Σοφιστείες περί καλλιτεχνίας (Ο Αντιχείριστος)

Όταν ο πόνος εκείνος επανέλθει, την επόμενη φορά, δεν θα φερθώ αμυντικά. Η θεραπεία είναι στάση αμυντική. Το μέλος που πονάει δεν θέλει καλόπιασμα και χάδια. Θέλει χτυπήματα, τρυπήματα, κοψίματα... Έτσι, που λες, κ. πρόεδρε κάνε κι εσύ. Δεν θέλω να πιστέψω πως δεν έχεις παπίδια. Απλώς πονάνε, είναι άρρωστα, λίγο μικρά. Πονάνε κι εσύ τα χαϊδεύεις, σαν να τα ανταμείβεις.

Ήμουν ένα παράδειγμα προς αποφυγήν έως ότου εμφανίστηκε κάποιος χειρότερος από μένα κι όλοι λέγαν, για κείνον τώρα, πως κανείς δεν πρέπει να τού μοιάσει. Ύστερα ήλθε ένας χειρότερος κι έπειτα ένας άλλος χειρότερος, ο χειρότερος από όλους. Αξιώθηκε αυτός, να κατακυριεύσει τον Πλανήτη. Παράλληλα με τον Χείριστο ευδοκίμησαν κι άλλα παρόμοια είδη που στο τέλος υπέκυψαν στη δύναμή του. Το σύνολο ονομάστηκε Σύγχρονος Άνθρωπος.

Γνώρισα δυο δημιουργούς...ή τρεις. Εεεε περίπου πενήντα. Ένας αυτοκτόνησε. Έκτοτε θεωρήθηκε ο "απόλυτος δημιουργός" και κληροδότησε τους ομοίους του με το ... καθήκον τής αυτοκαταστροφής. Το καθήκον αυτό έγινε θεματολογία, δημιουργία. Η αυτοκαταστροφή έγινε μέρος τής δημιουργίας. Τρελά! Τρελά! Ο ποιητής δεν αναγεννάται στο έργο του αλλά αναγνωρίζεται σαν δημιουργός ΜΕΣΑ από την αυτοκαταστροφή του (παράδοξο). Η αλήθεια είναι πως ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ από την αυτοκαταστροφικότητά του. Γίνεται θλιβερός, λυπητερός και μετά μονότονος. Αααα όχι έτσι, όχι...άλλο το αλλόκοτο, άλλο το κλαψιάρικο.

Έτσι που λες ...ο πόνος δεν θέλει χάδια και μαλθακότητες. Ο πόνος επιδοτείται μόνο στις περιπτώσεις τών αναπήρων καθώς και στην επαιτεία, όπου αυτή επιτρέπεται.  

Οι κουβέντες της

Μπερδεύω τώρα τα λεγόμενά σου
Όποιαν ανοησία κι αν ακούσω
μοιάζει πως ήτανε δική σου ρήση
ή τής μητέρας μου νουθεσία
γυναίκας τού άλλου κόσμου

Ύστερα πάλι είναι έργο δύσκολο
να θυμηθώ σε ποιονε κάτι είπα
τη μια κουβέντα ή την άλλη
Πότε, πού; Ποιος ήταν, ποιά;
Σε ποιά πλευρά τού Ιόνιου;

"Προς τι αυτή η ενασχόληση;"
σ' ακούω ήδη να ρωτάς

Ξέρεις οι λέξεις μοιάζουν λύματα
σκορπάνε μες τις θάλασσες
και δηλητήρια γίνονται
ξύλα, συντρίμμια ναυαγίων
ξεβράζονται απ' τα κύματα

Σαν Ευνούχος

Κάτω από αυτές τις συνθήκες για μένα το καλύτερο είναι να πέσω για ύπνο. Αν κάνω άσχημα όνειρα δε θα φοβηθώ κι αν όμορφα δω, θα πω πως είμαι ξύπνιος. Είμαι "ελεύθερος" απόψε, δεν κυνηγάω νεράιδες και ξωτικά...Δεν πετάω όπως αυτές οι ανόητες χρυσαλλίδες, γύρω από ελκυστικά λαμπιόνια κάποιας παραλίας γιατί, τι ευκολότερο από το να καείς μέσα σ΄ ένα πολύχρωμο φως;

Όταν οι νύχτες έχουν αναπάντεχα πολλές απαιτήσεις κι οι φωταψίες είναι στους δρόμους περισσές, φρόνιμο είναι να προτιμήσεις να φυγομαχήσεις. Δεν είμαστε πάντα έτοιμοι για το καινούργιο και το χτες καμιά φορά φαντάζει φοβερό. Σε τέτοιες περιπτώσεις που οι φίλοι σε τραβούν κι οι νύχτες, σαν πολιτικάντηδες υπόσχονται πολλά, άστα! Μην μπλέξεις με ιστορίες για λακκάκια στο πηγούνι, βλέμματα που σε ζαλίζουν και κυλοττίτσες σε κοινή θέα.

Ίσα ίσα... διώξε τους φίλους, δώσε και ρεπό για απόψε σ' αυτό το χαρέμι από σκιές που ήθελε να σε πείσει πως τάχα είσαι πασάς. Ησύχασε επιτέλους και φέρσου όπως πρέπει, φέρσου σαν Ευνούχος.

Dante

Με το μετρό (ρατσισμός)

Θεέ μου... τι μπανάλ!

Υπηρεσιακοί που παραδίδουν τη σκυτάλη στους "μακράς ψπνοής". Πλήξη...πλήξη. Πρωτόκολλο = Τύπος = Μονοτονία = Στερεοτυπία.

Οι Αυτιστικοί εκρήγνυνται, εξοργίζονται με κάθε αλλαγή στο πρόγραμμά τους. Είμαι αυτιστικός αλλά αυτό το Πρωτόκολλο έχει κάτι το βλάχικο.

Από την άλλη, να το κυριαρχο συλλογικό συναίσθημα που έκανε το χρέος του: απέρριψε το ρατσισμό, αποθέωσε τα ίδια δικαιώματα, αρνείται να δεχτεί ότι , ευτυχώς, υπάρχουν και διαφορές και ποικιλία και διακρίσεις.

Και αντρικό υπάρχει και θηλυκό υπάρχει και ερμαφρόδιτο υπάρχει. Όταν θέλω να δω ποδόσφαιρο, προτιμώ το αντρικό, όταν θα κάνω μετακόμιση θα καλέσω άντρες. Όταν θέλω να ακούσω τζαζ θα πάω σε μαύρους, όταν θέλω καν-καν θα πάω σε γυναίκες.

Όχι, λένε...δεν έχει τέτοια, ρατσιστή! Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα, μπορείς να είσαι οπαδός τού Μάο, τού Γα Μάω, τού Λιν Πιάο, τού Μαρκούζε, τού Παρτούζε, τού Κέυνς αλλά, γμτ, ΚΑΤΣΕ ΦΡΟΝΙΜΑ και ΚΑΝΕ Ό,ΤΙ ΚΑΝΟΥΝ ΟΛΟΙ!!!

Να λες: ΟΛΑ είναι καλά, όλα είναι ίσα εκτός από τα δάχτυλα, ΝΑΙ ΣΤΑ ΓΚΕΗ ΠΡΆΙΝΤ...Πάρτον από πίσω, μετά από αιώνες ΚΑΤΣΕ ΚΑΛΑ, μετά από 2000 χρόνια δέξου τους γκεη, δεν υπάρχουν διαφορές, πρέπει να είσαι ΥΠΕΡ τους, απαγορεύεται να τους κράζεις, ΕΓΩ ΕΥΧΟΜΑΙ Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΓΚΕΗ.

Χτες ή αντίπροχτες μια φίλη ήρθε πάλι με ένα χαρτί στο χέρι να μου δείξει ένα ποίημα που είχε γράψει. Πρέπει να ήταν η 10η φορά που έκανε αυτή την κίνηση. Ισάριθμες φορές τής έχω πει " κοίτα, εγώ δεν καταλαβαίνω από τέτοια... γυναικεία ποίηση...ξέρω γω...". Για δέκατη φορά μού είπε τη γνωστή ατάκα "ρίξε μια ματιά, πες μου πώς σου φαίνεται...το έγραψα κι αυτό μες το λεωφορείο".

Θυμήθηκα την απάντηση που είχε δώσει κάποιος σε παρόμοια περίπτωση: " Μα βρε παιδί μου...μήπως πρέπει να αρχίσεις να χρησιμοποιείς το μετρό;".