Σταθερές προτιμήσεις

Είμαι βέβαιος πως δεν έκατσα ούτε μια φορά να εξετάσω σοβαρά τις επιλογές που μου προσφέρει η γκαρνταρόμπα μου. Συνήθως ανοίγω τη δίφυλλη ντουλάπα, κοιτάζομαι στον ενσωματωμένο καθρέφτη -για να διαλέξω κάτι που ταιριάζει στο λουκ που στοχεύω- και ύστερα φοράω πάλι τα ίδια με χτες, προχτές κι αντίπροχτες. Έχω σταθερές προτιμήσεις εγώ, δεν παρασύρομαι εύκολα από τη διάθεση τής στιγμής.

Γραβάτα, ας πούμε, δεν σκέφτηκα να φορέσω εσχάτως...Έχω μια που μού είχε αφήσει ο πατέρας μου όταν πήρα το πτυχίο κι έβαλα κουστούμι. Μια Balenciaga, λίγο ταλαιπωρημένη. Δυο  χρόνια μετά, όταν πήρα μετάθεση στη Ρόδο, ο μπαμπάς από τη στεναχώρια του "έφυγε". Έκτοτε δεν αγόρασα άλλη γραβάτα όχι από ανέχεια αλλά...να, αισθανόμουν ότι βεβηλώνω τη γραβάτα τού πατέρα.

Είμαι άνθρωπος που πιστεύει στις ιδέες εγώ, στα μηνύματα που εκπέμπω γύρω μου...στα μηνύματα που προσλαμβάνω από τους άλλους. Γι' αυτό και δεν κυκλοφορώ με BMW και τέτοια. Όχι πως δεν διαθέτω τα χρήματα αλλά να ...προτιμώ να κοιτούν εμένα κι όχι τις ζάντες τού αυτοκινήτου μου. Εεε πιά, όταν με κοιτάζει μια γυναίκα, θέλω να κοιτάζει τα χέρια μου, όχι το τιμόνι που κρατώ!

Στο σεξ εφαρμόζω τις ίδιες αρχές. Περιμένω να βρω τον άνθρωπό μου. Μα και βέβαια θα μπορούσα κι εγώ να κάνω όπως οι άλλοι. Σήμερα ακούς συνέχεια "Την πήγα στο χάι εστιατόριο, ήπιαμε σαμπάνια, μετά πήγαμε σπίτι μου και αφού σνιφάραμε λίγο καλό πράμα, κάναμε ζωώδες σεξ, με ό,τι χωράει ο νους σου...". Άλλη στρέβλωση αυτή: "ζωώδες σεξ" ...μα τα ζώα κάνουν σεξ μετά από σαμπάνια και βοηθήματα; Όχι, δα! Δεν ξεπέφτω σε τέτοιες ευκολούρες. Το πραγματικά ζωώδες σεξ το κάνουν τα σκυλάκια που τρίβονται πάνω στα μαξιλάρια. Όπως κάνω κι εγώ καμμιά φορά... όταν έχω πραγματική όρεξη για αχαλίνωτες περιπτύξεις.

Επίσης έχω (συνειδητά εννοείται) απορρίψει τα καλοκαιρινά μπάνια, αυτή την υπέρτατη έκφραση τουριστικής πορνείας με τα κοριτσόπουλα να βγάζουν τα άσπρα κωλαράκια τους έξω, με τα κακόγουστα τατουάζ. Προτιμώ την πισίνα εγώ, βέβαια ...όλο αυτό το αλάτι τής θάλασσας ξηραίνει την επιδερμίδα μου. Τα συντριβάνια τής πόλης μου συνδυάζουν τη δροσιά με την κουλτούρα. Εεεε! Οι διακοπές δεν αποκλείουν την πνευματική καλλιέργεια... δεν είμαστε μόνο ζώα που καταναλώνουμε καρπούζια κάτω από τον ήλιο...

Εμ! Πολίτες είμαστε. Έχω ευαισθησίες εγώ μα και λογική. Ορθολογιστής κι ευαίσθητος ...εχθρός τού χρήματος, ορκισμένος εχθρός!

2 1/2

Εκπληκτικός ο Charlie Sheen στο ρόλο τού εαυτού του. Πολύ καλοί κι οι υπόλοιποι (όλοι) αλλά δεν υποδύονται τους εαυτούς τους.

Σκετσάκι

Η Α.Μ. ο Εντουάρντο Ντε Φιλίππο, σε αυτό το σκετσάκι πιάνει την κουβέντα με τον απέναντί του. Το θέμα: ο απογευματινός καφές (μαζί με το τσιγαράκι;)...κι όλα αυτά στο μπαλκόνι, μετά από έναν μικρό υπνάκο. Η σύζυγος δεν ... συμπράττει. Σύμμαχός του η πατέντα του...αυτό το παλιόχαρτο που, κατά την γνώμη τού "εφευρέτη", συμβάλλει τα μέγιστα στην απόλαυση, αφού παγιδεύει το άρωμα μέσα στην καφετιέρα. "Είναι μερικά απλά πράγματα, κυρ καθηγητή..."

Αθάνατη Μεγάλη Ελλάδα... Και πόσο άβολα νιώθει κανείς σε αυτό το Ελληνορωμαϊκό Πάνθεο που καταπλακώνεται από το Βαλκανικό στραγγάλισμα...

Όταν σταματάει η καμπάνα

Καμπάνες... Η πιό συνηθισμένη πηγή ήχου που μπορείς να εμπιστευτείς για να συγκεντρώσεις ανθρώπους. Να τους πάρεις από εκεί που κάθονται και να τους καλέσεις ή απλά να τους πεις, να τους πληροφορήσεις για ένα χαρμόσυνο ή ένα θλιβερό γεγονός. Καμπάνες μεγάλες, καμπάνες μικρές, κουδούνες για τα γελάδια...καμπάνες που παράγουν τη νότα si ή τη νότα do. Στο καμπαναριό τού Τζόττο έχει επτά καμπάνες, κάθε μιά με δικό της όνομα, λένε. Διαστάσεις και σύσταση, όλα παίζουν ρόλο. Πόσα κιλά μέταλλο με πόσο καλά μελετημένες τις ιδιότητές του!

Πόσο οξειδώνεται το μέταλλο από το οποίο αποτελείται μια μεγάλη επιβλητική καμπάνα; Πόσο από το βάρος της χάνεται στην φυσική της φθορά, πόσο επηρεάζεται εξαιτίας αυτού το εύρος τής ταλάντωσής της κι επομένως ο ήχος της; Παρόλα αυτά ο ένας ήχος ακολουθεί τον άλλον. Προχωρούν ανά δύο, σαν ζευγαράκια, για την ακρίβεια...Ντιν-Ντον, λέμε για τον ήχο της. Χμ... λες κι ο ένας ήχος είναι "Ντιν" και το δίδυμο ταίρι του είναι ..."Ντον".. Για κάθε ντιν, πάντως, υπάρχει ένα ντον κι ύστερα ένα άλλο ντιν. Τίποτα, ποτέ δεν προαναγγέλλει την σιγή τής καμπάνας. Όταν γίνει ησυχία σκέφτεσαι πως "μα ναι, φαινόταν πως θα γινόταν ησυχία...το τελευταίο χτύπημα είχε κάτι διαφορετικό από τα προηγούμενα...δεν ξέρω τι μα δεν ήταν σαν τα άλλα..."

Είναι παράξενο, ασυνήθιστο για μένα: όση ώρα γράφω για τις καμπάνες, νιώθω μέσα μου μια ηρεμία, την ησυχία μιας γόνιμης ερημιάς, την έλλειψη κάθε ανάγκης να διαβαστούν αυτές οι λίγες γραμμές. Αν ήμουν μια καμπάνα, θα ήθελα να βρίσκομαι κάπου όπου θα "στριγγλίζω" δίχως να με ακούει κανένας. Χα! Και ποιός με πιστεύει;! Θα έπαιζα συνέχεια με τον κόσμο το παιχνίδι "Κατάλαβες αυτή τη φορά πότε θα σταματούσα; Ένιωσες στο τελευταίο "ντιν" τι είναι αυτό που κάνει τη διαφορά στον τελευταίο χτύπο; Μα πες μου...δεν είναι ανοξείδωτο το μέταλλό μου; Ε;"

Για το μήνυμα "no reply"

Και τώρα έρχονται, λέει, να με πλησιάσουν ως φίλοι μετά τον παλαιό καυγά μας. Δεν κατάλαβαν ότι ο καυγάς έγινε ακριβώς γι' αυτό: δεν τους ήθελα φίλους!