Ό,τι φαίνεται

Κάθε χρυσαλλίδα δεν είναι δα και μια κοκότα
Που πετάει από φως σε φως
Υπάρχει στη φύση της ένα ένστικτο
Μι' ακατανίκητη ανάγκη για θερμότητα

Κάθε οδοιπόρος δεν είναι δα κι ένας τεμπέλης
Που ξαπλώνεται όπου βρίσκει σκιά, οκνός
Είναι μια κούραση που τον βαραίνει
Ποιός έχει τη δύναμη να μένει εσαεί ορθός;

Δυο άνθρωποι, ένας άντρας και μια γυναίκα
Δεν είναι πάντα ένα ζευγάρι ερωτευμένων
Καθώς τα παιδιά ζευγαρώνουν και πολλαπλασιάζονται
Ένας πατέρας και μια μητέρα μοιάζει να πεθαίνουν

O cielo ce manna sti cose

Πριν αναχωρήσω

Είπα: θα φύγω, Ρία. Θα φύγω μα όχι για τιμωρία, πρέπει να ξεφύγω από τη συμμορία που φτιάξαν εναντίον μου η αδράνεια, το τέλμα κι όλη αυτή η υποκρισία. Θα φύγω Σία, κρυφά...ούτε από αεροδρόμιο θα περάσω ούτε από λιμάνι. Θα πάρω το πούλμαν για τη Βουλγαρία κι από κει, πάλι μπρος-πίσω...Σόφια - Μόσχα >>> Μόσχα - Μιλάνο -Μαδρίτη. Όχι από δειλία, Λία. Χτες κατάλαβα πως με είχε πάρει ο ύπνος, παρακολουθώντας μια μεγάλη πολιτική καινοτομία. Καινούργια κίνηση, γενναιόδωρες ιδέες, όλα γίνανε μια κουραστική έρευνα, ένας ύμνος στην κοινοτυπία. Κάποιος μου έστειλε σήμερα ταχυδρομικά, σε διαφημιστική συσκευασία, μερικά δισεκατομμύρια μποζόνια. Σωματίδια, λέει, τού Θεού! Να θυμηθώ, πριν αναχωρήσω, να τα αφήσω στην εκκλησία.

Ασπρόβατο

Επέμεναν ότι πρωταγωνίστησε στο "Το όνομα του Ρόδου", πράγμα που δεν στέκει.


ΑΣΠΡΟΒΑΤΟ


Όταν η φωνή μου ακουστεί στο ραδιόφωνο το βράδυ, ξέρω πως όλη η ανία και το κενό τών ημερών σου θα σε οδηγήσουν στη γωνία σου, στο σαλόνι το δίχως δάπεδο. Εκεί όπου τα έπιπλα ακουμπάνε στο χώμα, απευθείας στη γη και...

Μα εσύ, τι είχες στο μυαλό σου όταν έβαζες το διπλό κρεββάτι στο υπνοδωμάτιο εκείνο της τρώγλης-έπαυλης, εκεί στου Ασπροβάτου; Συσκευές κι έπιπλα αμερικάνικα, στον τόπο όπου ακόμα ο αδελφός αγαπούσε την αδελφή, ο πατέρας την κόρη και "ο διάβολος πολύ συχνά δεν είχε τι να κάνει".

Η βροχή μύριζε κάτουρο ποντικού, το φθινόπωρο, όταν έλουζε τα δέντρα. Η άνοιξη πολλές φορές, λόγω τών ιώσεων και των κρίσεων τού άσθματος, έφερνε το γιατρό κοντά στις μοναχές του μοναστηριού, κάπου κοντά στα μέρη σου.

Μοναχές...Γυναίκες ήταν. Γυναίκες, όλες τους κοντές, κατά λίγο πιο ψηλές από το ένα μέτρο. Χαμογελαστές, ευγενικές...Καλούσαν το γιατρό μοναχά νυχτερινές ώρες. Αυτό το γεγονός συν το ότι οι πιο πολλές δεν σε κοιτούσαν ποτέ στα μάτια, πρόσθετε ένα μυστήριο στο χωριό όπου κι εσύ ζούσες και προφανώς ανήκες.

Τσίγκος

Κρατήσου στη θέση σου... Ισορρόπησε!

Μείνε ακίνητος, όρθιος πάνω στο ψηλό σκαμνί ή στην ακμή τού ξυραφιού
Μέχρι ν' ακουστεί το ρολλάρισμα τών τυμπάνων μην κινείσαι, μην αφήνεσαι, τίποτε δεν έχει κριθεί ακόμα και είμαστε όλοι ελεύθεροι.

Η ώρα σου θα ανατείλει:
Όταν ακουστεί εκείνος ο θόρυβος που κάνει το χαλάζι πέφτοντας πάνω στην τσίγκινη οροφή με διαβολεμένα γρήγορο ρυθμό, όταν τραβήξεις τη θαλασσιά κουρτίνα να δεις τι κάνει θόρυβο και πίσω της φανεί (ακόμα κι εκεί) άλλος γκρίζος τσίγκος

Όταν θα γκρεμίζεται αυτός ο κόσμος, εσύ θα πρέπει -συνεπής- να κοροϊδέψεις τον εαυτό σου. Θα του ορκιστείς πως όλα είναι ένας υποκειμενικός, δικός σου προσωπικός πανικός. Όλα, όσα  δήθεν μεγαλοπρεπώς καταρρέουν γύρω σου, δεν είναι παρά φύλλα τσίγκου.