18 Σεπτεμβρίου, 2010

Ταχυδακτυλουργός
















Η ξανθιά γυναίκα περιμένει
Στο κρεβάτι καθισμένη
Τα χέρια στα γόνατα ακουμπά
Το κεφάλι είναι σκυμμένο
Και τα πόδια σκεπασμένα
Με μια μάλλινη κουβέρτα
Οι δυο ώμοι με ένα σάλι
Μια μαντήλα στο κεφάλι
Μπρος στο πρόσωπο ένα βέλο
Η γυναίκα περιμένει
Ώσπου ένας άντρας μπαίνει
Όσο πιο κοντά της πάει
Πιο πολύ σκύβει το κεφάλι
Τάχα να 'ναι ο καλός της;
Μοιάζει σαν ταχυδακτυλουργός
Πετάει στον αέρα την κουβέρτα
Απαλά τραβάει το σάλι
Σταματά για μια στιγμή
Να ακουστεί η μουσική
Υποκλίνεται στη σκιά του
Ο καθρέφτης μόνο βλέπει
Πως αφού φεύγει το βέλο
Δεν υπάρχει πια γυναίκα
Εύκολα κάτω από τα ρούχα
Χάθηκε στου άντρα το καπέλο



17 Σεπτεμβρίου, 2010

Ανακλάσεις


















Θα 'θελα λίγο  να ελευθερώσω τις αισθήσεις μου
ας ακούν και ας βλέπουν αυτά που εκείνες θέλουν
κουράστηκε ο νους μου να διατάζει  στρατιώτες
που παραπαίουν μες τις βαριές τους πανοπλίες

Μήπως ν' απαρνιόμουν καθημερινές χαρές και λύπες
και μέσα απ' το υπομονετικό ξερίζωμα τών πόθων
να ανακαλύψω την αληθινή ουσία αυτού τού Είναι
που στις σπάνιες συμμαχίες μου μ' ενοχές επιβιώνει

Ίσως γίνει σοφότερη η ύπαρξή μου αν για λίγο
κοιτάξω το δέντρο και ας χάσω  ολόκληρα δάση
αν απαλλαγώ απ' αυτό το αδιαίρετο ανίκητο Ένα
κι αφοσιωθώ μοναχά στου φωτός τις ανακλάσεις






13 Σεπτεμβρίου, 2010

Πλατείες κι υπόστεγα


Φθινόπωρο βροχερό, κάτω από υπόστεγο συναντώ τη δύναμη που έχω να μην ακούω τούς βρυχηθμούς τών μεγαφώνων, να μη βλέπω τα γράμματα στις γιγαντοαφίσσες. Ένα βράδυ νέο γλυκά γεννιέται και το φωτίζουν τα φώτα τών ποδηλάτων που στους δρόμους τρεμοπαίζουν. Απόψε η πόλη μιλάει φωναχτά για πράγματα που ψίθυροι πρέπει να πούνε, ανάμεσα σε δυο καρέκλες σε ένα απόμερο μπαρ. Ο αέρας που φυσάει μες στις στοές, απ' την αρχή με μαθαίνει να ανασαίνω...εμένα που μέσα στα στενά κρύβομαι από τούς ξένους σαν κάποιος που χρωστάει. Στο τέλος, από τη φυγή με σώζει ο ιστός που πλέκουν οι αράχνες τής ζωής μου και μέσα του με αιχμαλωτίζει, ακίνητο μ' αφήνει να κοιτάζω αυτό το φως από τα neon που όλα τα χρώματα αρρωσταίνει.

11 Σεπτεμβρίου, 2010

Άρθρο



Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.
.............................................................................................................................

Επαφίεται;            (Δηλαδή δεν είναι έργο τού Κράτους η τήρηση τού συντάγματος;)
Πατριωτισμός;     (Ποιοί είναι οι πατριώτες και ποιοί οι μη-πατριώτες;)
Με κάθε μέσο;     (Όλα -μα όλα- τα μέσα;)
Βία;                       (Τι είδους βία;)