Bocca di rosa

Γονείς

Είναι αυτός ο πατέρας που γυρίζει μέσα στο σπίτι, αυτός είναι που όπου μας βρει, μας χτυπάει κατακέφαλα. Με "όπλο" μια εφημερίδα τυλιγμένη ή μια παντόφλα, μας δίνει το μήνυμα πως δεν υπάρχει κρυψώνα, δεν υπάρχουν σημεία απόμερα. Είναι στο κατόπι μας, κοιτάει και κρίνει το κάθε τι πώς κινείται, κρατά σημειώσεις στατιστικού τύπου (τι κινείται και πώς κινείται; περιστροφικά, ευθύγραμμα, ελλειπτικά, πέφτει κάτω ή ανυψώνεται, φιλοδοξεί να απωγειωθεί; Εδώ πρέπει να δράσει άμεσα, ας ξεριζώσει το ένα από τα δυο φτερά, δε χρειάζεται περιττή, θεαματική βαρβαρότητα).

Υπάρχει επίσης αυτή η μαμά, γκρινιάρα, παθητικοεπιθετική, φοβική, με ρηχό συναίσθημα, φαντασιώνει το τέλος της και πανικοβάλλεται. Διακριτικά κινείται αντιδιαμετρικά σε σχέση με τον πατέρα μέσα στο σπίτι, αφηρημένη. Εκείνη είναι η ...ήρεμη δύναμη που σε αφήνει να πιστέψεις ότι, αν συρρικνωθείς, αν το σώμα σου εξαχνωθεί, αν η υπόστασή σου ξεπέσει, θα μπορούσες ίσως και να τη γλιτώσεις.

Γάλα σε σκόνη

Περπατάω αργά τα βράδια, αφήνοντας πίσω μου τις φωνές τής γκρίνιας μες τα σπίτια. Προχωρώ στους λευκούς κήπους. Τα κλαδιά τών δέντρων μοιάζουν να υπέφεραν χρόνια ολόκληρα λυγισμένα, δεμένα από αόρατο νήμα. Τινάζονται τώρα καθώς τα αγγίζω, με ραντίζουν χρώμα χιονιού, γάλα σε σκόνη. Όλα ολόγυρα γίνονται λευκά σαν εμένα. Το σκοτάδι μπροστά με προσκαλεί, πάλλεται ντροπαλά γεμάτο διάθεση υποδοχής. Να σωπαίνεις έχει νόημα μόνο όταν έχεις κάτι να πεις και δεν το λες. Τα υπόλοιπα είναι για μετά την Άνοιξη, όταν τα λόγια ξοδεύονται...Τότε που μέσα στο κεφάλι σου γυρίζουν οι εμμονές κι οι ψυχαναγκασμοί. Το χτύπημα τής γλώσσας πάνω στα δόντια αρχίζει πάλι. Μα εκείνο δεν είναι ακόμα σιωπή, δεν είναι βουβαμάρα. Μοιάζει πιο πολύ με απουσία πλήρη.

Στο τέλος γραφικοί

Ούου... σήμερα είμαστε εμείς αυτοί που περνούν το λούκι. Οι αξιοπρόσεκτοι τού αύριο, το αντικείμενο μελέτης τού μεθαύριο. Από κει και πέρα, άλλος γενναίους θα μας πει...άλλος ενεργούμενα κι όλοι, στο τέλος, γραφικούς-παρωχημένους.

Πώς φτάσαμε ως εδώ - ΔΝΤ