Franco Battiato

                                                 

Ο κ.Α. και η πατρότητα τού Γάτου

Ο Α.,κατά την προσφιλή του τακτική, έκανε κι εδώ την παρατήρησή του:
-Έχεις δει το άλλο βίντεο, που τραγουδάει το "St. James" ο Cab Calloway; Το λέει χορευτά, γελώντας, ντυμένος με...

-Το είδα, τον διέκοψα εγώ, κατά τη δική μου προσφιλή συμπεριφορά και συνέχισα λέγοντας τα γνωστά περί των εθίμων, περί funeral jazz, για τους χορούς των Αφροαμερικάνων στις κηδείες τους...Τον πλάκωσα και με τους Ετρούσκους που είχαν κάποια ιδιαίτερη σχέση με το θάνατο, μέχρι που άρχισε να χασμουριέται και να διαβάζει κάτι μπλογκ από αυτά που αλληλομπινελικώνονται, που γλείφονται ή πουλάνε εξυπνάδα κ.λπ.

-Ε!...Τώρα θα κοιτάς αυτά ή θα πεις καμιά κουβέντα; Κλείστο το μαλακιστήρι αυτό, ρε Α.!

-Τι θες να σου πω...καμιά φυλακίστικη ιστορία, πάλι. Δεν έχω όρεξη...Άμα θες, θα σου πω κάτι να γελάσεις, από την εποχή που με μεταφέρανε στο ψυχιατρικό τμήμα. Τότε που έστελνα μηνύματα στον πεθαμένο αδελφό μου, θυμάσαι; Ακου να γελάσεις.

-Δε θέλω να γελάσω αλλά λέγε...

-Θα σου πω για το Γάτο, το επώνυμό του ήταν αυτό. Ο Θωμάς ο Γάτος λοιπόν, παλιός άρρωστος, από αυτούς που μιλάνε μόνοι τους, δεν "ακούνε" στα φάρμακα, γύρω στα 60 με γερασμένο παρουσιαστικό, από αυτούς που λίγοι θυμόντουσαν πώς και γιατί βρεθηκαν εκεί μέσα, στο τρελάδικο...

-Παρακάτω...κατάλαβα, φαντάζομαι.

-Ναι...έλεγα ότι αυτός ο Γάτος, όλα τα χρόνια απ' όσο ξέρω ήταν σε άθλια κατάσταση: άκουγε τους τοίχους να του μιλάνε, τσακωνότανε με τις πόρτες που "ανοιγοκλείνανε σαν να τον λέγαν πούστη"... ήταν και ξυπόλυτος, κλώτσαγε τις πόρτες κι έτσι, από τις πολλές πληγές, δυσκολευόταν και να περπατήσει. Άφησε,λοιπόν, και τις πόρτες να τον βρίζουν και απλώς ανταπέδιδε τους χαρακτηρισμούς. Όλα αυτά σταμάτησαν μέσα σε διάστημα μιάς βδομάδας και δεν ακουγόταν πιά...

-Αυτοκτόνησε, ε; Ρε τον κακομοίρη!

-Όχι...Παρατήρησε ένας νοσοκόμος ότι ο τρελάρας πήγαινε και καθόταν με τις ώρες, κάθε μέρα, κοντά σε μια γκαστρωμένη γάτα, της πήγαινε γαλατάκι με ψωμί, τη χάιδευε, της έπιανε στοργικά την κοιλιά και την αποχωριζόταν μόνο το βράδυ, όταν με δυσκολία πήγαινε για ύπνο, καμιά φορά σουρνόμενος σε χέρια και γόνατα - λόγω των μολύνσεων στα πόδια, λέγανε οι μέν...από παλινδρόμηση λέγανε κάτι ψυχαναλυτικής κατεύθυνσης τρελόγιατροι...από απλή μαλακία, λέγαν άλλοι που δεν τον θέλαν το Θωμά. Ένας μουρλός είπε και το άλλο: "Τον λένε Γάτο, αγάπησε τη γάτα και περπατάει σα γάτα...χε χε χε". Ναυτικός ήταν αυτός, μου φαίνεται...

-Συνέχισε, συνέχισε...

-Ωραίο καλαμπούρι...γάτος, γάτα, γάτος...Η γκαστρωμένη φούσκωνε και φούσκωνε κι ο Γάτος πηγαινοερχόταν με τα ψωμιά και τα γάλατα, κοιτούσε τις πόρτες εντελώς υποτιμητικά σαν να έλεγε "έχω τώρα πιό σημαντικά πράγματα να κάνω από το να τσακώνομαι"...αλλά τα πόδια του δεν αντέχανε κι όλο και περπατούσε στα τέσσερα. Ένα γιατρουδάκι έλεγε κάτι μπούρδες για ίαση της σχιζοφρένειας "δια της αγάπης". Όλοι όμως περιμέναμε, με την ίδια προσμονή, τα γεννητούρια. Προπαντός ο Γάτος, ο οποίος τις τελευταίες μέρες ανακοίνωνε σε όλους ότι θα γίνει πατέρας κερνώντας, όταν είχε χρόνο, και κανένα κομματάκι ψωμί βουτηγμένο στο γάλα για τη γάτα που από ώρα σε ώρα θα γινόταν μητέρα.

-Πόση τρυφερότητα κρύβει η ζωή, ρε Α. Για λέγε, είδατε όλοι τον τοκετό; Πως έκανε ο Θωμάς; Μη μου πεις ότι κρατούσε και το χεράκι, το ποδαράκι θέλω να πω, της γάταινας...Νομίζω ταυτίστηκε με το ρόλο του πατέρα...του ιδανικού πατέρα!

-Ταυτίστηκε, ναι. Μας ζήτησε κιόλας να απομακρυνθούμε, δεν μας ήθελε μπροστά όταν ήρθε η ώρα. Το σεβαστήκαμε όλοι και το θεωρήσαμε πρέπον να μην είμαστε εκεί να κοιτάμε το πράμα της γάτας να βγάζει γατάκια...

-Ναι, είχε δίκιο. Όταν ο άλλος έχει δίκιο να το λέμε...Μετά;

-Ήταν πολύ όμορφο, φίλε, για να 'ναι αληθινό...Δηλαδή αλλιώς τον φανταζόμασταν το Γάτο ως πατέρα. Αυτός φέρθηκε σάμπως να το παράκανε...Φέρθηκε κάπως υπερβολικά ή μήπως πρέπει να πω "κυριολεκτικά";  Ξέρεις τι κάνουν, έτσι λένε, οι γάτοι στα νεογέννητα...Τα τρώνε, λέει. Εγώ δεν το 'χα ξαναδεί αλλά αυτή τη φορά το είδα: Είδα το Γάτο με ένα μικρό γατοκέφαλο τόσο δα στο στόμα να σούρνεται βιαστικά στα τέσσερα. Αργότερα βρήκαμε κι άλλα τρία γατάκια με το κεφαλάκι τους κομμένο. Το τι επακολούθησε δεν περιγράφεται...οι μισοί μουρλοί παρηγορούσαν τη γάτα που έκλαιγε κοντά στ' ακέφαλα γατάκια της κι οι άλλοι μισοί κυνηγούσανε το Γάτο που -για άνθρωπος που ήταν- έπαιξε καλά και με το παραπάνω το ρόλο του γατοπατέρα...Κι εκείνος ο μουρλός να θριαμβολογεί: "Εγώ σας το 'λεγα, εγώ το είπα...τον λέγαν Γάτο, βρήκε τη γάτα κι έγινε...γάτος!".

Antonin Artaud

Θέατρο της Σκληρότητας

Σύμφωνα με τον ίδιο τον Αρτώ, το θέατρο της σκληρότητας δημιουργήθηκε προκειμένου να αποκατασταθεί στο θέατρο μια πλήρης πάθους και παρορμητική σύλληψη της ζωής. Βασικά χαρακτηριστικά του θεάτρου της σκληρότητας είναι:

1. Η απαισιοδοξία αλλά ταυτόχρονα και η ελπίδα ότι το θέατρο μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγές.
2. Η απομάκρυνση του κοινού από την καθημερινή πραγματικότητα και η χρήση συμβόλων με σκοπό την συναισθηματική και ψυχική συμμετοχή του.
3. Χρήση τεχνικών και σκληρών εκφραστικών μέσων με απότερο στόχο την αφύπνιση του κοινού, ένα είδος ψυχοθεραπείας.
4. Χρήση του γκροτέσκου, του άσχημου και του πόνου στην επικοινωνία με το κοινό.

Πώς αυτοαποκαλείσαι;

Όταν αυτοαποκαλείσαι εικονοκλάστης και το μόνο που κάνεις είναι να πέρδεσαι πλησίον εικόνων, δεν κάνεις τίποτα περισσότερο από το να εκμεταλλεύεσαι το σκοτάδι / σκοταδισμό του χώρου λατρείας των απανταχού εκκλησιαζομένων, εκπέμπων φύσα.

Ο κ.Α. και το δόντι τού Χασάν

Σκληρός άνθρωπος ο Χασάν που σου έλεγα, φίλε. Άκου:  Μπορεί να είχε "δεθεί" τόσο στενά με τη μελαγχολική ιδιοσυγκρασία μου αλλά ούτε για μια στιγμή δεν άφηνε να διαφανεί πίσω από το οστεώδες του πρόσωπο κάποια γνωστή σ' εμένα συγκίνηση. Ένα δάκρυ, ένα συννεφιασμένο βλέμμα...Τίποτα!

Ούτε τη στιγμή που το κελί μας  έκλεινε βαριά από νωρίς το βράδυ και, ευνόητο ήταν πως στα κελιά έπρεπε να πέσει άκρα του τάφου σιωπή, ούτε τότε δεν άλλαζε το μαυριδερό του πρόσωπο. Έμπαινε στο κελί μας και με το βιβλίο στα χέρια ξάπλωνε. Τίποτα το σκληρό ως εδώ, θα πεις.

Θυμάμαι, όμως, σαν τώρα πως μερικές νύχτες βασανιζοταν από τους πόνους του, κυρίως από τα χαλασμένα δόντια του και το τραυματισμένο χέρι, κάνοντας όλη νύχτα βόλτες στο κελί. Τον κοιτούσα από τα μισόκλειστα μάτια μου και προσπαθούσα να του αποσπάσω την προσοχή ή και να μάθω μήπως χρειάζεται κάτι. Μόλις καταλάβαινε πως τον παρατηρώ, καμωνόταν πως είχε αϋπνία κι έκανε κανά τσιγάρο. Οι πρώτες αντιδράσεις του ήταν αυτές ώσπου, εγώ ο μικρούλης, στρίμωξα τον ψιλόλιγνο Παλαιστίνιο:

-Γαμώ το, Χασάν, τι στο διάολο έχεις;...Κόφτο πιά το πέρα δώθε και πες μου πιά τι έχεις!

Τη μόνη φορά που με άκουσε και μοιράστηκε τον πόνο του μαζί μου, είπε: "το δόντι μου!"
Αφού τον κατσάδιασα που μου έλεγε για πρώτη φορά τι διάολο τον πιάνει και με άφηνε να σκέφτομαι τις άλλες φορές πως τον πιάναν οι τύψεις (αν θυμάμαι καλά ήταν υπόδικος για κάποια βομβιστική επίθεση στην Ελλάδα, την περίοδο που ήταν φοιτητής στη χώρα μας) αμέσως του πρότεινα να ζητήσει ένα απλό παυσίπονο από τον φύλακα.

-Όχι...όχι! Ο πόνος μου, Α., πρέπει να κρατήσει όσο θέλει Αλλάχ...Εκείνος θα σταματήσει το πόνος.

-Μπας και ντρέπεσαι να ζητήσεις, εσύ  ένας... αγωνιστής, παυσίπονα από τη φυλακή μιάς χώρας που τής ανατίναξες ένα λεωφορείο; Έκανες και μισή δουλειά, κουφιοκέφαλε...και παιδεύεις και μένα με τις τύψεις σου! Έλα, το ΠΑΣΟΚ έχουμε τώρα. Αραφάτ, Αντρέας, φίλοι!

-Ξέρω, Α., φίλοι...όλα αυτά μαζί πάνε. Δε νιώτω καλά. Δεν ξέρω αν Αραφάτ θα έκανε έτσι.

-Έτσι και χειρότερα, κακομοίρη...Σου τελειώσαν και τα τσιγάρα. Άντε, πάρε από μένα ένα, μη  σου κοπανήσω το κλαρίνο στο κεφάλι, να πονέσεις ακόμα πιό δυνατά και να ξεχάσεις τη ρίζα του δοντιού. Ξέρεις πως ο πιό δυνατός πόνος "σβύνει" τον πιό μικρό,ε;

-Ναι...ξέρω. Καλά, καλά...δώσε ένα τσιγάρο και κοιμήσου κι εγώ μετά θα φωνάξω το φρουρό να μου δώσει φάρμακο.

Έκανα πως κοιμόμουν όσο ο Χασάν κάπνιζε το τσιγάρο...

-Άντε, ρε Χασάν...να κοιμηθούμε επιτέλους, είπα βλέποντας το τσιγάρο να τελειώνει και γύρισα πλευρό πάνω στο κρεβάτι βρίζοντας και το Χασάν και τον Αραφάτ ώσπου οι βρισιές μου διακόπηκαν από το ουρλιαχτό του συγκάτοικού μου, ο οποίος είχε χώσει το αναμμένο τσιγάρο μέσα στο στόμα του, πάνω στο σημείο με το απόστημα. Έβαλα τις φωνές βρίζοντας αλλά ο Χασάν, πιό γαλήνιος παρά ποτέ, ήρθε κοντά και μου είπε:

-Σσστ! Πίστεψέ με, Α., έτσι είναι πιό καλά...Έτσι θα έκανε και αρχηγός μου. Είμαι σίγουρος! Αλλιώς δε θα ήταν εκείνος αρχηγός μου...Χασάν,τότε, θα είχε άλλο αρχηγό!