Νότια μεριά

Λοιπόν, αυτό το τραγούδι
είναι για σένα Βουϊταλία
για τη νότια μεριά σου αποκλειστικά

Και θάθελα να μην ήταν απλά μια αγάπη προς εσένα
έναν κόσμο ντόμπρο που ανεβαίνει
προς το βορρά από το Σαλέντο
με αγνή Ελληνική ευρωστία

Αθηναϊκή εφευρετικότητα, Σπαρτιάτικη πειθαρχία
Μακελεύουν στην Τρινακρία
με τη βαρβαρότητα τών Αράβων
τη δόλια μεθοδικότητα τού Βυζαντίου
Φαλκόνε, Μπορσελλίνο
Μ όπως Μαφία

Βουιταλία
απελευθερωμένη από τα ίδια τα παιδιά σου
όταν οι Αμερικάνικες ορδές
-μπροστά ο Λάκυ Λουτσιάνο-
επέλασαν στη Σικελία
Θα ήθελα να μην ήταν απλά μια αγάπη
για το οργανωμένο έγκλημα η δική σου ελευθερία

Μέσα σ' ένα τραπεζομάντηλο φυλάω σαλάμια, μπακαλιάρο
μασουλάω μπισκότα ξυπόλητος περπατώντας
Έτσι ξεχνιέμαι, σαν βαδίζω το Ομορφότερο χιλιόμετρο τής γης

Σκοντάφτω πάνω στο θυμό μου όταν ξαναβλέπω φτώχεια
Η κακία που νιώθω μέσα μου
κι εκείνη η ντόπια βαριά βρισιά
κάνει πραγματικότητα την ευχή μου:

Η δικιά μου δεν είναι απλά "μια αγάπη" μοναχά

1η ΜΑΪΜΟΥ

Όχι "1η Μαΐου"... Πρώτη μαϊμού, είπα. Εσένα λέω, που είσαι ο άντρας ο καλλιτέχνης. Και επιπλέεις κιόλας παρόλο που φοράς μουσκεμένα ρούχα (από τα σάλια)...Είσαι και η Πρώτη μαϊμού. Πεθαμένη μαϊμού εντός ολίγου, εφ' όσον κάποιος σε πιστέψει. Άσε κι ένα σημείωμα με το/τα αίτια τού απονενοημένου διαβήματός σου. Όλοι θέλουνε να μάθουν γιατί το έκανες. Κι όχι μόνο αυτό αλλά και γιατί το καθυστέρησες τόσο πολύ.

Οι μαϊμούδες πεθαίνουν όρθιες κι ακόμα είναι τόσο τραγικές που "σκοτώνουν τις μαϊμούδες όταν γεράσουν". Φιλμς πολλά, μ' εσάς τις μαϊμούδες, γυρίστηκαν.

Όσο υπάρχουν μαϊμούδες
Όσα παίρνει η μαϊμού
Όπου τολμούν οι μαϊμούδες
Οι μαϊμούδες πεθαίνουν από αγάπη
Ήταν κάποτε οι μαϊμούδες
9 1/2 μαϊμούδες
Άρωμα μαϊμούς

Η αποτυχία σου ήταν πάντως ίσης αξίας...Είτε σαν αποτέλεσμα ορμονικών καταιγίδων το πάρεις, είτε νευροδιαβιβαστών αλλοιωμένων, μεταλλαγμένων τροφίμων κ.λπ. ...Μεγάλη απώλεια, τι να πεις!

Fai schifo! (Είσαι χάλια) - Nonchalance

Μαμά

Κοιτάζω ψηλά στον ουρανό, νιώθω πως κάποιος από κει με βλέπει. Μια μαμά είναι κει από νωρίς το πρωί αλλά κάθε τόσο κρύβεται, χρειάζεται τον καθρέφτη της όλο και πιο συχνά. Ξαναχτίζει έτσι μια μέτρια ομορφιά, γεμάτη φροντίδες και σκοτούρες. Ποτέ δεν καταφέρνει να λάμψει. Καμιά φορά πέφτει από κει πάνω, κρύβει τις ρυτίδες της βουτώντας στη θάλασσα, βρέχοντας τα μαλλιά της. Έτσι, την συναντώ στην ακτή το απόγευμα - παλιόγρια, μαυροντυμένη, τυλιγμένη μες στα φύκια.

Τέτοιο πλήθος

"Τέτοιο πλήθος είστε που αν σας βεβαιώσω ότι δεν έχω απογόνους, θα αρχίσετε όλοι, καθένας μέσα του, να πιστεύει πως τάχα είναι κείνος ο μόνος απόγονός μου. Κι αν πάλι σας δείξω στοργή, σαν να ήσασταν όλοι παιδιά μου, τότε καθένας μέσα του θα πιστέψει ότι είναι το παιδί μου το πιο αγαπημένο.

Πίσω από τη μωρία σας, κακία δεν υπάρχει. Υπάρχουν μόνο ψεύτρες και ξιπασμένες μάνες που δεν ήθελαν άλλο, παρά μόνο να βαυκαλίζονται πως έφεραν στον κόσμο τον ένα, κάποιον Ένα, τον μοναδικό, ανάμεσα σε ίσους."