Συμπληγάδες ωριμότητας

Διαφορετικού είδους ζήταγα αγκαλιά
κι άλλων μπουτιών γύρω από τη μέση σφίξιμο...
Έτσι παράτησα της παιδούλας την αδυναμιά
το σκούρο δέρμα, διάλεξα, και τα σγουρά μαλλιά

Τόση δύναμη έβαλε η νέγρα στα πόδια της
που το πλευρό μου κει δεξιά πως έσπασε ένιωσα
Ήταν εκείνο το πλευρό το γυναικοπαραγωγό
από το οποίο γυναίκες κατά το δοκούν εγέννησα

Τώρα ας παραιτηθώ από αλλαγές αγκαλιών
ντροπή μου να φαίνεται πως λείπει ένα πλευρό μου
Η μαύρη δεν θέλει να με πονά, ευχαριστιέται πιο καλά
όταν τυλίγει τις γάμπες της σφιχτά
γύρω απ' το δυνατό (;) λαιμό μου

Μινουέττο

Τι μούτρα έχουμε κι εμείς
θέλουμε ο κάθε μας κριτής
να μας βρίσκει τέλειους...

Εεε μα τι έμπνευση κι αυτή
πώς τα σκέφτεσαι, ποιητή
είσαι ασύλληπτος!

Μα τι με πιάνει ξαφνικά
δεν νιώθω διόλου βολικά
από τα μπράβο σας

Εεε μα τι έμπνευση κι αυτή
πώς τα σκέφτεσαι, ποιητή
είσαι ασύλληπτος!

Όχι άλλα "άξιος" βρε παιδιά
σαν να μού τραβάτε τα βρακιά
αισθάνομαι

Πες μας τι θέλεις τελικά
μίλα και πιο ευγενικά
χωρίς εμάς δεν είσαι τίποτα

Σύμφωνοι τότε κύριοι
Όμως θερμά παρακαλώ
αφήστε με λίγο μοναχό
και το βρακί στη θέση του

Νιάτα (Δέρμα τού Φιδιού)

Τι ύπαρξη κι αυτή που ζούμε!... παράξενη και λίγο κωμική
σαν να πορευόμαστε μαζί όλοι χέρι με χέρι
θωρώντας με δέος πώς γηράσκει μόνο τών άλλων η μορφή
ενώ, καθείς τον εαυτό του, αγέραστο τον βλέπει

Αστεία καθρεφτών χρησιμοποιούν, αισθητική μοντέρνα,
όπως τα φίδια μερικοί αλλάζουν όλο τους το δέρμα
και το παλιό το παραχώνουν όπου λάχει, με βιάση μεγάλη
μην τυχόν και αντιγράψουν τη μέθοδό τους οι άλλοι

Ως έσχατος σε τούτη την πορεία, μάρτυς είμαι αυτής τής αγωνίας
τής σφοδρής επιθυμίας να μείνουν τα νιάτα μας εδώ, μαζί μας
Ανοησίες...σάμπως θα γίνει αυτή η παρέλαση, χαρούμενο καραβάνι;
Καμπούρηδες βλέπω, σκυθρωποί, ο ένας απ' τον άλλο ξεμακραίνει

Τώρα, ήρθε η νύχτα και πλανιόμαστε μονάχοι αλαφιασμένοι,
για να ζυγίσει τα νιάτα μας  πια, κανείς άλλος δεν μένει
Όποιος από δω επέρασε κανένα δεν άφησε σημάδι τού εαυτού του
Μόνο αλοιφές φτηνής αισθητικής και δέρμα,
δέρμα παντού, εκείνο το παλιό, αποξηραμένο
το ζαρωμένο "δέρμα τού φιδιού"

Κωμικά μιάς κηδείας

Πεθαίνοντας ενώ κάνεις yoga.
Η Ατάκα είναι τού Ποτσέττο:
3.25 "Ούτε μοιρολόγια, ούτε ψαλμωδίες...Πρέπει όμως να σάς προειδοποιήσω ότι μια τέτοια κηδεία καταλήγει να γίνει ένα θλιβερό γεγονός...".
Άλλες:
1.20 "Η Ματριόσκα, μια ρώσικη πατέντα, 8 σε 1, ιδανική για οικογενειακές τραγωδίες..."
1.25 "Φοβάμαι όμως πως έχει ήδη πωληθεί..."
2.22 "Κι εσείς επιστρέψτε μου το ...πτώμα."
5.53 "...Και ως στρογγυλεμένος νεκρός είναι επιρρεπής στο κύλισμα."

Ες Φιλίππους

Ένας τρελός

μα πόσο τρελός μπορεί  κείνος να ήταν και κατάλαβε αμέσως

πως ο νους μου δεν ξεκολλάει απ' τα ταξίδια

Κι εξόν απ' τα ταξίδια υπάρχει τίποτα άλλο;

Δεν είμαι όμως για να πετώ

θέλω να μένω πάνω στον πλανήτη, να με πηγαίνει το κύμα

κατάστρωμα, καμπίνα, ενδιάμεσα λιμάνια

απρόβλεπτες καθυστερήσεις

Έτσι, λοιπόν, μού λέει ο ταξιδομανής

το κρυφό του δρομολόγιο:

Εις Πάτρας μπαρκάροντας, στο Μπάρι αφικνούμαι

και από κει στην Νέα Πόλι

Από τη Νέα Πόλι, αποβραδίς μπαρκάρω,

το πρωί είμαι στην Τυνησία

Προς Νότο παίρνω κάποιο τρένο

Λα Γκουλέτ, Σους, Τοζέρ

Είδε που τον κοιτούσα σα να λέω:

"Μα πώς μπορεί ο άνθρωπος χωρίς άλλους ανθρώπους;"

Φίλε μου, λέει, μην φοβάσαι, δεν τους ξεχνώ αυτούς,

με εκείνους οψόμεθα Ες Φιλίππους