Παρατηρητικότης

"Από μακριά μοιάζει με τον Τζιμ Μόρρισον!"

(Μάιρα Μπάρμπα στον ΣΚΑΙ, κοιτώντας φωτό του Γιαγκούλα)

Χαλαρός

Βρήκα τον χρόνο να ζητήσω μιαν άδεια 2 ημερών από την δουλειά μου, 24 δίωρες άδειες ενωμένες πήρα εφ' άπαξ!
Θα πληρώσω λογαριασμούς, θα σκουπίσω λίγο το σπίτι, θα πάω σε έναν ιατρό Ειδικό Ιδεολογίας

Ξέρεις, κάποιος χτες με βρήκε να κλίνω λίγο δεξιά, γιατρέ...
Είπε: "Άλλο λίγο και θα φασίσεις...ξέρεις, είναι σημείο των καιρών!"

Τού λέω "Θεέ μου, αυτό μας έλειπε τώρα!"
-Αναστρέψιμο μπορεί να είναι - μην πανικοβάλλεσαι. Εδώ που τα λέμε, έχουμε όλοι μπερδευτεί. Φασίσαμε όλοι...

-Εγώ την ιδεολογία μου την είχα πάντα καθαρή και δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου την σπιλώσει
-Μην το παίρνεις έτσι...πολλές φορές το έχουμε συναντήσει το φαινόμενο αυτό. Είναι σαν μια νεύρωση, μια λυκοφωτική κατάσταση που κρατάει μήνες έως 2 έτη. Αίτια εξωγενή αλλά και η έμφυτη ανάγκη μας για αλλαγή επηρεάζουν τα πλέον επιρρεπή άτομα

-Να πρόκειται για το ίδιο φαινόμενο και σε μένα; Παναγία μου! Πώς θα το αποφύγω;
-Ξέρεις κάτι; Δέξου το σαν μια χάρη που κάνεις στον εαυτό σου. Πέτα τα παλιά σύμβολα, αν σου αρέσει κάποιο από τα νέα, δέξου το. Απενοχοποιήσου...Χαλάρωσε...Χαλαρός πρέπει να είσαι...Χαλαρός.

Στερεομετρία

"Μην σας αυταπατά ο όγκος...Υπολογίστε και τις τρύπες."

                     (Κυρ Παντελής στο "ΤΗΣ ΚΑΚΟΜΟΙΡΑΣ")

Φεύ!

Don't mess around with September
he's got September the 5th
and he's got his Thursdays too
He's got clocks that say 5pm
with telephone calls 
"My God, bring a doctor for them!"

Don't mess around with September
he's got pictures on the walls
a Crucifix, a Madonna & Saintts
Good holy Padre Pio da Pietrelcina
Mother, we were both late that day
Φεύ!

Στα τσακίδια!

Κάτι ασύμβατο με την ιδιοσυγκρασία μου απομακρύνθηκε από αυτήν χωρίς να μου προκαλέσει κάποιο κλυδωνισμό. Τέτοιες αποχωρήσεις-αποπομπές πίστευα πως θα άφηναν κάποιο κενό στην κινηματογραφική μου ψυχή...
Ποιός θα το πίστευε πως θα έστελνα στο διάβολο ένα ολόκληρο κομμάτι κινηματογράφου.Το είχα λατρέψει αυτό το κομμάτι...
Ένας ντενίρο, ένας πατσίνο, ένας νικολσον κ.ο.κ. έφυγαν τόσο αθόρυβα από τα γούστα μου. Στο κάτω κάτω, αυτοί οι άλλοτε αλκοολικοί, άλλοτε κοκάκιες, άλλοτε πέτρες σκανδάλων, που ήθελαν κιόλας να εκφέρουν γνώμη σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων, πολιτικά ζητήματα, θέματα ισότητας κ.λπ. ζούσαν μια ανερμάτιστη ζωή μέσα στα ξεκωλιαριλίκια, στις ψυχικές τους ατέλειες και τον εύθραστο ναρκισισμό τους.
Αντίο , κύριοι...Να ούτε φίλους μου έρχεται να σας πω.

Εξαίρεση βέβαια αποτελούν οι Ευρωπαίοι ηθοποιοί και άνθρωποι της τέχνης.