Πρωινά νερά

Τα βουνά εδώ γύρω χοροπηδούν όταν τα πρωινά μουσκεύουν. Αφού αλληλοσυστηθούν, μες τη χαρά των νέων γνωριμιών, δέχονται την πρόσκληση για ένα χορό. Μπορούν να φτάσουν κοντά στα σύννεφα και τότε τα μαλλιά της βροχής μπερδεύονται με τα κλαδιά των  δέντρων.
Στο θόλο το ουράνιο τόξο στροβιλίζεται έως ότου πέσει κατακόρυφα, στη λίμνη που περιτριγυρίζεται από όλα αυτά. Bυθίζεται εκεί μέσα και η άκρη του είναι ένας πρώτης τάξεως φάρος για μικρά ψάρια με φιλοδοξίες πλεύσεων προς τον ορίζοντα, όπως τον βλέπουν εκείνα κάτω απ' το νερό.
Κοιτάζοντας δυτικά βλέπω  ένα σταθερό λόφο από πέτρα με  τρία παιδιά στην κορυφή. Είναι ντυμένα με πολύχρωμες λωρίδες ύφασμα και ραντίζουν αυτό το κατά τ' άλλα στατικό σύνολο με τους χαρούμενους ήχους μιας τρομπέτας και δυο φωνών, στη συμφωνία της ανησυχίας και της γαλήνης, της μπόρας και της βροχούλας, γιορτάζοντας τον ερχομό του νερού.

Ο Τυμβωρύχος

Τυμβωρύχος του παρελθόντος, εσύλησα τα περασμένα χρόνια της γενιάς μου και έκρυψα στο βαρύ μου σάκο τα όποια αντικείμενα αξίας βρήκαν τα βρώμικά μου δάχτυλα ανάμεσα στις λάσπες και τα σαρκοντυμένα κόκαλα. Ποιός θα περίμενε ποτέ να έχουν λιώσει οι αφορισμένοι!

Μετά τις ανόσιες πράξεις μου έδειξα την αριστοκρατική μου καταγωγή αφήνοντας τούς τάφους όπως τους βρήκα -άθικτους γιά το άπειρο μάτι.  Εξασφάλισα έτσι έναν ήσυχο ύπνο στα θύματα των κλοπών μου. Ό,τι απομένει για την αιωνιότητα πρέπει να μπορεί να κοιμάται ήσυχο.

Ήσυχο ύπνο χάρισα;  Ύπνο του δικαίου;  Ύπνο με σκώληκες συνδαιτυμόνες; Ωχ! Πάλι!  Μακριά από μένα αυτές οι τύψεις.  Η επιλογή ήταν δική τους κατά βάθος. Θέλω να πιστεύω ότι είχαν την προνοητικότητα να φροντίσουν αυτά τα ζητήματα όσο είχαν το χρόνο να το κάνουν. Σίγουρα δεν θα σκέφτονταν ποτέ πως θα ασχολιόμουν εγώ με τις οριστικές διευθετήσεις!

Η σκέψη αυτή και μόνο με τρόμαξε...Δεν θα ήθελα τέτοιες υποχρεώσεις. Κοντοστάθηκα και γύρισα πίσω. Ο σάκος μου άρχισε να φαίνεται ασήκωτος για τους μυώνες μου. Τακτοποίησα πάλι στη θέση τους τα λάφυρά μου.
Ήταν πιό φρόνιμο να μην υπάρξουν ποτέ ούτε καν υποψίες υποσχέσεων κι ο μόνος τρόπος γι αυτό ήταν να μείνει η εντύπωση πως δεν υπήρξα ποτέ από εκεί περαστικός.

Marlene Dietrich

WHERE HAVE ALL THE FLOWERS GONE 
words and music by Pete Seeger


Where have all the flowers gone?
Long time passing
Where have all the flowers gone?
Long time ago
Where have all the flowers gone?
Girls have picked them every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the young girls gone?
Long time passing
Where have all the young girls gone?
Long time ago
Where have all the young girls gone?
Taken husbands every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the young men gone?
Long time passing
Where have all the young men gone?
Long time ago
Where have all the young men gone?
Gone for soldiers every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the soldiers gone?
Long time passing
Where have all the soldiers gone?
Long time ago
Where have all the soldiers gone?
Gone to graveyards every one
When will they ever learn?
When will they ever learn?

Where have all the graveyards gone?
Long time passing
Where have all the graveyards gone?
Long time ago
Where have all the graveyards gone?
Covered with flowers every one
When will we ever learn?
When will we ever learn?

Bandiere Rosse o Nere

Immagine: Bandiere di preghiera - book fotografico di raffaelebrustia

Voglio seguire bandiere rosse Voglio seguire bandiere nere oggi che nessuno segue niente e tutti stanno fermi li’ immobili a guardare Voglio seguire forze decise Distruggere senza costruire Distruggere senza pensare Il giorno dopo che faro’ Mi basterebbe devastare Tutte le faccie dai sorrisi Darebbe gioia a me bruciare Solo per vedere grandi fuochi Che vi fan scappare come topi Sterminati mentre escono Dalle loro comode tane Luoghi d’inerzia mentale Odore di muffa e di morte Televisori e cucine Frigoriferi per i cadaveri vostri Per mantenervi come mummie In un museo universale Dove nel futuro vi guarderanno Con schifo e curiosita’ Considerandovi una specie Transitoria dal pianeta Strani insetti che si son nutriti Dalle vite dei piu deboli di loro Piu’ deboli e piu’ idioti I piu’ refrattarii della storia Vorrei fare una bella compagnia Di me e di voi tutti insieme Chiusi ermeticamente In una piramide fatta di guano Lanciata verso le galassie Con  una lapide Di plastica con scritto sopra Eravamo noi I figli degli dei, i Prediletti.