Κύκλοι ερημιάς

Πνίγομαι όταν γύρω μου
νιώθω να μην υπάρχει για όλους
αυτή η ερημιά τού χρόνου
που εγώ κατάφερα στη ζωή μου:
Να, οι ομόκεντροι κύκλοι
που περιττοί είναι μα κοσμούν
με έναν αιώνα εγκράτειας
είκοσι χρόνια ομορφιάς

Αν παρ' ελπίδα

"Αν παρ' ελπίδα κοιμηθούμε στο ταξίδι;", λες... (Όλο σκοτούρες βάζεις στο μυαλό σου). Σωστά, στα ταξίδια, οι σκοτούρες ανήκουν στα καράβια, στα κάρα, στα τρένα. Το δίχως άλλο... Υπάρχουν άλλοι να νοιαστούν: τα πληρώματα, ο οδηγός, ο αγωγιάτης. Για τον επιβάτη...(θες να το ακούσεις, ε;), για τον Τ-Α-Ξ-Ι-Δ-Ι-Ω-Τ-Η ! Φέρνει ανατριχίλα η λέξη!-  μένει ένας ύπνος. Χαλάρωσε στο ταξίδι σου...ακούμπα το κεφάλι σου στην ποδιά μου. Δεν έχεις να σκεφτείς τι θα γίνει αν σε πάρει ο ύπνος. Ναι, έτσι κι αλλιώς ...Είπαμε...Είπαμε: πάντα αποβιβαζόμαστε στο τέρμα εμείς. Ακόμα και να σε πάρει ο ύπνος, τών τουριστών οι βαλίτσες που τσουλάνε πάνω στις ρόδες τους, περνώντας δίπλα σου θα σε ξυπνήσουν.  

Θαυμασμός

Αρχίζεις, για "άγνωστο" λόγο, να μιμείσαι κάτι (ή κάποιον) κι ύστερα από μικρή (χρονικά) διαδικασία αντιλαμβάνεσαι πως το θαυμάζεις.

Fabrizio De Andre'

Τα βασικά

Πολιτικοί, τιβι-περσόνες,

θα ...αποδείξουν πάλι 

πως δεν ζουν ζωή άλλη

διαφορετική από τη δική μου

Βλέπουν κι εκείνοι φουτμπώλ 

σκέφτονται όπως σκέφτομαι

με τρόπο αριστερό μα μισαλλόδοξο

ανθρωπιστικό μα κι εγωκεντρικό

πρόστυχο, αν θέλετε, σεξιστικό

Ένα είναι σίγουρο
πως κι εκείνοι θέλουν

δουλειά και σταθερό μισθό,

στη ζούλα λίγη χλίδα,
τζαμπαρία άφεση αμαρτιών

ακριβώς όπως εγώ