Η στιγμή τής αναπάντητης

Πήγαινε να ξεκουραστείς τώρα... Άντε, "κάνε αναπάντητη" στο σωφέρ να περάσει να σε πάρει από την είσοδό μου. Άκου, μην τρέχεις πάλι όλη νύχτα από κρεβάτι σε κρεβάτι ως τις τέσσερις.

Καληνύχτα, Μαργαρίτα, μη φοβάσαι...Μη φοβάσαι, πελάτης δε σε ξέχασε κανείς. Λες έτσι απλά εκείνο το "...κι εγώ άνθρωπος είμαι!". Λίγο ακόμα και θα πίστευε ο καθένας πως είσαι η πιο καλή του φίλη.

Και για μένα είσαι...αν όχι η πιο καλή μου φίλη, τουλάχιστον μια αδελφή ψυχή. Εκτός από αυτά που σου έδωσα "προτού", πάρε και κάτι κέρματα που έχω στο χωλ, στο τραπεζάκι, δίπλα στο τηλέφωνο.

Άντε πάλι ... το αγαπημένο σου αστείο. Θα κοιμηθώ, θα πορευτείς. Φεύγεις με το ανέμελο ύφος ενώ πίσω σου -ίσως σκόπιμα- αφήνεις τη λιπαντική σου αλοιφή.

Καληνύχτα. 

Ο Τρίτος Εραστής

Στα δεκαπέντε πετάει σαν πουλί
γράφει στιχάκια που υποφέρουν
Ύστερα σου τα χώνει κλαίγοντας
κι όλη τη νύχτα τσακωμοί
τσιγάρο, αλκοόλ για ένα φιλί
που σού ξέφυγε και πήγε αλλού
Μα τότε αυτό δεν ήταν έρωτας!

Στα είκοσί της πάλι απ' την αρχή
μετά από χρόνια πάλι έχει βρει
κάποιον που είναι ειλικρινής
καθάριος σαν πρωινό εκδρομής
Το βράδυ μέσα σε μιαν αγκαλιά
μιλούν "για πάντα", "για μαζί"
Εκείνη σκέφτεται παιδιά
Μα αυτός φευγιό για τα νησιά

Τριάντα πέντε χρόνων, μόνη και φοβάται
πως τις ρυτίδες της κοιτάνε
Τα όνειρά της για παιδιά φαίνονται τώρα μακρινά
Υπάρχουν κι οι περιορισμοί
Πολλά κρεβάτια, λίγοι διαθέσιμοι
Μέσα σ' αυτήν την ανομβρία
να η δική σου η παρουσία
καρμπόν τής πρώτης της ελπίδας

Είσαι ο τρίτος έρωτας εσύ ...κι αν χαθείς;
Τι καταστροφή! Μένει μονάχα ένα παιχνίδι
Ένας πειραγμένος μετρητής
που δείχνει πάντα Έρωτες : τρεις
Ανάμεσά τους τόσοι άλλοι ασήμαντοι
Κανείς δεν είχε τη χάρη που έχεις εσύ,
ο τρίτος της ο εραστής

Μοναδικός κληρονόμος

Πάει ο θείος ο Λάζαρος...
Πω πω... Αλλά...
Ζήτω, μοναδικοί κληρονόμοι είμαστε εμείς!
Κάψε και το κωλόσπιτο...ποιος το χρειάζεται πιά;

Η συνέχεια ενώπιον τού ...Συμβολαιογράφου.
ΛΑΖΑΡΕ, ΔΕΥΡΟ ΕΞΩ!

"Ξέρετε, εγώ έχω κάνει ανοίγματα με την κληρονομιά..."

Σύνδρομο Da Costa

Μην περιμένετε πια νέα από μένα
βρήκα μια τρύπα να κρυφτώ
να ανασυνθέσω τον εαυτό μου
με μέλη, νου, καρδιά περασμένων ηλικιών
Φαίνεται πως πέρασε πολύς καιρός
χωρίς ανάπαυση τής σκέψης
και ένα αδιάκοπο σημειωτόν
ανώφελα, φρούδα καρδιοχτύπια
σαν της επιφυλακής τών στρατιωτών

Ο Γέρων

Πόσο πιο σύντομα θα 'πρεπε να διαρκούν τα νιάτα
ώστε να μην εθίζεται κανείς στο ωραίο
να μην προφταίνει να ονειρευτεί πολλές φορές
να μην μεθάει από της εφηβείας την παντοδυναμία
ούτε από εκείνου που ξεπερνά εαυτόν την ευφυία

Αν αναπόφευκτο ήταν κάποτε να γεννηθείς
τι βολικό θα ήταν μόλις έβγαινες από την κούνια
εν τάχει να δοκίμαζες τον έρωτα, το ευφυές, το ωραίο
κι έπειτα ευθύς, προτού αναμνήσεων αρχίσεις τη συλλογή
να γίνεις ένας σοφός και επιλήσμων γέρος