Λέσχαι

ΠΟΙΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΠΗΚΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΑΚΡΥΠΟΥΛΙΑ-ΧΑΤΖΗΓΙΑΝΝΗ;
διάβασε σε μια φυλλάδα ο Ηλίας. Αναρωτήθηκε: μα τι άνθρωπος ήταν αυτός που θα έμπαινε σφήνα στο δημοφιλές ζεύγος;

Και ποιός είναι ο Ηλίας που κόφτεται για τους 2 celebrities, θα πείτε...
Το λοιπόν:
Αν η ζωή τού Ηλία ήταν μια ταινία, θα ήταν σίγουρα μια ανιαρή ταινία. Φίλοι με τους οποίους αντήλλασσε απόψεις γύρω από την Τέχνη τάχα, ενώ το βασικό του ενδιαφέρον ήσαν οι γυναίκες. Νοσηλευτής ο ίδιος θώπευε εν κρυπτώ νέες γυναίκες, σαλιάριζε στο skype, όπου παρίστανε τον γιατρό εκμεταλλευόμενος τις ελάχιστες ιατρικές γνώσεις του (όπως: άλλο πυλωρός, άλλο πρωκτός
...άλλο ουρήθρα, άλλο πιτυρίθρα).
Τέλος πάντων, δεν επρόκειτο μόνο γι' αυτά. Η κολλώδης του συμπεριφορά, το σκάλισμα τής μύτης
με άμεση βρώση τής εξαχθείσας ύλης (κατά τον τρόπον τού προπονητού Λεβ τής Γερμανίας), το πτύειν από το παράθυρον τού αυτοκινήτου του συμπλήρωναν το κάδρον. Συμπεριφοράν τοιαύτην δεν είδον ούτε εις τας χαμηλής υποστάθμης λέσχας όπου συχνάζει η ταπεινότης μου. Eις τοιαύτην λέσχην όπως η ΛέσχηΚώλαση, δεν θα συναντήσετε αίσχος αυτής τής ολκής.

Δεν ξέρω εάν έδωκα σαφή εικόνα τού Ηλίου.Ίσως εάν τον προσδιόριζα ως το αντίστροφον τού Σουητκόρνερμποϋ, να επιτύγχανα τον στόχον μου.

A clockwork orange

Απόψε πήραν άδεια...

Κάθε κόμμα / κίνημα έχει την επιτήδευσή του, ανάλογα με την ανύπαρκτη ή υπαρκτή πραγματικότητά του. Πολλές φορές γίνονται μελό ή αστείοι ή και εκνευριστικοί όταν
χρησιμοποιούν εκφράσεις ρουστίκ ή βίντατζ (όπως το ΚΚΕ λέει "Το κομμάτι τού λαουτζίκου
που δεν έχει πού την κεφαλή κλίναι"). Άλλοι αγαπούν να αναφέρονται σε παιδάκια που πλέουν νεκρά με καπέλο στο πέλαγο, άλλοι βλέπουν ήδη την Ελλάδα (μόνο;) κάτω από την μπότα τού ναζισμού σε έκδοση 21ου αιώνος, με αποτέλεσμα την κατάλυση τών ελευθεριών που σήμερα απολαμβάνουμε (πλην ολίγων τεχνικών λεπτομερειών). Ο ακραιφνής ανδρισμός εκφράζεται με τις φράσεις "μοίρασε εγκεφαλικά η P. Soletta στην Ψαρού, κάνοντας μπάνιο, παρά την ελάχιστη κυτταρίτιδα".
Ο Ίων Δραγούμης, με πληροφορούν, δεν ήταν εθνικιστής "από αυτούς". Αν και φορούσε σκούρα, ποτέ δεν εθεάθη με μακό τής Χρυσής Αυγής...αν το ψάξουμε καλά, θα δούμε πως Βενιζέλος, Γ. Παπανδρέου, Ν. Καζαντζάκης ήσαν Αριστεροί, όπως και ο Πλαστήρας. Το ξύλο μεταξύ ανδρών
δεν είναι αποδεκτό. Μπορούμε να φτάσουμε έως την μούτζαν, τα ταπεινωτικά λόγια, τη φτυσιά. Όλα αυτά τα καθορίζουμε εμείς. Κι αφού πήραμε πρώτοι την άδεια, παρόλο που θα μείνουν άλλοι στο δρόμο, η προώθηση τών αρχών μας θα συνεχιστεί.

Τετράδια

Ήταν μια γριά κυρία στο απέναντι μπαλκόνι, τα τελευταία χρόνια. Εδώ και μερικούς μήνες όμως, δεν κουνούσε πιά ούτε ένα χέρι. Ύστερα δεν την ξανάδα πιά. Κάποτε όμως έμενε εκεί όλες τις νύχτες κι έγραφε, έγραφε σχεδόν μέχρι το πρωί. 
Ρωτούσα "τι να γράφει;" 
Κι εσύ έλεγες:

"Βλακείες, τι θες να γράφει; Στοιχηματίζω πως το τεφτέρι της γεμίζει από την αρχή ως το τέλος, γράφοντας την ίδια λέξη αμέτρητες φορές"
Πότε κοιμάται, σκεφτόμουνα...Πότε αναπαύεται; Πού βρίσκει τόση δύναμη, πώς και δεν εξαντλείται, πώς αντέχει χωρίς νερό μέσα σ' αυτή τη ζέστη;
Κι όταν εξαφανίστηκε, πού πήγε αναρωτιόμουν.
Σκέφτηκα πως σκοπός κάθε γραψίματος είναι στο τέλος μια φυγή και
αυτή η γραφή είναι χάρτης. Όποιος την πλάτη μάς γυρίζει στρέφοντας όλη του την προσοχή σ' ένα τετράδιο θέλει να μάς πει πως ετοιμάζεται να φύγει.
Ίσως για σήμερα, ίσως για αύριο, πάντως, τις έχει έτοιμες τις αποσκευές. Μεγάλες ή μικρές.
Αυτό όμως που έμεινε μυστήριο, αγαπητή μου, ήταν αυτό που σκέφτηκες  και έλεγες εσύ
κι εγώ στραβομουτσούνιαζα επειδή αγαπώ αυτούς που γράφουν:
Κανείς δεν ξέρει να μάς πει αν αυτοί που γράφουν σκυφτοί απάνω στο τετράδιο, τι τσαμπουνάνε μέσα εκεί; μια μελέτη, ένα ποίημα, μια ωδή ή ένα τετράδιο γεμίζουν με τη λέξη την ίδια, από την αρχή ως το τέλος, όπως ο μαθητής που 'ναι τιμωμηρημένος;

Ένστικτο τής επίθεσης

Λογόφερα με εκείνον τον τύπο. Σίγουρος ήμουν πως είχα δίκαιο
πως με κορόιδευε, πως ήτο άσχετος. Φώναξα περισσότερο από
εκείνον, τον έστειλα στα τσακίδια, τού υπεσχέθην (πειστικά) ένα
μπερντάχι ξύλο. Τον έστειλα στον απήγανο κι έκλεισα πρώτος
το τηλέφωνο. Αργότερα, φίλος μου, ειδήμων, μού εξήγησε πως
κακώς εφώναζα -είχα άδικο. Τι χαρά ήταν αυτή που με πλημμύρισε!
Μέσα σε λίγα λεπτά ο θυμός μου έγινε ηδονή και πραγματική ευχα-
ρίστηση.