01 Ιανουαρίου, 2012

Ππρπ-ρόρρ-οδοος



Η γυναίκα κοιτούσε την τηλεόραση με όλη της την προσοχή εστιασμένη στην υπόθεση, μακρινές ιστορίες αγάπης, I had a farm in Africa. Ο άντρας κοίταζε το καθρέφτισμα τής οθόνης πάνω στο γυαλιστερό πάτωμα κι αυτό που έβλεπε τού θύμιζε κάτι σαν ιστορία αγριάδας και αγάπης, Appaloosa.

Τη γυναίκα την έβαλε ο διάολος να ταράξει τα νερά κι είπε ξαφνικά:
-Κοίτα πώς καταντήσαμε...καρφωμένοι στην τηλεόραση και οι δυο. Άλλοτε θα ήμασταν μέσα στο ζεστό κρεβάτι αγκαλιασμένοι.

-Δεν' τίποτα. 'Νταξ. Φυσιολογικό είναι με το πέρασμα τού χρόνου.

-Τι φυσιολογικό, ρε Σούλη; Ο παππούς μου κι η γιαγιά μου ήταν, λέει ερωτευμένοι μέχρι τα τελευταία τους.

-Άλλοι καιροί τότε, σου λέω. Άσε να δούμε τώρα το Απαλούζα. Άμα περάσει ο καιρός τα ζευγάρια περνάνε φάσεις. 'Νταξ...

-Έχουμε θέμα εδώ, αγόρι μου!

-'Νταξ!

Η γυναίκα δεν είπε πως κατά τη γνώμη της ο καιρός δεν τα κάνει όλα μαντάρα στο πέρασμά του αν και σκέφτηκε να το πει. Πάντως -και πάνω απ΄ όλα- το φιλμ ήταν το "Πέρα από την Αφρική". Τι έλεγε ο αργόστροφος, τώρα...Κι επέμενε κιόλας πως ήταν το Απαλούζα!

Οι γυναίκες είναι πλάσματα εκδικητικά όπως και οι άντρες, μόνο που αυτές ξέρουν να περιμένουν.

Πέντε χρόνια αργότερα, ένα βράδυ, το ζευγάρι ήταν μπροστά στην τηλεόραση. Ο άντρας έβλεπε μια ταινία αγάπης στην ερημιά, βασισμένη σε καποιανής την ιστορία. Έπαιζαν ο Ρέντφορντ και η Στρηηπ. Άρχισε τότε ο Σούλης να φωνάζει ενθουσιασμένος, πάνω στο αναπηρικό του αμαξίδιο:
-Κάααρ-ρεν, Κάρτ-εεεν!

Δεν μπορούσε να θυμηθεί το επώνυμο, όμως ήταν ικανοποιημένος που ανακάλεσε το μικρό της όνομα. Πιο χαρούμενος ήταν που μόλις δυο χρόνια μετά την αιμορραγία που τού είχε προκαλέσει ένα ανεύρυσμα στο αριστερό ημισφαίριο τού εγκεφάλου θυμήθηκε (αν και αδυνατούσε να θυμηθεί τον τίτλο τού φιλμ ούτε κάτι άλλο σχετικό) το μικρό όνομα τής συγγραφέως στο βιβλίο τής οποίας βασίστηκε το φιλμ! Και το άρθρωνε κιόλας! Πρόοδος! Ανέκραξε:

-Πρρρ-οδ-όος, πρόρδ-δος, ππόρ-ρδοςς! Θθθυμ-μμάμ-μμαι-μαι!

Βρήκε ευκαιρία, τότε, η γυναίκα του η οχιά και τον κάρφωσε:
-Ακόμα τίποτα, Σούλη μου, θάλασσα τα κάνεις! Άσε το, αγόρι μου...Κάρεν, λες εσύ και μάλλον εννοείς την Κάρεν Μπλίξεν. Μα αυτό το φιλμ, αγόρι μου, καμία σχέση δεν έχει με τη Μπλίξεν. Αυτό είναι το Απαλούζα.

29 Δεκεμβρίου, 2011

Ladies pay



Lou Reed, Lurid, ο βρόμικος, ο πρόστυχος. Reed το καλάμι;
Ladies pay.
Στα '70.
Μετά...
οι Duran
Duran,
οι A-ha,
ο Bon Jovi.
Έμαθα πως ο Jovi σήμερα θεωρείται κάτι σαν J. Morrison αλλά στο πιο ζωντανό. Μάλλον επειδή ακόμα δεν πέθανε. 

Σε Εθνική Μετάδοση



Ξέχασα να σημειώσω ανάμεσα στα πράγματα που μου έκαναν εντύπωση κάτι που έμαθα εσχάτως: οι κάτοικοι τής Λατινικής Αμερικής, λέει, όταν δυσανασχετούν με το βιοτικό τους επίπεδο, με τη Δημ. Διοίκησή τους κ.λπ., αναφωνούν "Έχουμε καταντήσει Ελλαδία..."  Όλα αυτά συμβαίνουν μόνο και μόνο επειδή μάθανε πως εμείς είχαμε αυτοανακηρυχτεί, κάποτε, "Μπανανία" και γκρινιάζαμε  που ήμασταν Μπανανία.

Κι όμως:

Ο Έλληνας οπωσδήποτε δημιούργησε τις βάσεις τού Δ. Ευρωπαϊκού πολιτισμού, ως γνωστόν. Κυρίως όμως δημιούργησε, γέννησε τον Αθλητισμό. Δεν ξέρω αν άλλο μέρος τού πλανήτη γέννησε τόσο πολλά αθλήματα, όσα η Ελλάδα. Πάντως είναι σίγουρο ότι καμία χώρα, κανένας άλλος πολιτισμός δεν καλλιέργησε το άθλημα τής Γκρίνιας όσο το καλλιέργησε η Ελλάδα.

Ωλ γουέδερ γκρίνια θα πει "Ελλάδα". Δεν είναι οι ακρογιαλιές αυτό που λένε "Ελλάδα". Δεν είναι η φέτα, δεν είναι το μπουζούκι, δεν είναι ο χαλβάς, δεν είναι ο Ελύτης, δεν είναι ο Αριστοτέλης, δεν είναι ούτε καν ο καταναλωτισμός ούτε και η τεμπελιά. Ελάσσονα χαρακτηριστικά τής φυλής μας είναι τα όλα τα προαναφερθέντα.

Να υπήρχαν τόσες κάμερες ώστε κάθε Έλληνας να μπορεί να γκρινιάζει σε εθνική μετάδοση! Αχ τι ηδονή...Να γκρινιάξει που έχουμε τόσους ξένους, να γκρινιάξει που είμαστε ρατσιστές με τους ξένους, να γκρινιάξει που έχουμε κυβέρνηση, να γκρινιάξει που οι κυβερνήσεις δεν μας φροντίζουν, να γκρινιάξει που η τροχαία δεν βάζει πρόστιμα, να γκρινιάξει όταν η τροχαία τού βάλει πρόστιμο.

Πιο φοβερός, όμως, είναι όταν γκρινιάζει που φέρεται σαν Έλληνας αλλά γκρινιάζει ακόμα πιο πολύ όταν κακολογήσουνε τον "Έλληνα". Ναι, ο Έλληνας δεν μπορεί ποτέ να πει στον εαυτό του συνολικά "Σ' αγαπώ -ή Δεν σ' αγαπώ- γι' αυτό που είσαι!".




27 Δεκεμβρίου, 2011

Ερήμην




Θα έχουμε απουσιάσει επί πολύν καιρό
όταν, παλιννοστούντες νοσταλγοί,
δούμε πως έγιναν αλλαγές  ένα σωρό
όλες σχεδόν εν τη πλήρη αγνοία μας


Άλλαξαν, θα πούμε, όλα συλλήβδην
Τι ζωή δίχως τάξιν και ηθικήν!  
σε λαϊκή αγορά ακατάστατη
ιδέες πωλούνται, φύρδην μίγδην


Φίλοι παλιοί, συνοδοιπόροι αγώνων
τώρα πώς μοιάζουν όλοι όχλος χύδην
μένει να γυρίσω την πλάτη μου σ' αυτήν 
την απόφαση που πάρθηκε ερήμην μου