Φάσμα χαρακτήρος

Το σπουδαιότερο προτέρημά μου δεν άρκεσε για να με εξυψώσει. Τουναντίον, το πιό ασήμαντο ελάττωμά μου ήταν υπεραρκετό για να με καταβαραθρώσει.

Pyjamarama σε Commodore 64

  

Developer(s)	Chris Hinsley
Publisher(s)	Mikro-Gen
Platform(s)	ZX Spectrum, Commodore 64, Amstrad CPC
Release date(s)	1984
Genre(s)	Arcade adventure
Mode(s)	Single player
Rating(s)	N/A
Media	Cassette
Input methods	Keyboard, joystic

 PYJAMARAMA

Δεν σού έτυχε ποτέ να δοκιμάσεις την αίσθηση μιάς ξαφνικής επιτάχυνσης τής κίνησής σου, δεν έτυχε ποτέ να νιώσεις πως βρίσκεσαι σ' ένα βιντεοπαιχνίδι στο οποίο κάποιος σε χειρίζεται, σπρώχνοντάς σε απότομα  μπρος / πίσω με ένα joy stick;

Τη φορά πού έτυχε σε κείνον κάτι παρόμοιο, διήρκεσε αρκετές ώρες. Πόσες, δεν μπόρεσε να υπολογίσει. Τού άφησαν μόνο την αίσθηση που αφήνει ένα επεισόδιο πανικού καθώς σε κάποιο πολύ οικείο σημείο μιας καθημερινής διαδρομής του, συρρικνώθηκε και πέρασε μέσα από το λαιμό μιάς κλεψύδρας  κι από κει σε ένα δίκτυο διαδρόμων. Τότε κάποιος άρχισε να τον κατευθύνει με το πληκτρολόγιό του. Πλήκτρα R (Right), L (Left) και J (Jump). Πάντως, αυτός ο κάποιος -αν υπήρχε και δεν ήταν δημιούργημα τού μυαλού του- κατείχε τον πλήρη έλεγχό του.

Παρά την ταχύτητα τής κίνησης, φευγαλέα, αναγνώρισε ήδη από το πρώτο level , τα κυριότερα πεδία μαχών όπου τού δινόταν η ευκαιρία μάχης/αποφυγής: Σαλόνι Εορτών, Κάμαρα Συνoυσιών, Πεδίο Εκτελέσεων. Φυσικά, ανάμεσα σ' αυτά περιπλανιόταν μόνος, ανάμεσα σε τοίχους και πόρτες, ακούγοντας εκνευριστικούς ήχους και μια μουσική να τού δίνει ρυθμό.

ENTER, η μουσική άρχισε, με το  J πήδηξε, έπειτα L αριστερός διάδρομος, πόρτα, είδε ακίνητα ομοιώματα γυναικών μπρος και αριστερά, στα δεξιά πινακίδα τού προτείνει μια επιλογή, που εκείνος απορρίπτει και εισπράττει βίαιο χτύπημα. Ταχύτατη πορεία και είσοδος στην:


ΚΑΜΑΡΑ ΣΥΝΟΥΣΙΩΝ

Αντιλήφθηκε εκεί την ύπαρξη σκοτεινών ενυδρείων με πυκνή βλάστηση στο βυθό τους, μικρά αμφίβια λευκά πουλιά που κάνουν αργές πτήσεις μέσα στη νύχτα τού δωματίου. Τα ηχεία αναπαράγουν το θόρυβο μιας πέτρας που σπάει ένα τζάμι. Μυρίζει καμένο λάστιχο και κάποιος προβαίνει σε αλητείες. Σπασμένο σήμα τής τροχαίας. Δεξιά αυτός, ο μόνος δρομέας που θα διαγωνισθεί για το bonus τής πετυχημένης συνουσίας. Σε κάθε οργασμό 50 pts. Ο αλυτάρχης δίνει το σύνθημα με πραγματικό πυροβόλο όπλο. Μικρές οι ταχύτητές του κι ο neon φαλλός σβήνει, στροφή δεξιά και έξοδος. R-R-R-L, προς τις επόμενες κάμαρες... Επόμενη κίνηση προς:


ΣΑΛΟΝΙ ΕΟΡΤΩΝ

Είναι τα πιό συνηθισμένα πεδία όπου μάχεται ο Καζανόβας. L και R οι θαυμάστριές του και τα μπουκάλια τού καλού κρασιού. Το ακριβό του αυτοκίνητο, μετά το φιλί στην αγαπημένη του. Στα καλλίγραμμα πόδια της 30pts, στο χαμόγελο με αγκαλιά 50 pts. Υπάρχει μια καμπούρα όπου όλοι ακουμπούν τα άδεια τους ποτήρια που ένα ένα πέφτουν κάτω και σπάνε. Ύστερα από μια σειρά πετυχημένων επιλογών, που κάποιος άλλος κάνει για εκείνον, οι τοίχοι τού προτείνουν χέρια με άσπρα γάντια. Πολλές θερμές χειραψίες, από τις οποίες η πιό εγκάρδια φωτίζεται από ένα spotlight. Επόμενη κίνηση: το τρίτο δωμάτιο, το πιό αγχωτικό.


ΠΕΔΙΟ ΕΚΤΕΛΕΣΕΩΝ

Εκκωφαντικοί θόρυβοι από αυτοκίνητα που σβήνουν κι ανάβουν τις μηχανές τους άσκοπα. Το δάπεδο είναι σκεπασμένο με παχύ χορτάρι. Δεκανίκια ακουμπισμένα στους τοίχους, έκαστον 20pts bonus και η επόμενη επιλογή: ένα πουκάμισο λευκό για την ανακωχή με μείον 30pts. Σκηνικό με φράχτες κι αδέσποτα σκυλιά, μπούμερανγκ πετούν ολόγυρα κι ελλειπτικές τροχιές βλημάτων ξοπίσω του για να βάλουν τέλος στο game. Δεν ξέρει αν θα διαφύγει. Εδώ, "πραγματικά" ρισκάρει τη ζωή του. Με τα πατήματα τού J, στο κρίσιμο σημείο γλιτώνει μια ζωή του κι έχει άλλες δυο.

Έξοδος: εκεί βρίσκει κάποιαν σαν εκείνον, χειριζόμενη δηλαδή. Δεν έχει φωνή δική του, όπως κι εκείνη δεν έχει. Την παίρνει από το χέρι και με μεγάλα άλματα προωθούνται προς τα έξω, ψάχνοντας. Ακούγεται ένας κρότος, συρρικνώνονται από την πίεση κι εκείνος καταφέρνει να βρεθεί πάλι στο λαιμό τής κλεψύδρας. Είναι απρόθυμη εκείνη να τον ακολουθήσει και αφού κοντοσταθεί, την αφήνει να γυρίσει πίσω. Την βλέπει να κατευθύνεται προς το σημείο που τη συνάντησε.

Βρίσκεται πάλι πίσω, εκεί όπου αμέριμνα περπατούσε, ανάμεσα σε ανθρώπους και καταστήματα με το μυαλό του άδειο. Κοιτάζει τριγύρω, σκέφτεται πού να πήρε λάθος δρόμο μα σύντομα ξεχνά τις απορίες του.

Αυτό που μένει να σκέφτεται για μέρες είναι κείνο το χέρι τής γυναίκας που πάλεψε να πάρει μαζί του μα δεν το κατάφερε. Καταστρώνει όμως ήδη σχέδια, ελπίζοντας πως την επόμενη φορά θα είναι πιό δυνατός και, πάνω απ' όλα, πως ο χειριστής του θα είναι πιό επιεικής μαζί του.

20 Αυγούστου

Στις 23:00 τη νύχτα προς την 21η Αυγούστου 1968, αρχίζει η προέλαση στρατευμάτων της Σοβιετικής Ένωσης, της Πολωνίας, της Ουγγαρίας και της Βουλγαρίας στην Τσεχοσλοβακία με το κωδικό όνομα «Επιχείρηση Δούναβης». Από τις 02:00 άρχισαν να προσγειώνονται σοβιετικά στρατιωτικά αεροπλάνα στο αεροδρόμιο της Πράγας ανά ένα λεπτό. 200.000 άνδρες συμμετείχαν στην εισβολή και έφτασαν συνολικά τους 800.000 τις επόμενες μέρες. Μέσα σε λίγες ώρες είχαν καταληφθεί τα στρατηγικά σημεία της χώρας. Στις μάχες που σημειώθηκαν έχασαν τη ζωή τους 98 Τσέχοι και Σλοβάκοι, καθώς και 50 στρατιώτες του Συμφώνου της Βαρσοβίας. Τα στρατεύματα της Ανατολικής Γερμανίας δεν πήραν μέρος στην κατοχή σύμφωνα με νεότερες έρευνες, ήταν όμως σταθμευμένα στα σύνορα σε κατάσταση ετοιμότητας. Μόνο 30 περίπου στρατιώτες μιας μονάδας πληροφοριών παρευρίσκονταν στο αρχηγείο των στρατευμάτων εισβολής κοντά στο Milovice. Η Ανατολική Γερμανία ήταν από τους πιο ένθερμους υποστηρικτές της δυναμικής λύσης, φοβούμενη ότι θα ήταν η πρώτη που θα δεχτεί τη σπίθα αν επικρατούσαν οι μεταρρυθμίσεις στην Τσεχοσλοβακία.

Ίσως όμως έγινε αντιληπτό την τελευταία στιγμή πόσο «άκομψο» θα ήταν να ξαναεισβάλουν Γερμανοί στρατιώτες στην Τσεχοσλοβακία είκοσι μόλις χρόνια μετά την οδυνηρή κατοχή της από Γερμανούς στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Από Wikipedia.

Σ' αγαπώ...

Εδώ και μέρες μού έλεγες πως πρέπει να συζητήσουμε για το μέλλον τής σχέσης μας. Τελικά από τη στιγμή που συμφώνησα έχει φουντώσει το άγχος μου...Μ' έπιασε τέτοια ανησυχία που άρχισα πάλι να τρώω τα νύχια μου. Κι  αν μού ζητήσεις να χωρίσουμε πάλι; Ξέρω γω...Τώρα, όταν ακούς τα ζευγάρια να λένε για συζητήσεις κ.λπ., τότε για χωρισμό πάει το πράμα.

Έφαγα ένα τοστάκι και δυο τάρτες αμέσως μετά το τηλεφώνημα... να, βλέπεις, αυτά μού κάνεις όταν με ταράζεις. Με πιάνει μια ζαλάδα, κάτι κομμάρες...Μού ρίχνεις το ζάχαρο, η υπόταση με διαλύει, χρειάζομαι αλάτι... κι ύστερα, μόλις συνέρχομαι, μού 'ρχεται, με τη μπουκιά στο στόμα, να σε φιλήσω και να σού πω με όλη μου την τρυφερότητα: "Μα σ' αγαπώ, δε βλέπεις;".

Είσαι δύστροπη, όμως, παραδέξου το. Προχτές έκανες ολόκληρη σκηνή γιατί, λέει, σ' αγκάλιασα στη μέση τού δρόμου. Σκεφτόσουν τον κόσμο ενώ εγώ δε σκέφτηκα τίποτα μπροστά στην επιθυμία μου να σ' αγκαλιάσω, να σε σφίξω... Συγγνώμη για το μισό σουβλάκι που μού έπεσε από το χέρι και "φλοπ!" έσκασε πάνω στα παπούτσια μας...Ήθελα μόνο να σε φιλήσω στο λαιμό και να σού ψιθυρίσω: "Σ' αγαπώ, δε βλέπεις;"

Δε μού δίνεις πιά καμιά σημασία, πρέπει να το χωνέψω. Τίποτα δεν τροφοδοτεί τη σχέση μας πιά, ούτε καν οι αναμνήσεις... Θυμάσαι το βράδυ που τα φτιάξαμε; Τι νόστιμη που ήσουν! Εγώ τα θυμάμαι όλα: την τυχαία συνάντησή μας στο μπουφέ, το ψητό και το σαγανάκι, εκείνο το κρασί που με μέθυσε τόσο που όρμησα να σ' αγκαλιάσω ξεχνώντας πως ακόμα είχα το τυροπιττάκι στο χέρι... Ε, θυμάσαι έναν λεκέ  που σού 'κανα στο ροζ φόρεμα; Με κοίταξες θυμωμένα και εγώ δειλά και συνεσταλμένα σού εκμυστηρεύτηκα: "Ξέρεις, σ' αγαπώ!".

Και τώρα... θες να "συζητήσουμε". Μού λες ένα "χωρίζουμε" και δε σε νοιάζει αν ζω ή αν πεθαίνω. Μένω μόνος μου σ' αυτό το διαμέρισμα...εγώ κι ένα άδειο ψυγείο, στο οποίο λες και τα τρόφιμα έχουν αλληλοφαγωθεί μεταξύ τους. Με έχουν συμπονέσει, όσες φορές με άφησες, πιό πολύ οι πιτσαρίες τής γειτονιάς παρά εσύ. Τρεις φορές την ημέρα με παίρνουν τηλέφωνο η καθεμιά και με ρωτούν: "Ακόμα δε θα παραγγείλετε; Μήπως δεν είσαστε πολύ καλά;"...Πώς να είμαι καλά, τους λέω...Έχω μια πείνα, μια λιγούρα που αν μού στείλετε τη συνηθισμένη παλιοπίτσα, θα φάω και το ντελίβερυ. Πεινάω γιατί αγαπάω. Παραγγέλνω και ξαναπαραγγέλνω... Τα λεφτά δε με φτάνουν. Εγώ όταν δεν είσαι μαζί μου ανησυχώ, καίω το λίπος μου σε χρόνο μηδέν, καταναλώνω όλη τη γλυκόζη μου και η τελευταία θερμίδα που μου απομένει σε καλεί να γυρίσεις πίσω: "Σ' αγαπάω, δε βλέπεις;"

Το μόνο που μου απομένει είναι να σου ζητήσω -γονυπετής- συγγνώμη για όλα τα λάθη μου και τα ελαττώματά μου, να σού προσφέρω τα δάκρυά μου που, σαν σταγόνες από λίπος που λιώνει, οργώνουν τα μάγουλά μου - ελπίζοντας μια και καλή να καταλάβεις πως ...σ' αγαπάω. Όμως, άκουσέ με καλά...Πώς το λένε; Αν κάποιος άλλος υπάρχει ανάμεσά μας, θέλω να μού το πεις...Θα το καταπιώ κι αυτό!

Επιστροφή

Φτάνοντας στης πατρίδας σου τη γη, βιαστικά έβγαλες το πουκάμισό σου κατά πως κάνει ο φλογερός ο εραστής και το στέρνο ακούμπησες στην καλοκαιρινή αποβάθρα.

Εκείνη σ' αγκάλιασε γλυκά κι ύστερα σ' άφησε να τρέξεις σα μικρό παιδί που χαϊδεύει από περιέργεια τα απόκρυφα των αγαλμάτων κι ανέμελα βουτάει στα συντριβάνια.

Το βράδυ όλα μοιάζαν να έχουν γίνει από λαγνεία, είχες ώρες που ερωτοτροπούσες μέχρι που, ιδρωμένος κι ένοχος, πεθύμησες γυμνός να εξομολογηθείς.

Τι ακόμα ώφειλε το στόμα σου να δώσει, παρά ένα φιλί, από κείνα τ' απατηλά τής προσωρινής επιστροφής;