Το μπλουζ τής Ντίβας

Η Ντίβα στην πόλη είπανε πως θα 'ρθει
Χτες το 'λεγε το ράδιο στη διαπασών
Οι φυλλάδες φόραγαν φωτογραφίες της
Λεζάντα: Να τ' όνειρο όλων των αντρών

Ο γείτονας μού λέει "Εσένα τι σε κόφτει;
αυτό θα είναι κόλπο διαφημιστικό
ή ίσως κάποιος θέλει να μαζέψει κόσμο
για ν' αρχίσει να τού ρίχνει στο ψαχνό"

Σ' εμένα όμως αρέσει το σταρ-σύστεμ
Γκόμενες, φλώροι, γκέη σχεδιαστές
Σεις οι υπόλοιποι ...βαρετοί που είστε
Ξενέρωτες, υπόγειες τών ποντικών ζωές

Θα αγοράσω μια ακριβή πεντάδα πούρα
θα νοικιάσω ένα κουστούμι απ' τα καλά,
πολυτελές αμάξι απο κείνα τα σκούρα
πακέτο με κάποιον που να τ' οδηγά

Κι όταν η Ντίβα κάνει την είσοδό της
μ' αρχοντικές κινήσεις θα εμφανιστώ κι εγώ
"Ίσως κάποιος θέλει να μαζέψει κόσμο
για ν' αρχίσει να τού ρίχνει στο ψαχνό"

Κουνέλια με ...προεκτάσεις

Η γνωστή ακολουθία ακέραιων αριθμών τού Φιμπονάτσι (0,1,1,2,3,5,8,13,21,34,...) είναι μια ακολουθία στην οποία κάθε μέλος είναι το άθροισμα τών δυο προηγουμένων αριθμών, π.χ. 2+3=5, 13+21=34 κ.ο.κ.
Η ακολουθία αυτή ήταν το αποτέλεσμα τής προσπάθειας τού μαθηματικού τού 12ου αιώνα να υπολογισθεί η αύξηση ενός πληθυσμού κουνελιών ανά πάσα χρονική στιγμή, υπολογίζοντας πως αρχίζουμε με ένα ζευγάρι κουνέλια που αφού ενηλικιωθούν διασταυρώνονται και δίνουν άλλα κουνέλια τα οποία σχηματίζουν νέα ζεύγη που δίνουν άλλα κουνέλια κ.λπ. 
Λένε πως οι εφαρμογές τής ακολουθίας αυτής είναι πάμπολλες: από τα μαθηματικά στην πληροφορική, από την μελωδία στην ενορχήστρωση, από τον χαρακτηρισμό μιας αναλογίας ως ευχάριστης ή μη και πολλά άλλα. Ποιός ξέρει...

Io e te

Χαλάουα

Διαβάζοντας για τους ποιητές κανείς, γνωρίζοντας το βίο τους, αντιλαμβάνεται την πραγματική σημασία τής τέχνης τους. Βλέπει κανείς τον ποιητή σαν αυτό ακριβώς που είναι: ένα τραγικό πρόσωπο. Ποιητής δεν γίνεται όποιος θέλει. Η ζωή διαλέγει τους ποιητές. Η ζωή τούς καταριέται. Όχι, πιστεύω πως δεν υπάρχει ευτυχισμένος ποιητής. Κι αν κάποιον μου δείξουν και μου πουν πως είναι ποιητής κι ευτυχισμένος, εγώ θα δυσπιστήσω. "Τότε ή δεν είναι ποιητής ή κατάφερε και σας ξεγέλασε πως είναι τάχα ευτυχής".

Αυτό μάλλον διαπίστωσαν κι άλλοι πολλοί: ποιητής=θλιμμένος, κι άρχισαν να γράφουν κλαίγοντας και να κλαίνε γράφοντας. Μόνο που αυτό το κλάμα από τη γκρίνια απέχει πολύ λίγο. Δάκρυ θα τρέξει και με το κρεμμύδι. Η θλίψη η αληθινή (αυτή τού πραγματικού ποιητή) γίνεται και δικιά σου θλίψη. Μεταδίδεται, διαχέεται που λένε κι οι γιατροί τής ψυχής. Η με το ζόρι θλίψη, αυτό το τριπάκι στο οποίο μπαίνει όποιος θέλει κάτι να γράψει συγκινητικό, δεν αγγίζει κανέναν.

Ίσως και, τόσο κλάμα, μερικούς να τους απωθεί. Χάνει εκείνο το μεγαλείο που έχει το βαθύ κόψιμο τής φλέβας. Κάτι επώδυνο βέβαια είναι αλλά πολύ επιδερμικό. Σαν μια χαλάουα. Και εξ αιτίας αυτού πολλοί πετούν συλλήβδην στα σκουπίδια όλη την ποίηση.

Κλικ 18