Έτσι μούρχεται (η Κλοτσά)

Άλλο ένα αγαπημένο τραγούδι, ένα χαμόγελο, ένα κλείσιμο τού ματιού προς κάποιον...Και το κουπλέ: να δώσω σ' όλα μια "κλοτσά".

Μυρηκάζεις

Τη ζωή σου όλη καθιστός περνάς
δίπλα σ' ένα ηφαίστειο
Εκεί κοιμάσαι και ξυπνάς

Αναρωτιέσαι
μυρηκάζοντας τις ίδιες σκέψεις:
Κουτσομπολιά ρουφιάνων
ειδημόνων προβλέψεις
Διστάζεις τούς οιωνούς
και τις Κασσάνδρες  να πιστέψεις:

"Επίκειται έκρηξις τού ηφαιστείου,
την πόλη εκκενώσετε
Τρεχάτε από χωρίου εις χωρίον"

Κι αν πάλι η ζωή σου θα 'ναι αυτή
πάλι πλάι στη λάβα θα βρεθείς
απολίθωμα σαν εκείνο τής Πομπηίας
που σωστό άγαλμα μοιρολατρίας
έμεινε εκεί κάτω από τις στάχτες

Αυτοί, λέει, και να το ήξεραν,
από την Πομπηία δεν θα 'φευγαν
Εκεί ήταν η ζωή τους

Τάληρο

Θυμάμαι δίναμε που και που σε κανένα ζητιάνο 1δρχ, ένα δίφραγκο...Μετά αρχίσαμε να σκεφτόμαστε  πως τους κακομαθαίνουμε, πως είναι δουλειά τού κράτους να μεριμνήσει γι' αυτούς, πως διαιωνίζουμε το πρόβλημα...

Βουτιές

"Όταν παίζαμε παλιά ποδόσφαιρο, προσπαθούσαμε να μην πέσουμε κάτω...ήταν ντροπή. Σήμερα όλοι οι ποδοσφαιριστές βουτάνε με το παραμικρό στο χόρτο..."

    (Παλαίμαχος ποδοσφαιριστής)