Έλεγε το μπρελόκ

Μαϊμού (Μαϊμουτσέλλο):
Θυμούνται τώωωρα το μπλόκο κάτω στην Κοκκινιά
και λένε ομοθυμαδόν οι Νικαιώτες:
"Πού καταντήσαμε ρε παιδιάαα...
Σιγά μην γίνουμε -εμείς!- τών Γερμανών κοκότες!"

Κλαίουσα Ιτιά από την Κοκκινιά:
Τόσο καιρό θα είναι αλήθεια δύσκολο υπομονή να κάνουν κι αβάσταχτο να στερηθούν τον Γερμανό που έφερνε τη BMW στο πιάτο. Όμως, από τα μέρη τους η μαγκιά ποτέ δε λείπει
Βλέπεις κρατούν ακόμα το μπρελόκ που γράφει :"Είμαι BMW gamato" και το κλειδί του λειπει.

Μάντης:
Θα έρθουν πάλι οι Γερμανοί στη Νίκαια με τ' αυτοκίνητά τους. Νέα μοντέλα ...Πόρσε Λουτβάφε 3.15, Μερτσέντες Νταχάου Κομπρεσσέρ, Φολκσεβάγκεν Τούβλο Τούρμπο 1800. Κάποιο θα πάρεις και εσύ, γιατί όχι;... Ευρωπαίος είσαι, που να πάρει!

Βαρύτονος: Να πάρειειεΙ ...Να πάρει μια Φερράριιι!
Τενόρος: Θα πάρω ό,τι θέλω γω... Πιο γερό το Γερμανικό. Πιο γερό, πιο γερό!
Σοπράνο: Μην ξεχνάς την Έξοδο τού λαού σου, τον Ιορ δάνειο ποταμόοο...

Τενόρος: Έτοιμος κι ώριμος είμαι πιά, ξέρω πού θα βάλω τα κλειδιά!

Βαρύτονος: Πούου...πούου, πού;

Τενόρος: Χα χα, πορνόγερε! Όχι εκεί που εννοείς, όχι εκεί που ξέρεις
ούτε σε κάποιο τής Μερτσέντες μπρελόοοκ/
Έχω κιόλας έτοιμη μια αρμαθιά όπου θα βάζω τα κλειδιά/
Γράφει απάνω: Σ' αγαπάω/Δε σε ξεχνάω, Κοκκινιάαα!

Ψυγείο Αμερικάνικο

Στο 9,5 εβδομάδες ένα λιοντάρι τής Γουώλ Στρητ, με αθλητικό κορρρμί, μπλέκει με ελευθεριάζουσα ξανθιά και τής αλλάζει τα φώτα, αλώνοντας το ψυγείο και καταναλώνοντας ό,τι λαχανικό κι ό,τι παγάκι υπήρχε εκεί μέσα.

Οι ομοιότητες τών δυο λιονταριών εκτίθενται κάτωθι:
 

Η ξανθιά:

Τα υπόλοιπα και ...ανιαρά που διημοίφθησαν είναι γνωστά και -σήμερα πια- ξεπερασμένα.


Εγώ παρακολουθώ όλα αυτά σκεφτικός αλλά όχι κι απαισιόδοξος!

CTHN MEΘΟΡΙΟ

Εικοσιτετράωρα κοινής ησυχίας

Μετά την τόση αλληλογραφία μας, ύστερα από τα τόοοσα σου γράμματα (με τα τόοοσα σου ορθογραφικά λάθη), είπα πως εσύ ήσουν ο άνθρωπος που θέλω να κατακτήσω. Τον τελευταίο μήνα σε βομβάρδισα με αγωνιώδεις επιστολές που κατέληγαν στην ίδια ερωτικο/ϋπαρξιακο/αρλεκινική ερώτηση:

"Αδελφή ψυχή μου ...πώς θα σε γνωρίσω ανάμεσα σε τόσο κόσμο;
Είναι μια τόσο ανήσυχη μάζα το πλήθος τών ανθρώπων
που όλοι μοιάζουμε μεταξύ μας, ο ένας με τον άλλον
η μια με την άλλην
και σαν τη λάβα κατεβαίνουμε,
σαν υποτονική εκσπερμάτωση
έτσι κυλάμε...κυλάμε
χωρίς εκτίναξη πορευόμαστε
μέσα σε εικοσιτετράωρα ολόκληρα κοινής ησυχίας

Πες μου ...πώς θα σε γνωρίσω;"

Εσύ, φαντασμένη, μού απάντησες πως είναι αδύνατον να αστοχήσω. Κάτι, μού είπες, έχεις που ξεχωριστή σε κάνει μέσα σ' αυτό το πλήθος. Δεν θυμάμαι τώρα τι ήταν αυτό ... ένα κόκκινο φουστάνι, ένα μωβ κασκόλ. Εγώ δεν "τσίμπησα" και φαντάστηκα πως θα έχεις κανένα υφάκι συγγραφέως, κάτι ανάμεσα σε Jane Austen κι Emily Bronte'...

Η ίδια ιστορία επαναλήφθηκε καμιά εικοσαριά φορές. Μέσα στο πλήθος πάντα έβρισκα καμιά Bronte', καμιά Austen που όταν ερχόταν η στιγμή ομολογούσε πως είχα κάνει λάθος ...δεν ήταν καμία από αυτές εκείνη που μαζί μου αλληλογραφούσε. Εγώ λέει επέμενα (άκουσον, άκουσον) πως αναγνώριζα σ' εκείνες την αδελφή ψυχή κι εκείνες ...γιατί να με απογοητεύσουν;!

Εγώ πάντως δεν το βάζω κάτω. Ξέρω πως θα σε βρώ. Όμως τώρα δεν πάω καρφωτός στα μπαρ τών διανοούμενων, στα βιβλιοπωλεία ούτε και στα ΙΚΕΑ. Σ' ένα καφάσι τής λαϊκής, κάθομαι και χαζεύω τις νοικοκυρές που διαλέγουνε καρότα.

Τελευταίο γέλιο

Ελ Πάζο: οπτικοποιεί το "Θρύλοι τού Καντέρμπουρι". Ο Νινέττο Ντάβολι στο τελευταίο γέλιο τού χαρακτήρα τού Τσώσερ.