Ακροατήρια

Είναι κανόνας...όσο μεγαλύτερο το ακροατήριο, τόσο μεγαλύτερη η δίψα για ψέμα. Στο ακροατήριο τού θεάτρου, περισσότερη και ανώτερη υποκριτική αρμόζει...στο πολιτικό ακροατήριο, τα σπουδαία ψεύτικα λόγια.

Λένε τα δικά τους

Τα λένε όλα μεταξύ τους
και σένα κοιτάζουν ύστερα
Και πιο πριν πάλι σε κοιτάζαν
Μια εσένα και μια την κατοικία σου
 Από τι είναι φτιαγμένα τα παράθυρα
πόσα μπαλκόνια έχει το σπίτι
Ύστερα πάλι πλάγια σε κοιτάζουν
Κοιτάζουν αν είναι ανοιχτά τα μαγαζιά σου
αν είναι βρώμικος ο γιακάς σου
αν πάχυνες, αν μια στιγμή κατσούφιασες
και ύστερα λένε τα δικά τους
Κοιτάζουν στο δρόμο πώς βαδίζεις
κουτσαίνεις λιγάκι ή πάς στραβά
Πάς απρόσεκτος και σκοντάφτεις
Εκείνοι φωνάζουν "κάποιος ας τονε σηκώσει"
Και ύστερα λένε πάλι τα δικά τους

Venga a prendere il caffe'

Αντί στεφάνου

Στον Ugo Tognazzi


Είχα δεόντως ετοιμαστεί να μεταβώ για να αφήσω τον στερνό χαιρετισμό στον φίλο μου, έναν από τους τελευταίους σπουδαίους ηθοποιούς τής γενιάς μου. Οι ηθοποιοί...πόσο με έχουν απογοητεύσει με την συμπεριφορά τους όταν πεθαίνουν.
Πριν καλά καλά φτάσουν κάτω από το έδαφος έχουν ήδη οργανώσει ένα ακόμη (τελευταίο) σκηνικό:
Τί απαξίωση τού κόσμου, τού άλλοτε πιστού κοινού των.
Τί κακούς τρόπους που έχουν όλοι οι εξέχοντες θανόντες, μαζί με αυτούς και οι ηθοποιοί! Εσύ πας να τους αποχαιρετήσεις και αυτοί σού βγάζουν μια γλώσσα δύο μέτρα...σηκώνονται από την οριζόντια θέση τους, γουρλώνουν τα μάτια  και σε αποπαίρνουν άγρια:
"ΑΝΤΙ ΣΤΕΦΑΝΟΥ..."
Αποσβολωμένος εσύ, δειλά και με την πλάτη κυρτωμένη, τολμάς:
Έλεγα, ξέρεις να εκφράσω τον θαυμασμοσεβασμό μου με κάτι πιο προσωπικό, ας πούμε με ένα στεφάνι...
"ΑΝΤΙ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ...ΕΙΠΑΜΕ..."


Μιά νέα γυναίκα που με κόπο κουβαλάει ένα στεφάνι στην σορό τής ντίβας, ένας μεσόκοπος άντρας που με ένα γαρύφαλλο κουτσαίνοντας τραβά προς το μνήμα τού πρώην βουλευτή τής τιμημένης οπισθοκεντρικής αριστεράς, μύθου ολοκλήρων δεκαετιών αγώνων...Κατεβασμένα τα κεφάλια όλοι αισθάνονται μικροί, λίγοι, ελάχιστοι ακόμα και για να αποθεώσουν τις μεγαλειότητές τους. Αποθέτει κάποιος κάπου ταπεινά ένα άνθος.
Το πτώμα γουρλώνει τα μάτια, ανασηκώνεται, πιάνει το άνθος και το πετάει παραπέρα "ΑΝΤΙ ΣΤΕΦΑΝΟΥ... ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΣΕΒΕΣΑΙ;"

Απομακρύνθηκα κλωτσώντας όλα τα στεφάνια που συνάντησα μπροστά μου. Άρχισα να φωνάζω: Μα τι στεφάνια και "αντί στεφάνου". Θα σας δείξω εγώ, σε όλους τους ξιπασμένους. Στα αποτεφρωτήρια θα σας στείλω όλους!

Μακάρια επικοινωνία

Εσείς βρήκατε τον τρόπο να δέσετε τις καρδιές σας και να τις αφήσετε να τραγουδούν την φιλία σας. Μακάρια επικοινωνία ...έτσι ακούγεται.

Ευτυχώς, διότι είστε εγκαταλελειμμένοι, αφημένοι στην μοναξιά που φυσιολογικά μάς αφήνει ο χρόνος...ξέρετε καλά, σάς είναι γνώριμη η εικόνα τής συζύγου που γίνεται μητέρα και παραμένει ύστερα καθιστή στην άκρη τού κρεββατιού, λίγο πρησμένη στην κοιλιά, δυσκίνητη. Ο σύζυγος γυρίζει εδώ και εκεί. Νιώθει ακόμα πως εκείνος είναι ένα μέρος τής ζωής, πως τρέχει δίπλα της.

- Άρα μόνο τις γυναίκες χτυπά η μοναξιά; Μα τι λες...

Το χτύπημα για εκείνον, τον σύζυγον, τον άνδρα, η ανατροπή έρχεται από τον Υιό. Θες με ένα σιχτίρ, θες με ένα "δεν σε έχω ανάγκη πλέον", θες με ένα Τετέλεσται (ό,τι και αν ήθελε να πει στην κυριολεξία, το νόημα ήταν πως δεν Τον είχε πλέον ανάγκη).

Συνεχίσετε λοιπόν να τραγουδάτε και να υμνείτε την φιλία σας. Όχι όμως σαν αυτόφωτο νόημα αλλά σαν το καλύτερο υποκατάστατο αυτού που χάσατε περνώντας ο χρόνος.