Σουτ του '70

"Πολύ λίγα χρήματα σπατάλησα. Τα περισσότερα τα επένδυσα: σε αυτοκίνητα, αλκοόλ και γυναίκες. Ό,τι έμεινε το σπατάλησα"
Τζωρτζ Μπεστ


Πότε θα πάμε όπως παλιά για μπάλα στο πάρκο να μου δείξεις ξανά πως τ' άσπρα μαλλιά
τα παχάκια και το λουμπάγκο δεν μετράνε;
"Έχουμε εμείς της νιότης το ελιξίριο" Ποτέ δεν γερνούσαμε ούτε γερνάμε
Τερματοφύλακας πάντα εσύ και σουτάρω εγώ...Πιό αργά πηγαίνω εγώ στο τέρμα

(Ανεβαίνω τις σκάλες για το γραφείο
ελαφρώς αγκομαχώ
Σαν να είσαι πίσω μου και μουρμουρίζεις
λαχάνιασες, νομίζω
και για μια στιγμή
μου φάνηκε πως το τσιγάρο σου μυρίζει
αν και είμαι μόνος στις σκάλες )

Κοίτα, όταν πάμε στο πάρκο να "βγάλουμε" όλο τον αγώνα. Μη μασήσουμε όταν αρχίσουν οι κράμπες
Τα όμορφα αγόρια μάς προσπερνούν καθώς τ' αφράτα κορίτσια τα στήθη προτάσσουν
κάτω από τη μύτη μας τα στριμώχνουν

Πλάκα μας κάνουν;
Μα τι λες!...Να... εκείνες οι δυο εμάς κοιτάζουν, εδώ και βδομάδες,
μήνες,
δεκαετίες.
Τις θυμάμαι από το '70 να μας κλείνουν το μάτι τότε που τα γήπεδα ήταν μικρά για μας

(Ύστερα άρχισαν να μεγαλώνουν
Τώρα τρέχω δυο μέτρα, με δύναμη κλωτσάω
Χάνεται η μπάλα, βολέ σουτ άουτ... σε κενή εστία
Τι έπαθα σήμερα και με κυνηγά κείνη η παλιά μαγεία
μα πάνω απ' όλα μου έχει κολήσει
πως όλα είναι ακόμα όπως τότε, του '70 τη δεκαετία)



Τα λέει κανείς αυτά γιατί είναι κάπως άβολο να είσαι ο νεότερος ανάμεσα σ' εκείνους που θυμούνται κι ο γεροντότερος ανάμεσα σ' εκείνους που διδάσκονται.

Άντε μπράβο!

Ο συνήθης φίλος μου (όχι ο Σουητκόρνερμποϋ ούτε ο Σκεντέρμπεη, ένας άλλος...) ωρυόταν πάλι με την επικαιρότητα:

Μα έτσι φέρονται τώρα οι νέοι ανθρώποι;! Αντί να πάνε σε κανένα τηλεοπτικό κανάλι να εκλιπαρήσουν διαλαλώντας πως είναι άνεργοι, άπλυτοι, πεινασμένοι ...δεν μπορούν να βγάλουν γκόμενα, πως θα έκαναν τα πάντα για μιά δουλειά ...

Αντί να βγουν στο γυαλί μπας και τα λυπηθεί ο κ. Λεφτάς ή να πάνε στη Χρυσή Αυγή να στρατολογηθούν, να βγάλουν το κάτι τις, ετούτοι παίρνουν όπλα. Σιχτίρ! Βγάλετα φωτό και βουρ στην πρώτη σελίδα!

Πάλι καλά που δεν πρότεινε το ΚΚΕ. Η Χ.Α. δεν ήταν άσχημη πρόταση!

Ομορφαίνει η πολιτική

Η πολιτική σε ομορφαίνει
το πάθος που δείχνεις στα κοινά σε κάνει σέξι
Δε χρειάζεσαι όλα αυτά τα καλλυντικά
που οι αισθητικοί σου έχουν διαλέξει
Οι αλήθειες που λες, το όραμά σου
κάνουν άχρηστα τα σχιστά φορέματά σου
Το άρωμά σου φτάνει σ' εμένα από την τι-βι
Σε κάνει τόσο όμορφη η πολιτική

Ποιος ήταν ο Σουητκόρνερμποϋ;

Δεν υπάρχει αυθεντική φωτό τού Σ... Μάλλον όλες ήταν αυθεντικές.



Ποιος είναι/ήταν, λοιπόν:

Λοιπόν... παρόλο που ακούγεται σαν κάτι ερωτικό τύπου εφηβείας, τύπου λυκειακού φλερτ ας πούμε, δεν είναι κάτι τέτοιο. Ο Σ. βρίσκεται πολύ πιο πίσω εξελικτικά. Είναι μεν 25 ετών αλλά οι τρόποι του, τα αισθήματά του, ο ψυχισμός του γενικά απέχει από το λυκειακό επίπεδο. Απέχει πολύ... Ομορφιά, ναι έχει, εκείνην τού δεκαπεντάρη, με το παιδικό πρόσωπο κι έχει επίσης φροντίσει να κάνει το σώμα του αρμονικό κι ευλύγιστο, σμιλεμένο προσεκτικά μέσα στα χρόνια που πέρασαν από τότε που το πρόσεξε και διαπίστωσε πως είναι (το σώμα του) εργαλείο γητέματος και πολιορκίας. Ας μην επεκταθούμε στην προσοχή που δείχνει στα ζωτικά (κατ' αυτόν) όργανα. Έχει βεβαιωθεί πως είναι δυνατά και λειτουργικά τόσο όσο χρειάζεται.

Και γιατί αυτό το παρατσούκλι; Το έβαλε ο ίδιος στον εαυτό του, αρχικά με πρόθεση να υπογραμμίσει την εκδοχή "το αγόρι τής γλυκιάς γωνιάς" (περνούσε αρκετές ώρες στη γωνία όπου βρισκόταν ένα οικείο του ζαχαροπλαστείο). Αργότερα έριξε περισσότερο βάρος στην εκδοχή "το γλυκό αγόρι τής γωνίας" (αργότερα το ζαχαροπλαστείο έκλεισε κι έτσι..."πήρε τη γλύκα πάνω του"). Ούτως ή αλλέως, σε όλα τα ρομάντζα που ζούσε, το μέρος όπου περίμενε την καινούργια του (ή την παλιά του) αγάπη, ήταν πάντα εκείνη η γωνία.

Με αργό ρυθμό καταλάβαινε πως είχε ερωτευτεί τη γωνιά του...τι να λέμε τώρα; Μπορεί να τον πει κανείς "Ένοχο", "Απλοϊκό", "Εγωκεντρικό", "Στερεοτυπικό" αλλά όχι "Ανόητο". Αδιάφορος ναι, όχι "ψυχρός". Τελετουργικό, άνθρωπο τής συνήθειας...ε...είναι "μομφές" που θα τις δεχτεί. Ως εκεί όμως το φταίξιμό του. Η Γλυκιά Γωνιά ήταν, γι' αυτόν, το σίγουρο ορμητήριο...η Σκηνή όπου οι ατάκες του "πετύχαιναν διάνα", οι κινήσεις του είχαν μια πλαστικότητα ξεχωριστή. Έμοιαζε εκεί να υπάρχει ένα ακροατήριο που κάθε φορά χειροκροτούσε σε κάθε άνοιγμα τών χειλιών του. 

Βαθιά πληγή

Εσύ μπορείς να νιώθεις ό,τι θες...χρειάζεται κι η συγκατάθεση τών άλλων

Κάποτε είχα μια πληγή

Τη ρώτησα με απορία

Πώς γίνεται και δεν με πονάς

Βαθιά είσαι και στάζεις πύον

Εκείνη φάρδυνε, μάτωσε πιο πολύ

Ανοιγόκλεισε τα χείλη και είπε:

Μα μονάχα εσύ μ' έχεις ως τώρα δει

Λείπει η έξωθεν καλή μαρτυρία