Προς το καλύτερο

Η στρατηγική τού Φιδιού συνίσταται στο να σε πείσει πως το Φίδι σού μοιάζει, αν και έτσι χάνει το βασικό πλεονέκτημα που έχει εκείνος που είναι "διαφορετικός".

Στο πλάνο τής τηλεόρασης "κάλυψαν" προσεκτικά το κεφάλι που έλειπε από τη θέση του. Το φωτογράφησαν πάντως ευκρινέστατα σε μια δεκάδα φωτό τού συμβάντος. Η τηλεόραση, δια τού ρεπορτάζ, "καλύπτει" τα γεγονότα. Δεν εννοεί ότι τα καλύπτει (=τα σκεπάζει, τα κουκουλώνει).

Δεν προσπαθεί κανείς να σε πείσει, κανείς δεν προσπαθεί να σου εξηγήσει. Όλα συντείνουν στο να αυξηθεί η σύγχυση.

Τι επιθυμώ; Το καλύτερο, βέβαια. Μα εδώ ακόμα δεν έχω βρει το καλό και ψάχνω το καλύτερο;! Και μου λένε πως το καλύτερο είναι "διαφορετικό". Φέρει πάνω του κονκάρδα. Αυτό πληροφορούμαι.

Ξεκινάω, το λοιπόν, την πορεία μου.

Η τηλεόραση "καλύπτει" την πορεία μου, το τελευταίο της τμήμα. Να, από κοντά, μια ευκρινής φωτό τής πορείας μου. Φαίνεται και το κεφάλι μου. Όλοι διακρίνουν πως είμαι διαφορετικός.
Ζουμ: Φέρω στο πέτο μου μια κλασσική, ρομαντική κονκάρδα πιστοποίησης - εγγύησης ότι βαδίζω προς το καλό. Ίσως και προς το καλύτερο.

Καστανάς

Τα χέρια ζεσταίνω μέσα στις τσέπες μου
Ο αέρας φυσάει προς τη μεριά μου
Μαγειρεύω, νύχτα, στη μέση τής ερήμου
Βράζω παγάκια που τ' αλατίζω με άμμο

Maurizio Monti

Ψυχή μου...

Δυο μέρες μετά την πρώτη συνάντηση, είχε ξεζαλιστεί από τη λάμψη εκείνου. Έτσι κατάφερε να αποτινάξει από πάνω της το χιούμορ που την έκανε να γράψει στην οθόνη βιαστικά "κηπ ιν τατς". Μετά από δυο μόνο μέρες!

Κωμικό ήταν: "κηπ ιν τατς"
Το keep αποδίδεται με το κηπ διότι το η είναι μακρό, όπως και το ω, ενώ το ε όπως και το ο είναι, λέει, βραχέα.
Αυτό μαθαίναμε στα σχολεία.
Επίσης λέγανε: κάλλιο, νάτριο, λίθιο, άργυρος .......Α.Ο. :+1 . Παρόλα αυτά, μόνο το λίθιο δαμάζει την ψυχή όταν ξεφύγει. Ποιος ξέρει το γιατί... γιατί ξεφεύγει η ψυχή;

Ψυχή μου, ψυχή μου...άει στο διάολο, ψυχή μου! Τόσο ραχάτι που σε πότισα, τόσο που σε κακόμαθα, μια κόλαση σού αξίζει. Όχι αιώνια κόλαση, αλλά μια άλλη, μια που κάποτε τελειώνει και σε εγκαταλείπει μόνο σου, σε ελευθερώνει...κι έτσι καταδικάζεσαι να προσαρμόζεσαι διαρκώς.

Πέντε λεπτά

Πέντε λεπτά κλάψα όλη η ζωή του..."Δεν μας αφήνουν να κερδίσουμε"

............................................................................................................................





Είναι τόσο πολλοί και μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους που θα τους θεωρούσε κανείς νορμάλ, φυσιολογικούς. Βέβαια...πολλοί ίσοι καθορίζουν το νορμάλ. Όλοι ίσοι κι όλοι διαφορετικοί, ορίζουν το μπάχαλο.

Μοιάζω κι εγώ μ' αυτούς και λοιπόν είμαστε όλοι φυσιολογικοί ή όλοι μαζί αφύσικοι. Τα κατάφερα!

Και ...λέγαμε ότι
Πέντε λεπτά ζωής αξίζουν, όταν κάθεσαι σε μια παλιά δερμάτινη πολυθρόνα. Πέντε λεπτά στο παράθυρο, όταν κοιτάζω μέσα, τον μουσαφίρη να κάνει χειρονομίες. Πέντε λ. στρες, πέντε λ. πλάκες χοντρές.
Πέντε λ. a bridge too far, πέντε λ. να μιλάς σε έναν κουφό ή ένα ντουβάρ...

Πέντε λεπτά πτώση, πέντε λεπτά ύπνος, πέντε λ. στύση το πρωί, πέντε λ. καφές, αυτός που απέμεινε από χτες. Πέντε λ. που αλλάζουν τη ζωή, πέντε λ. που κλαις σαν τη χαζή, ανάμεσα σε ένα θρίλερ και μια κομεντί.

Πέντε λ. από μια μέρα στο Δημοτικό σχολείο, πέντε λ. από την πρώτη βόλτα στο τρελοκομείο. Πέντε λεπτά γράψιμο με το καλό στιλό.

Πέντε λεπτά πριν την επόμενη, δύσκολη, πίστα. Πέντε λεπτά Sonic the Hedgehog. Πάλι από την αρχή: A bridge too far.