Ρούχα μιάς ζωής

Η ΓΕΝΝΗΣΗ (Περιμενουμε το αγγελούδι μας)

"Ναι,το περιμένουμε το αγοράκι μας.Τρεις βδομάδες ακόμα...ξέρεις έχουμε ψοφήσει στις δουλειές.Ετοιμο και το κρεβατάκι του και το δωματιάκι του.Ολα μεσ'το γαλάζιο.Α,μια κι είπα γαλάζιο:πού να δεις τι του έχουμε ετοιμάσει απο ρουχαλάκια!Κάτι υπέροχες φορμίτσες και ζιμπουνάκια ΣΑΝ αυτά που πήρε και η Ελλη για το δικό της το μωρό,σε γαλάζιο όμως.Πολύ τρέλα!"



Η ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ (Ωχ! το παιδί έπεσε)

"Το παλιόπαιδο σήμερα μου'σπασε τα νεύρα! Εκεί που είμασταν έτοιμοι να πάμε στους ανθρώπους πέφτει κάτω και κάνει το καινούριο του,το καλό το παντελονάκι χάλια μαύρα.Αφού αναγκαστήκαμε να γυρίσουμε πίσω για να τον αλλάξω. Τελικά του'βαλα τα παλιά του πάλι.Πήγε κει ΣΑΝ το γυφτάκι, ΣΑΝ φτωχόπαιδο.Άστα..."


Η ΕΦΗΒΕΙΑ (Ολα τα ξέρει...)

"Ελα καλέ τώρα...Μπαίνουμε στην εφηβεία τώρα και όλα-μα όλα-τα ξέρουμε.Αντιρρήσεις,μαγκιές και εξυπνάδες.Βγάζουμε γλώσσα επειδή βγάλαμε κάτι τρίχες στα πόδια.Αφηρημένος και που μυαλό για το σχολείο!Μου ζητάει όλο κάτι τζην πανάκριβα και κάτι αθλητικά ΣΑΝ αυτά που φοράνε όλα τους τώρα.Ε,του τα πήρα...Τι να κάνω;Να ντύνεται διαφορετικά και να'χει πρόβλημα;"



Ο ΓΑΜΟΣ (-Δέχεσαι; -Δέχομαι!)

"Αύριο θα βγούμε να τελειώνουμε με τις ετοιμασίες.Ολα κανονισμένα τα'χουμε:η εκκλησία είναι κλεισμένη,παρανυφάκια και προσκλήσεις.Αυτές τις μέρες θα κατέβουν κι οι συμπεθέροι.Το άλλο, το σπουδαιότερο, το'χουμε παρατήσει.Αυριο τέρμα!Ε,ήρθε η ώρα.Πάμε να διαλέξω νυφικό.Το πιο ακριβό θα πάρω,να το φχαριστηθώ.Είδα ένα ΣΑΝ εκείνο της Νόρας, πρόπερσι,θυμάσαι;"



Η ΚΗΔΕΙΑ (Τα αδέλφια,τα παιδιά,οι λοιποί συγγενείς)

"Κρίμας τον άνθρωπο!Δύο μέτρα,κύριος με τους καλούς του τρόπους...Και πολύ κοινωνικός.
Γαλαντόμος,τζέντλεμαν.Πάντα καλοντυμένος,στην τρίχα!Αφού και σήμερα ακόμα,μέσα στην κασα,τον είδες;Με το κουστούμι του,κούκλος ο μακαρίτης! Εμ,θα μου πεις:στην τελευταία του κατοικία πάει.Πώς θα πήγαινε; ΣΑΝ γύφτος θα πήγαινε;"


Η ΕΚΤΕΛΕΣΗ-ΚΑΠΟΥ ΑΛΛΟΥ-ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΜΑΣ (Με την ανατολή του ήλιου)

"Κύριοι,αύριο είναι η μέρα της τιμωρίας σας γιά την πλήρη έλλειψη πρωτοτυπίας που σας διέκρινε καθ' όλη τη ζωή σας.Θα τιμωρηθείτε όλοι με την εσχάτη των ποινών, όπως ξέρετε.Στο χαρτί που έχετε μπροστά σας πρέπει να συμπληρώσετε τα στοιχεία σας καθώς και τον τρόπο με τον οποίο προτιμά ο καθένας σας να θανατωθεί.Διαλέξτε ελεύθερα τον τόπο και τον τρόπο. Διαλέξτε ακόμα και την αμφίεσή σας.Θα εκπληρώσουμε κι αυτή την επιθυμία σας.Μόνο, θερμή παράκληση: ΜΗΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΤΕ, ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΩΡΑ, Ο ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ"

Ευφραδής

Ευφραδής και ξεδιάντροπος
καθώς υπήρξα πάντα
φανατικός κι επίσης αλαζόνας
-πρέπει να ομολογήσω-
επίστεψα θα'μουν ικανός
το βίο μου να εξιστορήσω
χωρίς κουβέντες του συρμού
χωρίς τα λόγια του όχλου

Τίποτε δεν κατέστησα σαφές:
ποιήματα, ρήσεις, σοφιστείες
βάρος τα λόγια μου δεν είχαν
τα βήματά μου δεν αφήσαν ίχνη
Έμειναν οι ψίθυροι των άλλων
κι έκλεισα τα ίδια μου τ'αυτιά

Ψέματα όλα που 'ρχονται από έξω!
Μέσα στης ύπαρξής μου το πιθάρι
ακούω τώρα κάποιον να ψελλίζει:
"Υπήρξε άνθρωπος ποτέ μέσα εδώ;"

SWAY ME - DEAN MARTIN

">

Τα ποιήματα των εραστών

Κι αυτό το ποίημα σαν όλα τ' άλλα

όπως άρχισε θε να τελειώσει

γιατί ένα ποίημα αγάπης

υπάρχουν λίγοι τρόποι να γραφτεί



Το τέλος θα 'ναι συγκινητικό

στην κορυφή θα 'χει για τίτλο

όνομα παράξενο, σιβυλλικό

ενώ grande finale πολύ τού αρμόζει

αιματηρό τέλος, τραγικό



Ήρωας όμορφος, χλωμός

που λάθος είδε τη ζωή

ένιωσε μόνος και αγάπησε

τα έπαιξε όλα κι έχασε

αγαπημένο χέρι φίλησε

μα αυτή, σκληρή τον άφησε



Πίνει αλκοόλ τα βράδια μοναχός

ψελλίζει "τέλειωσε η ζωή μου"

για μια νύχτα ολόκληρη

από το βράδυ ως το πρώτο φως



Έπειτα ανοίγουν πάλι οι κουρτίνες

κι απάνω στη νεκρή του αγάπη

ποίημα γράφει ο τυμβωρύχος

Εργο τόσο απ' τ' άλλα διαφορετικό

που διαβάζοντάς το ο γραφιάς ψελλίζει

Δεν...δεν είχα κάτι νέο να πω



Ελαχίστη η τέχνη, βραχεία η ζωή

μα τόσο μεγάλη η χαρά κι η λύπη

που να τις χωρέσει αδυνατεί


Ακουμπά το μολύβι, σκίζει το χαρτί

ανόητος και αδύναμος που νιώθει!



Από άλλο ποίημα παίρνει την αρχή

για τέλος βάζει κάτι που έχει ήδη ειπωθεί

αυτό που οι άλλοι λένε "fools rush in"

Όμοια όλα της αγάπης τα ποιήματα

με ολόιδιο τέλος, απαράλλαχτη αρχή.

Η Σφιγξ και τα χρώματα

Νωρίς-νωρίς άρχισα σήμερα να κοιτάζω βαριεστημένος τον ουρανό. Πειραιάς, εννιά η ώρα το πρωί...πάλι καλά που σταμάτησε να βρέχει. Άσπρο- μαύρο. Δυό χρώματα έχω και 24 ώρες για να ζωγραφίσω μία μέρα. "Κάν'την πολύχρωμη τη μέρα σου γιατί έχουμε μόνο μιά ζωή",μου λέει μιά φωνή πίσω μου. "Μία και μικρή!".

 Και πολλές ζωές να είχαμε -και μεγάλες- πάλι μιά  μέρα ολόκληρη είναι κάτι που δεν το πετάς. Σαν πολύχρωμο πυροτέχνημα θέλεις να τη δεις να κάνει ακροβασίες στον ουρανό κι όταν σε πάρει ο ύπνος θέλεις να σου στείλει χίλια χάδια χρώματα στο μαξιλάρι.

Η Σφιγξ ,δίπλα μου, όμως είχε πάρει στα σοβαρά το ρόλο της κι επέμενε στο γρίφο της:"Άσπρο-μαύρο και 24 ώρες. Πως φτιάχνεις μιά πολύχρωμη μέρα;"
Με διάφορες ανόητες φιλοσοφίες πήγα να ξεκλέψω λίγο χρόνο κι ύστερα απάντησα "Άσπρο χαρτί-μαύρο μελάνι" και κάποιος θα γράψει κάτι πολύχρωμο...".Σώθηκα! Δάγκωσα τα χείλη μου. Πειραιάς, πέντε τ'απόγευμα. Καιρός νεφελώδης έως αυστηρός. Άλλη μιά αναβολή: Να ξανακούσω την ερώτηση, Σφιγξ;

Πέτυχα τη Σφίγγα σε καλή διάθεση."Αλλη διατύπωση: Τρία ασπρόμαυρα κι όμως πολύχρωμα. Ενα για να περνάς την ώρα σου, ένα γιά το μυαλό κι ένα γιά την ψυχή. Εν τω μεταξύ ετοιμάσου να σε καταβροχθίσω, αν δεν απαντήσεις."

"Το σταυρόλεξο!" είπα."Αυτό είναι το ασπρόμαυρο για να περνάς την ώρα σου!". Η φίλη μου η Σφιγξ χαμογέλασε με καλοσύνη κι εγώ αναρωτιόμουν που στο καλό τη βρήκε τέτοια σπαζοκεφαλιά.
"Και τα άλλα δύο. Θέλω και τα άλλα δύο!" έσκουξε. Σκέφτηκα στ'αλήθεια πολλή ώρα μέχρι που της έδειξα τη σκακιέρα μου.Είπα:"Να, η σκακιέρα είναι το ασπρόμαυρο που κάνει το  μυαλό να αστράφτει.Αυτή δεν είναι η απάντηση;". Πάλι η απρόσκλητη φίλη μου χαμογέλασε,κάπως πιο συγκρατημένα.

"Μα της ψυχής το ασπρόμαυρο που όλα τα φωτίζει δεν θα το βρεις ποτέ" ούρλιαξε ξαφνικά η στρίγγλα.

"Χμ! Νομίζω πως το ξέρω", είπα συνεσταλμένος, αρκετά λεπτά αργότερα, και της έδειξα το κλαβιέ του πιάνου.

"Σαν πολύ εξασκημένος να βλέπεις χρώματα μέσα σε πράγματα ασπρόμαυρα μου φαίνεσαι",είπε η σαδίστρια." Ο γρίφος μου ακριβώς αυτό ήθελε ν'αποδείξει: ότι είσαι άνθρωπος μαθημένος να βρίσκει τα χρώματα, τη χαρά της ζωής δηλαδή, μέσα σε πράγματα άσπρα και μαύρα που θέλουν σκέψη και μελέτη. Το γρίφο τον έλυσες αλλά πολύ αμφιβάλλω τώρα αν ξέρεις τι σημαίνει πραγματική χαρά. Οπότε,φίλε μου, δε χρειάζεται από μενα άλλη τιμωρία. Είσαι ήδη ,από τη φύση σου, βαριά τιμωρημένος!"

Αυτά είπε κι ύστερα εξαφανίστηκε αφήνοντάς με να κοιτώ πάλι τον ουρανό όλη τη νύχτα...μέχρι που άρχισε να χαράζει οπότε κι έμεινα με ανοιχτό το στόμα να θαυμάζω πόσο όμορφα είναι-και πολλά- τα χρώματα του ουρανού. Τα χρώματα εκείνα που τώρα έβλεπαν τα μάτια μου. Όλα τ'άλλα ωχριούσαν μπροστά τους κι όλες οι άλλες μου οι αισθήσεις ζήλεψαν. Πειραιας, εξι και μισή η ώρα το πρωί...Μάλλον θα βρέξει πάλι.