Θαρρείς από μακριά

Ένα λεπτό... κάτι υπάρχει στο μυαλό μου. Ναι, εκεί που κρύβονται οι μνήμες, κάτι υπάρχει. Κάτι που δεν το σβήνει ο χρόνος. Αντιλαμβάνομαι την ύπαρξή του. Κι ας μην έχει μορφή ούτε γεύση, οσμή και σύσταση ας μη δείχνει.

Παρ' όλα αυτά πρέπει να έχει φωνή. Αλήθεια είναι πως οι αναμνήσεις από κάπου (συνήθως θαρρείς από μακριά) μας φωνάζουν. Μα τι να λένε τάχα αυτοί οι ψίθυροι που πάνε και μπερδεύονται με τις μουσικές, με τις φωνές τού σπορτσκάστερ, με τις υπερηχητικές βολές τών βίντεο γκέημς;


Δεν ξέρω. Μόνο εικασίες μπορώ να κάνω. Ένα ρολόι που κάνει το τικ-τακ το συνεχόμενο, ένα κομπρεσσέρ που δουλεύει ασταμάτητα, μια σειρήνα συναγερμού που σφυρίζει μανιασμένα...όλα αυτά αν τα ακούσεις προσεκτικά, με αφοσίωση και σεβασμό στη μηδαμινότητά τους, κάτι θα διακρίνεις πως σού λένε. 


Α, τι ωραία! Όλο το παρελθόν μου έρχεται τώρα ορμητικό σαν κύμα, σαν μια ενιαία μνήμη: τα τραγούδια στο πούλμαν μιάς εκδρομής γύρω από τη μεγάλη λίμνη.

Άπραγες μέρες

Μου έλεγαν για ένα γέρο: έφυγε αφήνοντας πίσω του ένα μισοτελειωμένο βιβλίο που είχε αρχίσει να γράφει.

Μου είχαν πει για ένα ναύτη που στα μισά τού ταξιδιού συνάντησε το πικρό τέλος του πριν γνωρίσει άλλους κόσμους.

Άκουγα για όλους αυτούς που η ζωή τους δεν φτάνει για να προλάβουν όσα σπουδαία έχουν σχεδιάσει.

Είναι τσιγγούνα η ζωή μ' όποιον ζητά λίγο χρόνο ακόμη ενώ ανοιχτόχερα δίνει μέρες σ' όποιον άπραγος μένει.

Δεν κατάλαβα τη ζωή κι απόφαση δεν μπόρεσα να πάρω. Καλά είναι τα μεγάλα τα σχέδια μα προτιμώ, μου φαίνεται, τις στείρες άπραγες μέρες.

Χωρίς μπόνους

Άλλο μεγάλο πρόβλημα! Άστα να πάνε...Στην μεταβατική κυβέρνηση συμμετέχουν και στελέχη τού Λ.Α.Ο.Σ.!

Μείζον πρόβλημα, λέει, τι θα γίνουμε τώρα που έγιναν υπουργοί οι φασίστες; Έφτασαν σε κυβερνητικά πόστα οι ρατσιστές, έχουμε υπουργούς υπερδεξιούς! Σχεδόν μας κυβερνούν οι ακροδεξιοί κι όπου να 'ναι θα καταλύσουν το σύνταγμα. Οι ΕΠΕΝίτες, λέει, αυτοί που δεν έχουν στην ούγια τη σφραγίδα "Προοδευτικός", "Αριστερός", "Γενιά τού Πολυτεχνείου".

Κατά βάθος απορρίπτονται άνθρωποι επειδή δεν είχαν Αριστερό παρελθόν, όπως παλιότερα απορρίπτονταν άλλοι επειδή δεν είχαν Δεξιό κι Εθνικόφρον παρελθόν. Τώρα λοιπόν κινδυνεύουν όλα τα κεκτημένα δικαιώματα από τη Μεταπολίτευση και μετά: Έρχεται η κατάργηση τού πολιτικού γάμου, η κατάργηση τής ισότητας τών δυο φύλων, η κατάργηση τού δικαιώματος να πολιτεύεται κι ο εγγονός ακόμα τού Αγωνιστή τής Εθνικής Αντίστασης, όντας σίγουρος πως θα εκλεγεί ο άνθρωπος!

Θα πρέπει κι αυτός να επιχειρηματολογήσει, να τρέξει, να πείσει κόσμο πως υπερέχει έναντι τού Υπερδεξιού αντίπαλου υποψηφίου; Ε γαμώ το...Μέχρι χτες ακόμα την είχαμε σίγουρη την εκλογή, η υπεροχή ήταν εξασφαλισμένη για τον γόνο τού (κατά δήλωσή του) Αριστερούκλα. Τώρα άντε να ξεκινάμε από την αφετηρία όλοι μαζί, χωρίς μπόνους. Χωρίς μπόνους για τους γόνους. Πρώτα, ξεκίναγε ο αριστερός ταυτόχρονα με τον υπερδεξιό. Ταυτόχρονα αλλά λίγα μέτρα πιο μπροστά...

Σοφιστείες

Σκεφτόμουν...Να το πιάσουμε από την αρχή. Εν αρχή ήν ο Λόγος, η Σκέψη. Ως γνωστόν, μόλις κάποιος αρχίζει να σκέφτεται, να 'σου και η Ομιλία, να ΄σου κι ο Διάλογος. Θέλει να τα πει ο άνθρωπος. Τι είναι όμως ο Διάλογος; Δυο παράλληλοι μονόλογοι; μια συζήτηση; μια κουβέντα που "σηκώνει τσιγάρο";


Όχι, Διάλογος είναι ο αντίλογος κι ο καλός διάλογος πρέπει να έχει νικητή και ηττημένο. Ξεκάθαρο πρέπει να είναι το αποτέλεσμα τού Διαλόγου. Ή μήπως πραγματικός διάλογος είναι η αντιπαράθεση φράσεων που επιτρέπεται να λέγονται με φράσεις που δεν επιτρέπεται να λέγονται;


Αν λέγονται μόνο όσα επιτρέπεται να λέγονται, τότε είναι άδικο. Αν, πάλι, όλα είναι επιτρεπτό να λέγονται, τότε δεν έχει νόημα να λέγονται. Μπερδεύτηκα...


Σκέφτομαι το Χριστιανισμό (άσχετα) - κοίτα πως σμπαραλιάστηκε η θρησκεία τών φτωχών μόλις την ασπάστηκαν κι οι πλούσιοι. Κοίτα τον Τσε, τους Μπητλς, τη Σεξουαλική επανάσταση, το ποδόσφαιρο, το χοτ ντογκ...Ειδικά το τελευταίο είναι κακέκτυπο τού αυθεντικού.

Igor