Τι ποιητής ήταν

- Πολλοί ήταν αυτοί που του είχαν πει: Θεέ μου...μα, τι ποιητής είσαι εσύ!

- Ευχαριστώ, είμαι καλός και αυτό το ξέρω και δεν απορώ για τον θαυμασμό σας. Ω ναι τι ποιητής που είμαι εγω!

- Δεν λέμε αυτό...λέμε τι σόι ποιητής είσαι εσύ, ρωτάμε, σε ποίον είδος εντρυφείς;

- Σαν να λέμε δηλαδής;

- Εξπρεσιονιστής, ιμπρεσιονιστής...κάτι άλλο;

- Τα λήγοντα εις "-σιωνιστής" μακράν εμού!

- Τέλος πάντων, πού δημοσιεύεις, πού γράφεις, ποίος σε φιλοξενεί, λ.χ. κάποια φυλλάδα πολιτική ή σε λέσχες ημιψυχοπαθών συχνάζεις για να σε βοηθήσουν και εκείνοι να ακουστείς, να σου δοθεί η ευκαιρία να αναδειχθείς σε κάποια "κλαμπ κώλαση";

- Έχω πολλάκις δημοσιεύσει στο παρελθόν, στο "Δέντρο", στην "Οδό Πανός", στα Ανεμοβλόγια αλλά δεν κατάλαβα περισσότερη επιτυχία πού είχα! Μια δραστηριότητά μου, ποιητική και αυτή, με έκανε γνωστό πολύ, ακόμα και ως μαρμάρου λαξευτή. Στα μάρμαρα των Κοιμητηρίων πολλοί έχουν το συνήθειο να γράφουν στίχους, δυό στροφές για τον θανόντα...αλλά δεν είναι ποιητές. Έρχονται σε μένα λοιπόν, τον διασημότερο των "ποιητών των Κοιμητηρίων".

Ποιος είμαι

Εγώ είμαι η γίδα στην πλάτη
Εγώ δίνω θάρρος στον χωριάτη

Είμαι το μαχαίρι που φτάνει στο κόκκαλο
Και η πίστη στη Δικαιοσύνη

Είμαι αυτό που κάνει καθένας στο κρεββάτι του
Ο έγκριτος δημοσιογράφος σου

Είμαι η ογκωδέστατη δικογραφία
Η θωράκιση της σύγχρονης δημοκρατίας

Είμαι της ζωής σου ο ένας
Ο κόμπος που φτάνει στη χτένα

Του έξυπνου πουλιού είμαι η μύτη
Είμαι το πιό καλό λάδι της Κρήτης

Είμαι το φιλότιμο του Έλληνα
Κάποτε έδενα και έλυνα

Είμαι ο πιό πιστός φίλος του ανθρώπου
Οι σκηνές που κάνουν το γύρο του κόσμου

Είμαι το πρόσωπο της ημέρας
Ο πα-τέρας που ήταν τέρας

Η ολέθρια σχέση των σατανικών εραστών

Είμαι η γίδα στην πλάτη λοιπόν

Και πάλι

Αν και δεν άξιζε ούτε την αναμονή
ούτε το χρήμα και της "δοθείσας ευκαιρίας" το πρεστίζ,
κάποτε τέλειωσε η μετρίας εντάσεως ηδονή
τέλειωσε και το εύσημο "τα κατάφερα και πάλι"

Ατόνησε έπειτα και το κοκκίνισμα στα μάτια
κάθε σημάδι κείνης της διάχυτης υπεραιμίας

Έκλεισε η πόρτα και ακόμα κρατούσα τον καφέ
ζεστός, παρηγοριά για να μην κλάψω ήτανε

Σκέφτηκα τί έχω, πόσα έχω...τίποτε δεν βοήθησε

Έτσι, μπορείς να πεις πως το μόνο που κατάφερα
ήταν να βρεθώ στο τέλος με μιαν αχνή αναστάτωση
μια μελωδία γλυκερή παλιά
που άκουγα από μιαν ελληνική ταινία

Ο Θυρωρός (Περί ηθοποιών)

Πρώτα από όλα δεν υπάρχει κανείς παρατηρητικός θυρωρός που να μην γνωρίζει ότι ο κ. Τζ. Άιρονς είναι ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας που εκτός από εσωστρεφής και μελαγχολικός είναι και αυτοκαταστροφικός. Στμπαθητικά αυτοκαταστροφικός, όταν ερωτεύεται νυμφίδια, λάθος γυναίκες ακόμη και λάθος...άνδρες! Τον βρήκα πολλές φορές σε κακά χάλια δακρυσμένο, να χρειάζεται την βοήθειά μου. Απελπισμένος!

Πιό σκυθρωπός και δύστροπος, λιγόλογος, σχεδόν αφανής, αυτός ο κ. Λίνο Βεντούρα, παθιασμένος τού μποξ και του τσιγάρου. Αυτός δεν δείχνει να έχει ιδιαίτερες συναναστροφές, δεν παραλείπει πάντως να μουγκρίσει ένα καλησπέρα, χωρίς ποτέ να κοιτάξει τον απέναντί του. Εύσωμος καθώς είναι, τρομάζω να τον βλέπω να βγαίνει από το ασανσέρ. Κάνω πάντα λίγο αριστερά, πίσω από την πόρτα, για να περάσει.

Μια εντύπωση αμφίβολη (πάντα την ίδια) μού έκανε σε κάθε συνάντησή μας ο κ. Ντερκ Μπόγκαρντ, πάντα αμήχανος με ένα τρεμάμενο χαμόγελο. Όταν χτυπώ την πόρτα του, τού παίρνει την ίδια πάντα ώρα μέχρι να ανοίξει. Είναι η ώρα που χρειάζεται για να κλείσει το πιάνο του και να διανύσει τα εννέα με δέκα μέτρα μέχρι την πόρτα. Φτιάχνει λίγο το μουστάκι του, μοιάζει αμήχανος και ρωτά ταραγμένος αν συμβαίνει κάτι ανησυχητικό. Ησυχάζει αμέσως και ακούει προσεκτικά. Σέβεται τον θυρωρό!

Χρέη

Συνέχισε ο αετός, μιλώντας στον κόρακα:
-Εκείνο που με κάνει να νιώθω πιο πλούσιος από ποτέ είναι όταν πληρώνω τα χρέη μου, τις οφειλές μου όταν ξοφλάω.

-Πώς κι έτσι;

-Είναι σαν απελευθέρωση, σαν να γίνομαι πιο ελαφρύς, σαν να αναβαίνω στους ουρανούς, χωρίς να ντρέπομαι να με βλέπουν όλοι, χωρίς φόβο πως κάποιος θα με βάλει στόχο.

-Εγώ πιο μαύρος γίνομαι και στο σκοτάδι ή μέσα στις σκιές κυκλοφορώ, κανένας μην με βλέπει. Χρωστάω τόσα, χωρίς να είμαι φτωχός, που στο κυνήγι να με παίρνανε, χίλια δίκια θα 'χανε.