Πεζοπόρος

Ένα φλυτζάνι, ενθύμιο τουριστικό, βρίσκω κάπου στην κουζίνα. Φιγούρες και σκιές ζωγραφίζει πάνω στα τοιχώματά του ο ζεστός καφές, δεν κάνει κρύο έξω... μπορώ να τον πιώ μονορούφι πριν καν να φέξει. Πέντε και μισή π.μ. η ώρα και σε αθλητικά παπούτσια πολυκαιρισμένα δένω σφιχτά τα κορδόνια. Κι έπειτα ανοίγω την πόρτα, βγαίνω στο λυκαυγές, πεζοπόρος που πάει να συναντήσει τον ήλιο .

Πηγαίνω όλο και πιο γοργά λες και περπατώ μαζί σου. Σαν να με είχες προσπεράσει από ώρες σε βλέπω αχνά μακριά μπροστά μου. Μέσα στο ελαφρύ μου λαχάνιασμα, στις γρήγορες αναπνοές, επιταχύνω ξαφνικά και αρχίζω μια μάντρα:

"Να με πας, να με πηγαίνεις, να σε βλέπω μπροστά μου, κάνε την καρδιά μου να χτυπά για να σε ακολουθώ για πάντα, να μην φτάνουμε ποτέ πουθενά και να παίρνει η καρδιά μου αίμα από το δικό σου"

Χαμόγελο

Χαμογελώ... και δεν είναι κακό, μία φορά στις τόσες, ιδιαίτερα όταν αυτό συμβαίνει κοιτώντας μέσα στα μάτια κάποιον που και εκείνος χαμογελά με τις ίδιες σκέψεις. Aκούμπησε τα χείλη σου  όταν χαμογελούν. Να τα ανταμείψεις. Εξερεύνησε το σχήμα τών χειλιών σου. Θα το βρεις σαν The shadow of your smile και είναι -ως σύλληψη- πολύ βαθειά.

Μια και καταλήξαμε να μιλάμε για δάχτυλα, διάβασα σε... έγκυρη μελέτη πως ο Θεός κάποτε ακούμπησε τα δικά του δάχτυλα στις κορυφές των πυραμίδων στην Αίγυπτο και, με όλη την δύναμή του, τις έβαλε να περιστρέφονται. Μαζί με αυτές άρχισε να γυρίζει και ο κόσμος όλος και από τότε, εξαιρώντας μικρές χρονικές περιόδους ωρών ή εβδομάδων, δεν σταματησε να γυρίζει ποτέ.

You and Me

 

Μα τι άνθρωπος θα είναι αυτός;

 Je sais...je sais  τραγουδούσε ο J. Gabin...Κααλά...κααλά, τραγουδούσε ο Μητροπάνος. Ξέρω... ξέρω πως σήμερα λέμε νεοφασισμός, νεοναζισμός...Καλά,"νεοκομουνισμός" δεν λέμε. Αλλά η δική μου λογική έτσι και αλλιώς δεν περιέχει τέτοιες έννοιες ούτε τέτοια σκεπτικά. 

Αν θες μπορείς να διακρίνεις τους ανθρώπους  με άλλα -πιο πικάντικα- κριτήρια, έχοντας ως άξονα τον μετα-άνθρωπο. Θα διαχωρίσεις τον μετα-άνθρωπο σε μετα-αλτρουιστή, σαν μετα-εαυτούλη ; Όχι! Γιατί ο μετα-άνθρωπος δεν θα κατηγοριοποιείται βάσει αξιών και προτερημάτων. Για να σε προλάβω, δεν θα κατηγοριοποιείται ούτε βάσει βιομετρικών δεδομένων. Το λέω γιατί ξέρω πού θα το πας!

Ο μετα-άνθρωπος, δηλαδή ο άνθρωπος που ήδη ξεμυτίζει, κάνει την εμφάνισή του σε σπίτια, επιχειρήσεις, χωρίς να έχει περιεχόμενο είναι συνώνυμο τού Ιδιώτη, μιας παραλλαγής τού αυτιστικού, που δεν αγαπά, δεν κλαίει, δεν εκπλήσσεται ...ούτε και αδιαφορεί πάντως. Ενδιαφέρεται μόνο για αυτό που πρέπει να φέρει καθημερινά εις πέρας.

Το ελιξήριο της νεότητος

 Η βαθιά σκιά μιας ρυτίδας, ξεφύτρωσε ανάμεσα στα δυο του φρύδια. Οι γροθιές του σφίχτηκαν και το στήθος του άδειασε μεμιάς. Μπροστά του, λίγα μέτρα από τον αφρό τής θάλασσας, έβλεπε εκείνους τους νεαρούς, μυώδεις, ψηλούς και ευλύγιστους... άλλοι μάλιστα ήσαν και ξεδιάντροπα ξανθοί. 

Ένιωσε μια αιώνια στιγμή φθόνου μέχρι να συνέλθει χάρις στην εκλογίκευση και την ντροπή. Δίπλα του ήταν η αγαπημένη, την οποία κοίταξε λοξά μέχρι να κινδυνέψει να γίνει αντιληπτός. Ήταν υπερβολική πάντως η ανάγκη του να διαπιστώσει αν εκείνη κοίταζε τα λαστιχένια εκείνα σώματα.

Τελικά τα βλέμματά τους διασταυρώθηκαν και η άμμος πάγωσε, οι ήχοι τής παραλίας σταμάτησαν να ακούγονται. Έπρεπε μια απόφαση να ακουστεί, μια ετυμηγορία. "Κοίτα τι θάλασσα, τι όμορφα σύννεφα, μοιάζει το καθένα τους να μιμείται κάτι", είπε κείνη.

"Τίποτε άλλο δεν κοίταξε τόση ώρα" σκέφτηκε εκείνος και μέσα του φώναξε "Με αγαπά, την νοιάζει για μένα μόνο, με θέλει ακόμα!". Μετά από λίγα δεκάλεπτα συνέλαβε τα μάτια του να περιεργάζονται την μορφή, την αναπνοή και την κίνηση τής ράχης μιάς σχεδόν έφηβης που με άλλες έπαιζε το παιχνίδι τού βολλευμπώλ.