Βαρετόν δείπνον Αρχαγγέλων

Θυμάμαι τη θεία μου που τραγουδούσε συχνά πυκνά:

Σ' αγαπώ, πολύ μού αρέσεις
γιατί είσαι από άλλο αστέρι
είσαι από κει που ο Ήλιος κι η Σελήνη
δεν είναι ρουτίνα καθημερινή
μήτε γεωμετρία τού κόσμου
μα τών ανθρώπων είναι η καλοσύνη
κι η καλοσύνη είσαι συ, εμπρός μου!

Η θεία μου, ας την πούμε θεία Χ, μεταξύ τών άλλων μεγαλομανιών της, ηρέσκετο να λέει πως όλοι τη θεωρούσαν μεγάλη και σπουδαία μαγείρισσα με εντυπωσιακάς επιδόσεις ακόμα και εις την μαγειρίτσαν.  Τόνιζε βέβαια πως δεν ήταν έτσι τα πράγματα και πως όλες αυτές οι κολακείες την άφηναν αδιάφορον, τελείως αδιάφορον.

Κατάφερνε να δείξει όντως αδιάφορος εκτός από τις φορές που τρία, τέσσερα άτομα άρχιζαν να την πιέζουν με τα "μπράβο" τους οπότε εκείνη παρεδίδετο στας συνήθεις οπτικοακουστικάς, οσφρητικάς,  ψευδαισθήσεις της, μυστικιστικού χαρακτήρος διανθισμένας με στοιχεία κοσμογονίας: Οι άγγελοι, ας αφήσουμε τας μετριοφροσύνας ... οι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ κατέβαιναν ενδεδυμένοι με σμόκιν δεξιώσεων καθώς και μωρουδιακάς σαλιάρας (ουρανίου ραφής και προελεύσεως) ίνα συμφάγουν από το φαγητόν της. Οι κάλυκες στο μακρύ της τραπέζι ήσαν πανέτοιμοι να γεμίσουν οίνον εκλεκτόν.

Ματαίως προσπαθούσε η θεία Χ να αλλοιώσει τας φαντασιώσεις της...συγκεκριμένως να φαντασθεί, αντί τού Μιχαήλ ή τού Γαβριήλ, εκείνον δια τον οποίον τραγουδούσε το ανωτέρω ταπεινόν ασματίδιον το οποίον επαναλάμβανεν εις το ρεφρέν του περί τας είκοσι φοράς εκείνο το "η καλοσύνη είσαι συ, εμπρός μου!" (x20).

Λέγουν πως υπάρχει όνειρον μέσα στο όνειρον, ποίημα μέσα στο ποίημα, φιλμ μέσα στο φιλμ... ακόμα και αιδοίον εντός αιδοίου (πώς γίνεται τώρα το τελευταίον, τρέχα γύρευε ...). Γεγονός ήτο πως η θεία διαπίστωσε λίαν συντόμως πως "ψευδαίσθησις εντός τής ψευδαισθήσεως" δεν υπάρχει. Αυτή ήταν η ...βαρετή παρέα της: ο Μιχαήλ, ο Γαβριήλ και άλλα, μικρά αγγελούδια τής προσκολλήσως, ούτως ειπείν "μαρίδα ούράνιος".

Τούς αναθεμάτιζε όλους τότε η θεία, μονολογώντας, συνήθως, τηλεφωνικώς, νευρίαζε και τελικώς -από την σωματοποίησιν τού άγχους της- εξέρναγεν ολούθε εις την κουζίνα, κυρίως εις την χύτραν, γεγονός που επέσυρεν την μήνιν τών καλεσμένων της και τας αποδοκιμασίας τού τύπου:

- Αχ μωρέ, χρυσοχέρα είσαι ... μα τούτην την φορά δεν το επέτυχες το γεύμα. Σάμπως πολύ αλατισμένον μού εφάνη, με το συμπάθιο!

Βολική πίστη

Σκεφτόταν ο ποιητής (εννοώ όλους τους γραφιάδες, όταν αναφέρομαι σε ποιητές):

Αν πω όλα όσα σκέφτομαι και μόνο όσα σκέφτομαι, τότε θα με πάρουν με τις πέτρες όλοι αυτοί που με διαβάζουν. Αν πω και κάτι παραπάνω, κάτι για να "μένω στο παιχνίδι" θα συνεχίσουν να με ακολουθούν...εννοώ αν προσθέσω στα λεγόμενά μου λίγα πράγματα που τα πιστεύουν όλοι, τότε θα τα καταφέρω να γίνω ευχάριστος.

Να γινόμουν άραγε πιο ευχάριστος αν έδειχνα πως φοβάμαι τη γνώμη όσων με διαβάζουν ή πάλι θα ήμουν πιο αγαπητός αν έδειχνα σκληρός, αλαζόνας που κανέναν δεν υπολογίζω; Μες τη μοναχική μου πορεία δεν θα φάνταζα πιο αληθινός ή πιο τραγικός; Αυτό βασικά πιάνει περισσότερο κι από μια αυτοκτονία.

Μπάσσος: "Είναι μια εύκολη αυτοειδωλοκτονίααα!" (κατά το:  "E' un facile vangelo" στη Μαντάμα Μπατερφλάι)

Από την άλλη άκρη τής σκηνής, ένας άνδρας κοιλαράς, με κουστούμι έργου τού Μολιέρου είχε μιλήσει και συνέχισε:

- Μην λησμονάς να ικανοποιείς όλο το κοινό τής πλατείας. Άφησε για το Αριστερίστικο κοινό σου μιαν ικανοποίηση. Θέματα ομοφυλοφιλίας, οικολογίας, καθημερινής πλήξης...Όσο για το δεξιόστροφο κοινό, πες κάτι για τον... αυτόν τον κρητικό, σε -ακης τελειώνει...Α! Για τον Κοσμάκηηη...

- Το ξέρω, ξέρω τα όριά μου. Αυτό είναι σαφές. Τα ταμπού είναι ταμπού. Δεν μπορείς να βρίσεις τον Βελουχιώτη διότι θα σε φάνε οι αριστεροί. Αν δεν μιλήσεις για τον Κοσμάκη θα σε φάνε, όμως και οι δεξ...

- Μόνο οι αριστεροί;! Έχω έναν πολύ φίλο, αριστεριστή, δέκα χρόνια στο Τορίνο φοιτητής, ντύνεται σαν φλούφλης (10 χρόνια στο Τορίνο...ε!) κι όποτε περάσει από τη Λαμία, περνάει να προσκυνήσει το ... Μπάμπη Κλάρα. Σε δυο πρόσωπα δε σηκώνει κουβέντα ...στον Άρη και τον Ρονάλντο.

- Ναι ...αυτό θέλω να σου πω, χωρίς να λέω τίποτα καινούργιο: Πόσο εύρος έχουμε να κινηθούμε; Πολλά ταμπού. Τα καθορίζουν οι ιστορικές πηγές. Έτσι βλέπεις και το δεξιό να θαυμάζει το Τσε ή τον Γκαριμπάλντι. Και για αυτούς υπάρχουν πηγές ότι επρόκειτο για ...καθαρματάκια.

- Ιστορική πηγή βρίσκεις για όλα, αρκεί να θες...Σταρ σύστεμ... Τσε, Βελουχιώτης, Μάο...

- Α, μη γίνουμε κώλος τώρα. Άλλο Τσε, άλλο Βελουχιώτης, άλλο Μάο. Άλλο Κάστρο, άλλο Γκαριμπάλντι!

-Έτσι λες;

Μπάσσος : E' un facile vangelooo

Ήγουν, ελευθερίως: Πολύ βολική ετούτη η πίστηηη!

Τύραννοι

Ο τύραννος, τις περισσότερες φορές, δεν διακρίνεται εύκολα: δεν φοράει μεταξωτά ρούχα (αντιθέτως καμιά φορά είναι πολύ πρόχειρα ντυμένος), δεν στολίζεται από βαριά δαχτυλίδια, δεν μοιάζει βασιλιάς. Κορώνα, τιάρα δεν φοράει, δεν είναι εύσωμος κι επιβλητικός ή τρομερός στην έκφραση, κεραυνοβόλος στο θυμό του...

Τις πιό πολλές φορές, εκείνος που μας τυραννά είναι ένα ανθρωπάκι αξιολύπητο, ζαρωμένο, πληγωμένο, αδύναμο να αντεπεξέλθει στη ζωή. Ένα ανθρωπάκι που μπορεί να το πάρει ο αέρας και να το πετάξει μακριά. Κάποιος που έχει καταφέρει να πείσει όλους τους γύρω του πως δεν πρέπει να τον στενοχωρούν...

...γιατί είναι ΚΡΙΜΑ, ΝΤΡΟΠΗ, ΑΧΑΡΙΣΤΙΑ...

Ε, αυτός πολλές φορές είναι ο χειρότερος ο τύραννος, ο τύραννος που κανείς δεν σκέφτεται να "φονεύσει". Έχει την ίδια έμπνευση να σε κοιτάξει στα μάτια και να πει:

"ΚΙ ΕΣΥ, ΤΕΚΝΟΝ ΒΡΟΥΤΕ;"

Μισό Vs Μισό

Ζω στα φτηνά, σαν να λέμε ζω στο πάγκο πουλημένος μισοτιμής. Δίπλα μου άλλοι κάνουν εκπτώσεις, προσφορές και δόσεις άτοκες. Φτήνια ...φτήνια για να φάνε όλοι. Εεε, γκρινιάρηδες! ...αμέσως: "πέφτει η ποιότητα, πέφτει η ποιότητα!" Μια ζωή γκρίνια, γκρίνια σαν τής λαϊκής:

-Εγώ, τούτο, το είδα πιο φτηνό ακόμα, εκεί, λίγα μέτρα παραπέρα. Μισά από όσα ζητάς εσύ!

-Ε άντε πάρτο από κεί...την ποιότητα τού εμπορεύματος την πρόσεξες; Ήταν σαν τού δικού μου;

-Στην ποιότητα, στην ποιότητα κολλήσαμε ενώ δεν έχουμε να φάμε;

-Θέλω την ίδια ποιότητα να πάρεις...Μισοτιμής, μισοτιμής...μειώσαμε την ποσότητα. Ας σεβαστούμε την ποιότητα!

-Έλα...έλααα έβγαλε η ποιότης κώλο κι έχεσε τον κόσμο όλο. Ποιότης η πατάτα, ποιότης η τομάτα!;

-Έλα και η Τζοκόντα τού Ντα Βίντσι στη μισή τιμή ... και στη μισή δεξιοτεχνία. Μισοτιμής ο καλλιτέχνης και πάλι πολύς είναι!

-Εδώ κι ο ποιητής! Στα μισά λεφτά παίρνεις το ποίημα όλο.

-Η Αφροδίτη τής Μήλου με άαανευ το κεφάλιιι!

Ζω στα φτηνά, μισοτιμής και γύρω μου μισοτιμής μαλώνουν. Μισοτιμής παλεύουν, σε τιμή ευκαιρίας μονιάζουν... Πιο πέρα πίνουνε κρασί, μισό ποτήρι είναι νερό, το άλλο μισό μηλίτης. Νέες ιδέες ευωδιάσαν τον αέρα... παγκοσμιοποίηση! κι έτσι γίναμε μισό από το ένα, μισό από το άλλο. Στο όλο πακέτο κι ο καυγάς ... Ο καυγάς αυτός μάς αναζωογονεί, σαν να παίζαμε τάβλι.

Το ένα χέρι χτυπάει το άλλο ...τα δυο μαζί βαράνε το κεφάλι. Εννοείται πως δεν γνωρίζει η δεξιά τι κάνει η πλευρά η άλλη. Πάντα από δυο μισά ήμασταν φτιαγμένοι...Απλώς τώρα ήρθε η ώρα τα δυο μισά να χωρίσουν τα τσανάκια.

Εξοστρακισμένοι

Το χωριό όπου πέρασα τα πρώτα χρόνια τής ζωής μου δεν ήταν τίποτα παραπάνω από ένα από τα τόσα χωριουδάκια τής Λουκάνια. Σε υψόμετρο περί τα 900 μέτρα, βραχώδες, αφιλόξενο, δυσπρόσιτο ... υπήρξε τόπος εξορίας στα χρόνια τού φασισμού. Η περιγραφή που κάνει ο Κάρλο Λέβι στο βιβλίο του "Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι" ταυτίζεται με τις εικόνες που δίνει ο Ρόζι στο ομώνυμο φιλμ.

Η στρατηγική τού φασισμού ήταν απλή: οι "παρέες" αριστερών, οι μασόνοι, οι ομοφυλόφιλοι, έπρεπε να πάψουν να υφίστανται στα μεγάλα αστικά κέντρα. Διασκορπίζονταν δηλαδή σε περιοχές όπου έχαναν την επαφή με τους ομοϊδεάτες τους κι αναγκάζονταν να παραμένουν εξοστρακισμένοι ουσιαστικά, ξένοι ανάμεσα σε ξένους και με ελάχιστες επιλογές για να "σκοτώσουν το χρόνο τους". Το ξέδωμα ήταν ένας περίπατος στα δρομάκια, συνήθως από το δωμάτιό τους έως το σύνορο τού χωριού (συνήθως το όριο ήταν το νεκροταφείο).

Ευνόητο είναι πως οι κάτοικοι -λόγω χαρακτήρος αλλά και λόγω τής ιδιότητος τού εξοστρακισμένου που στιγμάτιζε τους αφιχθέντες- ήταν απόμακροι και δεν συνάπταν σχέσεις με τους ξένους αυτούς. Σκληροί άνθρωποι, σκληρό μέρος. Όταν ξαναπήγα είχαν περάσει περίπου σαράντα χρόνια από την εποχή τού φασισμού. Κι όμως, τίποτα δεν είχε αλλάξει. Η ίδια έκφραση στα πρόσωπα, τα ίδια δρομάκια, κλειστά παράθυρα.

Τελικά το νόημα τού τίτλου δεν ήταν "Ο Χριστός σταμάτησε στο Έμπολι για ... ανεφοδιασμό ή για να πάρει μια ανάσα ή για φαγητό ή για κατούρημα..." . Όχι, η σωστή απόδοση, η σωστή ερμηνεία τού τίτλου ήταν:
 "Ο Χριστός πέρασε από τα μέρη εκείνα μα, καθώς ήταν απρόσιτα, δύσβατα και αφιλόξενα, αποφάσισε να αλλάξει δρόμο. Τα άφησε να μείνουν με τη σκληρή ζωή τους, στην Παγανιστική σχέση τους με την ύπαρξη τής Γής που κρατάει όμηρους τους ανθρώπους πάνω της. Όμηρους και σκλάβους.".