Ναι αλλά εσύ φταις!

Στον Franco Califano


Μα, είχε (τουλάχιστον) βαρεθεί να ακούει όλη τη μέρα αναλύσεις επί αναλύσεων...Τα πετρέλαια, οι τόκοι, τα σπρεντς, τα συμφέροντα. Όλοι αυτοί που παρήλαυναν από την τηλεόραση  -και με το τρομαγμένο ύφος τους έκαναν μπαμ πως είχαν πέσει τραγικά έξω στις προβλέψεις τους-  τώρα είχαν νέες προβλέψεις. Αποδείκνυαν συνάμα πως το προηγούμενο λάθος τους είχε πιθανότητες μόνο q=1/1000000000, αλλά...

Είχε βαρεθεί κι αφού έβγαλε τη ρόμπα της, έβαλε λίγο κραγιόν κι ένα παλτό και βγήκε στο δρόμο.

Έξω βρέθηκε στους ίδιους δρόμους που πάντα έπαιρνε και πάντα στο σπίτι της πάλι την οδηγούσαν, μετά από μισή ώρα το πολύ. Σαν τα ηλεκτρικά αλογάκια όπου ανεβαίνουν τα παιδιά και με ένα κέρμα χοροπηδούν δέκα λεπτά. Χοπ - χοπ... Ένιωθε τόσο βαριά, λες και είχαν σκαρφαλώσει τρία παιδάκια πάνω της. Τρία γκρινιάρικα βρωμόπαιδα. Τρία βάρη. Ή εκείνη ένιωθε τρεις φορές πιο κοντή...ή η καρδιά της χτυπούσε τρεις φορές πιο αδύναμα;

Το σπίτι έμοιαζε άδειο και εχθρικό. Χωρίς γλυκόλογα, χωρίς κάποιον να της λέει ότι δε φταίει σε τίποτα, ότι τη ρημάζουν οι κακοί...εκείνην, την αθώα περιστερά, εκείνην που την βρήκαν καλή και την εκμεταλλεύονται. Όλοι αυτοί οι τύποι στην τηλεόραση είχαν αλλάξει τροπάριο. Πρώτα τής απαλύνανε τη μοναξιά και τώρα να, συνέχεια "τής τη λένε"...

Και το μισό σπίτι αντηχεί: Εσύ φταις...Εσύ φταις...Εσύ φταις! Και το άλλο μισό ακολουθεί: Για όλα...Για όλα...Για όλα....

Ισορροπείς ή πέφτεις

Στάθηκε με τα πόδια στην ημιανάπαυση ("Ημιανάουουου!" είναι ό,τι πιο τρυφερό μπορείς να ακούσεις από ένα λοχία).

Είχε πιστέψει στην επάρκειά του, ώσπου οι δυο κοτύλες έσκασαν μέσα στη λεκάνη του κι εκείνος "έσκασε" με το σακατεμένο (τώρα) πισινό του κάτω, στο βρεμένο πάτωμα.

Έτσι που βρέθηκε, δεν τού έμενε παρά να ταλαντεύεται δεξιά/αριστερά, σαν όρθια κάμπια ή μετρονόμος μουσικής μελέτης, φαλλός ή κάτι τέτοιο.

Είχε κάποιο ρυθμό, πράγματι, συγκεκριμένο. Μα πάνω απ' όλα δεν γινόταν πια να είναι ένας οσφυοκάμπτης, ένας γλείφτης. Χωρίς πόδια δεν σκύβεις. Ισορροπείς ή πέφτεις. Συνήθως πέφτεις.

Προβοκάτσια

Τότε, στα καλά καθούμενα, ενώ όλοι είναι παρόντες και ήρεμοι...Ενώ κανείς δεν σκέφτεται καμιά αναχώρηση...Ενώ όλοι και καθένας έχουν αφεθεί στη γαλήνια αποστασιοποίηση τού ενός από τον άλλο...Τότε, ας αποχαιρετιστούμε. Εκείνη τη στιγμή την τυχαία.

Της αναχώρησης οι χαιρετούρες  -τι τα θες;-  είναι πάντα συναισθηματικά φορτισμένες. Λίγο πολύ είναι υποχρεωτική η συγκίνηση. Ε, δε θα γλυκάνει το πρόσωπό σου; Δε θα μαλακώσει το ύφος σου; Το μάτι σου δε θα γίνει θολό σαν τού μπαγιάτικου ψαριού, όταν ο άλλος σού πει "Φεύγω...";

Εκεί λοιπόν που καθόσαστε, όμορφα κι ωραία και σας παίρνει η νύστα, σηκωθείτε βρε. Αποχαιρετίστε προκαταβολικά. Προκαταβολικά ή σαν πρόβα. Πρόβα ή προβοκάτσια.

Ενοχών και Τύψεων το Ανάγνωσμα

Καλύτερα να αθροίζαμε τις ενοχές μας από τις διάφορες εκείνες στιγμές, όταν μας έβλεπαν οι άλλοι και τους ερχόταν να ξεράσουν πάνω μας ή να μας λοιδωρήσουν, ακόμα και να μας λιντσάρουν...Θα φτιάχναμε με αυτές τις στιγμές ενοχών ένα ανθολόγιο.

Ένα Ανθολόγιο...Σαν άλμπουμ με φωτογραφίες, σαν μετανοούντες που υποφέρουν από τα χτυπήματα τού φραγγέλιου.

Στιγμές...

Να, εδώ είναι που φέρθηκα σαν δειλός λες και δεν είχα το στοιχειώδες θάρρος που έχει ακόμα κι ένα δεκάχρονο παιδάκι.

Άλλη σελίδα...Ωχ! Αυτό πάλι πώς το είχα ξεχάσει; Που φέρθηκα με τόσο αναίδεια, σαν τον χωριάταρο που ριψοκίνδυνα κινείται, ώσπου να συλληφθεί κλέπτων οπώρας ...Στα περβάζια, από μπαλκόνι σε μπαλκόνι.

Εδώ ενσάρκωνα το μάγο; Φθόνος, βασκανία, χολή. Οι άλλοι έτσι, οι άλλοι αλλιώς. Ανάθεμα!  Ζωή...Ναυτία...Ζωή...Ναυτία.

Ως ψεύτης δε...
Ε, μα πώς να τον πω τον τύπο εκείνον που μιλάει λίγο;...Μιλάει όποτε μπορεί να είναι ειλικρινής. Είναι ειλικρινής γιατί δεν λέει ψέμματα αλλά πάλι μιλάει τόσο λίγο που φαίνεται πόσο μικρή διάρκεια έχει η φιλαλήθειά του.

Σελίδες διαφόρων ενδιαφερόντων κι ύστερα σελίδες κενές. Κατά καιρούς κατασκευάζει κανείς τέτοια "Τύψεων και Ενοχών" συναξάρια. Μα όλα μοιάζουν μεταξύ τους και νόημα δεν θα είχε...Παρά μόνο μια υποσημείωση που να εξηγεί γιατί οι σελίδες που έπονται θα μείνουνε κενές.

Cavatina

He was sooo beautiful...