la mia gente

Ο ύμνος της  Casapound.

Περί δημοψήφισμα

 



- Με συγχωρείτε κύριε, ακούστε με...εγώ σας άκουσα και δε σας διέκοψα!
- Ναι αλλά εγώ προσπαθούσα απεγνωσμένα να με διακόψετε κι εσείς στη
νιρβάνα σας...τι κάνατε; επίδειξη ψυχραιμίας; Δεν είναι τρόποι αυτοί...Είστε επιδειξίας!
- Το θέμα ήταν αν πιστεύετε στην ανάγκη ενός δημοψηφίσματος και στην
αποτελεσματικότητα ενός δημοψηφίσματος.
- Ας μιλήσει ο λαός, κύριε
- Δηλαδή;
- Δηλαδή...μα φυσικά να γίνει πρώτα δημοψήφισμα, ώστε να αποφασίσει ο λαός αν
θέλει να γίνει δημοψήφισμα. Πιθανόν να μην θέλει.
- Ωραία. Μου φαίνεται λογικό. Τίποτ' άλλο;
- Μμμμ...Μετά το πρώτο δημοψήφισμα -σε περίπτωση που ο λαός αποφανθεί ΝΑΙ- ίσως
θα έπρεπε να ακολουθήσει δεύτερο δημοψήφισμα σύμφωνα με το οποίο θα αποφασίσει
ο λαός περί την διατύπωση τού ερωτήματος τού δημοψηφίσματος. Είναι βασικό, ξέρετε...
Ανάλογα με το ερώτημα μπορεί κανείς να κατευθύνει την απόφαση τού κόσμου.
- Ας πούμε πως μια "απόλυτη δημοκρατία" ρωτά: θέλετε δημοκρατία ή απολυταρχισμό;
- Και απαντούν, έστω, "απολυταρχισμό". Οπότε η "απόλυτη δημοκρατία" παραχωρεί τη
θέση της στον απολυταρχισμό!
- Ε όοοχι. Τι δημοκρατία είναι αυτή; Παραδίνεται ποτέ η δημοκρατία στον απολυταρχισμό; Είπαμε "απόλυτη δημοκρατία" αλλά όχι και πολλή δημοκρατία.

Μυστικό

Εκείνο το ανομολόγητο μυστικό μου μόνο σαν μυστικό δεν το κρατούσα
Ίσα-ίσα, το υπονόμευα με όποιο τρόπο μπορούσα...Και το φώτιζα με προβολείς
τις νύχτες στο μπαλκόνι, έτσι που να το μισοβλέπουν όλοι - μα όλοι! Και τάχα
το φρόντιζα επιμελώς, φορώντας γάντια πυρίμαχα, σκάφανδρο και γαλότσες...
Παρόλα αυτά το ευτέλιζα ολημερίς όπου και να βρισκόμουν και "δεν είναι τίποτα,
μια ανόητη ιδιοτροπία" έλεγα, με ένα υπομειδίαμα και χαμηλωμένο το κεφάλι,
με το ύφος κάποιου που επιμελώς θέλει να κρύψει μια ραδιουργία φοβερή, κάτι
σα χτύπημα να πούμε στην καρδιά τής Τάξης. Η αιτία ήταν για όλα αυτά ότι
ήθελα με τον κόσμο να είμαι έτοιμος για πόλεμο -ισορροπία τού τρόμου και
τα τοιαύτα. Μα για τούτο έπρεπε να φαίνεται πως έχω στην κατοχή μου όπλο
ισχυρό, δύσκολο να αποκρούσεις, αν και όχι μαζικής καταστροφής. Όλα καλά
πηγαίνουνε και με πολύ μικρό το κόστος: στους δρόμους δεν πολυκυκλοφορώ
και τις νύχτες δήθεν λαδώνω τεράστια γρανάζια, βαρούλκα ισοσταθμίζω,
μετακινώ μέταλλα βαριά...κι αυτό είναι όλο.
Α! κάθε νύχτα σκεπάζω αυτό το μυστικό, αυτό το τέλος πάντων όπλο με μια
νιτσεράδα από αυτές τών ναυτικών, για πιο πολύ μυστήριο.

Σχόλια

Στα μέρη μας δεν ξέρουμε να "χάνουμε" ανθρώπους
Φεύγει ο ένας και "ώ τι κρίμα! άφησε πίσω του κενό"
Ο άλλος "ήταν άχρηστος κι εψόφησε όπως τού πρέπει"
Φεύγει ο φρόνιμος και λένε "τι εχάρηκε το κορόιδο;"
Φτωχότερους μάς άφησε ο τελευταίος τών μεγάλων
Ο ηδονιστής, ο σπάταλος "σκόρπαγε τα λεφτά του"
Ο ενενηντάρης έφυγε, μα "ας ζούσε πέντε έτη ακόμη"
Κρίμας που τον εφάγανε, "ένας άντρακλας δυο μέτρα"
Και φεύγουνε...και φεύγουνε
Χωρίς όλοι αυτοί να ξέρουνε
Πίσω από την πλάτη τους τι λένε

Amore disperato