Θα το αρνιόταν

Για τους ανθρώπους που αγάπησε, για ό,τι είχε πιό ακριβό και το έχασε, δεν θέλησε ποτέ να γράψει ούτε μια φράση ούτε ένα στίχο. Πέστε πως ντράπηκε, πως ένιωσε ότι έτσι τα ευτελίζει. Ή πάλι πέστε πως έτσι κάνει ο σακάτης όταν δείχνει στους περαστικούς ένα κομμένο πόδι να ξεμυτίζει από το ανεβασμένο του μπατζάκι, για να τον λυπηθούν. Μακριά θέλει αυτά που αγαπά να τα κρατήσει από τη μαύρη διαδρομή που κάνει απάνω στο χαρτί, σα σαλιγκάρι, το μελάνι.

Ανώδυνο είναι να γραφτεί μια ανοησία, για χάρη μιάς ποιητικής spleen, που μιλάει για μοναξιές κι αναχωρήσεις, για τη θλίψη που είναι γύρω μας κι άλλα αυτού τού είδους. Αυτό, ναι, το κάνει κι εκείνος...Μα για τη θλίψη την εντός του, αυτή που μόνο αυτός γνωρίζει, ούτε από πού έρχεται θα πει, ούτε και πως τη λένε. Κι ακόμα κι αν μαντεύαμε τη φύση της εμείς οι άλλοι και αν με τα δάχτυλά μας τη ρίζα τού πόνου ψηλαφούσαμε, αυτός θα αρνιόταν την αλήθεια, το κύρος τού ισχυρισμού μας.

Μεγάλωσες

Όταν σου πουν πως "τώρα πια μεγάλωσες", να είσαι σίγουρος πως σ' ετοιμάζουν για τον Πόλεμο.

Vedrai ... Vedrai... - Luigi Tenco

Γρίφοι

Τον αληθινό πόνο τών ποιητών, ατόφιο, δεν τον γνωρίσαμε ποτέ. Τα ποιήματά τους μοναχά, διαβάσαμε σαν γρίφους.

Περιττός θόρυβος

Μέρα με τη μέρα σβήνεται και ξεθωριάζει, σαν τις λευκές γραμμές στο οδόστρωμα, η γραμμή που ξεχωρίζει τον Ιππότη από τους καβαλάρηδες, τον Αλέκτορα από τα κοκόρια, τον Γίγαντα από τους μαντραχαλάδες, τον Ένα από τον καθένα, τον Μάγο από τις καφετζούδες, τη Γιορτή από τα πανηγύρια. Η Πτήση ξεπέφτει σε αδέξιο πέταγμα, η Πορεία με τις μάχες στ' ανοιχτά πεδία καταντά φυγή σε κρυφά μονοπάτια. Ο Πόλεμος αναβάλλεται χάριν εξευρέσεως καθοδήγησης αποδεκτής από όλους κι η ελπίδα για τη Νίκη εναποτίθεται στον Από μηχανής θεό.

Ο όλος ξεπεσμός περιβάλλεται από φωνασκίες, κακόφωνους ύμνους, συλλαβές ανόητες όπως εκείνες τών γηπέδων και τών στρατιωτικών γυμνασίων ή πάλι φληναφήματα γραιών που ικετεύουν για ησυχία  "κι ας πάει στον εξαποδώ η Ειρήνη". Ακούς μεγαλόστομες απειλές που λέγονται από το στόμα τού ενός μέσα στο αυτί τού άλλου. Στα σπίτια ακούς βρυχηθμούς λεόντων -μεγάλες πράξεις που θα γίνουνε την επομένη μέρα ή άντε το πολύ πολύ, ίσως, την μεθεπομένη. Τού χρόνου, όμως, σίγουρα! Ε...ευκαιρίας δοθείσης!

Όταν θα έχει κοπάσει αυτός ο περιττός ο θόρυβος, οι βρισιές και τα "Ζήτω!", τα "Ήμαρτον!" και τα "Θεέ μου!", όταν θα έχουνε λυθεί οι παρεξηγήσεις όπως "Δεν μιλούσα επειδή πίστευα πως δεν θα μ' άκουγε κανείς"...Τότε θα μιλήσουμε όλοι όπως τ' ονειρεύομαι εγώ, με τη λακωνική ομιλία, τα ειρωνικά λεγόμενα, τη μαθηματική ακρίβεια στη γλώσσα, με διαβήτη και κανόνα, χωρίς πολλές ευγένειες, χειροφιλήματα και φιλοφρονήσεις τών γιαλαντζί ιπποτών, τουτέστιν των λιμοκοντόρων.

Γιατί, να αδερφέ μου, που μάθαμε να κουβεντιάζουμε ήσυχα, ήσυχα κι απλά ...αλλά δεν εμάθαμε ακόμα τι να κάνουμε όταν τα λόγια ξαστοχούν και φέρνουν τους πολέμους.