν!

-Ε βέβαια... έτσι αρχίζουν όλα: καυγάς, φυγή, αναζήτηση εργασίας, κρεβάτωμα με το αφεντικό, πεζοδρόμιο και πρέζα στο τέλος. Τα πληρώνουν όλα οι γονείς... πάντααα! Τι τραβάμε...

-Δε σημαίνει ότι φταίνε πάντα τα παιδιά. Αυτά που λέτε γίνονται αλλά όχι προσχεδιασμένα. Κανείς δεν θέλει να ξεκινήσει έτσι...

-Δε σκέφτεστε όμως εμάς... Για πες: ποιον αγαπάς πιο πολύ; Το μπαμπά ή τη μαμά;

-Το ίδιο... και τους δύο. Θέλω όμως να συνεννοούμεθα γιατί αλλιώς...

-Έλα τώρα, άστα αυτά... το μπαμπά ή τη μαμά; τη μαμά ή το μπαμπά;

-Κυρία, δε με βοηθάτε καθόλου. Τι σόι συναισθηματική στήριξη είναι αυτή που προσφέρετε;

-Να με συμπαθάς βρε κορίτσι μου... πρώτα τηλεφωνήματα είναι. Τώρα άρχισα να δουλεύω.

-Πως έτσι; Σε τέτοια ηλικία...

-Είχαμε έναν άσχημο καυγά στο σπίτι...γίναμε άνω κάτω με τον άντρα μου. Είπα κι εγώ να σηκωθώ να φύγω από κει μέσα, να αυτονομηθώ.

-Αααα, πολλές φορές έτσι πάει το πράγμα: καυγάς στο σπίτι, φευγιό, βουρ μετά σε κανένα παλιό γκόμενο που τώρα είναι 55-60 χρονώ...

-Μα τι λες μωρέ; Όρεξη είχα να σηκώνομαι να ψάχνω για δουλειά και να φορτώνομαι υποχρεώσεις στον καθένα; Πολλές φορές κάποιος καταλήγει έτσι αλλά δεν σχεδιάζει κανείς ποτέ, ένα βράδυ, περασμένη ώρα ν' αρχίσει να φωνάζει, να προσβάλει, να βρίζει, να χτυπάει πίσω του μια πόρτα και να φεύγει...