Καστανάς

Τα χέρια ζεσταίνω μέσα στις τσέπες μου
Ο αέρας φυσάει προς τη μεριά μου
Μαγειρεύω, νύχτα, στη μέση τής ερήμου
Βράζω παγάκια που τ' αλατίζω με άμμο

Maurizio Monti

Ψυχή μου...

Δυο μέρες μετά την πρώτη συνάντηση, είχε ξεζαλιστεί από τη λάμψη εκείνου. Έτσι κατάφερε να αποτινάξει από πάνω της το χιούμορ που την έκανε να γράψει στην οθόνη βιαστικά "κηπ ιν τατς". Μετά από δυο μόνο μέρες!

Κωμικό ήταν: "κηπ ιν τατς"
Το keep αποδίδεται με το κηπ διότι το η είναι μακρό, όπως και το ω, ενώ το ε όπως και το ο είναι, λέει, βραχέα.
Αυτό μαθαίναμε στα σχολεία.
Επίσης λέγανε: κάλλιο, νάτριο, λίθιο, άργυρος .......Α.Ο. :+1 . Παρόλα αυτά, μόνο το λίθιο δαμάζει την ψυχή όταν ξεφύγει. Ποιος ξέρει το γιατί... γιατί ξεφεύγει η ψυχή;

Ψυχή μου, ψυχή μου...άει στο διάολο, ψυχή μου! Τόσο ραχάτι που σε πότισα, τόσο που σε κακόμαθα, μια κόλαση σού αξίζει. Όχι αιώνια κόλαση, αλλά μια άλλη, μια που κάποτε τελειώνει και σε εγκαταλείπει μόνο σου, σε ελευθερώνει...κι έτσι καταδικάζεσαι να προσαρμόζεσαι διαρκώς.

Πέντε λεπτά

Πέντε λεπτά κλάψα όλη η ζωή του..."Δεν μας αφήνουν να κερδίσουμε"

............................................................................................................................





Είναι τόσο πολλοί και μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους που θα τους θεωρούσε κανείς νορμάλ, φυσιολογικούς. Βέβαια...πολλοί ίσοι καθορίζουν το νορμάλ. Όλοι ίσοι κι όλοι διαφορετικοί, ορίζουν το μπάχαλο.

Μοιάζω κι εγώ μ' αυτούς και λοιπόν είμαστε όλοι φυσιολογικοί ή όλοι μαζί αφύσικοι. Τα κατάφερα!

Και ...λέγαμε ότι
Πέντε λεπτά ζωής αξίζουν, όταν κάθεσαι σε μια παλιά δερμάτινη πολυθρόνα. Πέντε λεπτά στο παράθυρο, όταν κοιτάζω μέσα, τον μουσαφίρη να κάνει χειρονομίες. Πέντε λ. στρες, πέντε λ. πλάκες χοντρές.
Πέντε λ. a bridge too far, πέντε λ. να μιλάς σε έναν κουφό ή ένα ντουβάρ...

Πέντε λεπτά πτώση, πέντε λεπτά ύπνος, πέντε λ. στύση το πρωί, πέντε λ. καφές, αυτός που απέμεινε από χτες. Πέντε λ. που αλλάζουν τη ζωή, πέντε λ. που κλαις σαν τη χαζή, ανάμεσα σε ένα θρίλερ και μια κομεντί.

Πέντε λ. από μια μέρα στο Δημοτικό σχολείο, πέντε λ. από την πρώτη βόλτα στο τρελοκομείο. Πέντε λεπτά γράψιμο με το καλό στιλό.

Πέντε λεπτά πριν την επόμενη, δύσκολη, πίστα. Πέντε λεπτά Sonic the Hedgehog. Πάλι από την αρχή: A bridge too far.

Σαν βγάζω τα σκουπίδια

- Ο άνθρωπος έγινε σήμερα αδύναμος, δειλός... Ιδίως εγώ, φοβάμαι πια ακόμα και να βγάλω αποβραδίς έξω τα σκουπίδια. Τρεμάμενο και καμπουριασμένο θα με δεις, προσεκτικό μήπως και στα δυο μέτρα από το σπίτι μου συναντήσω αυτούς τους σκύλους...

- Κι επειδή; Σαν τι είναι ένας, άντε δυο ή τρεις παλιόσκυλοι; Κρατάς μια εφημερίδα που τη χτυπάς στο μπούτι σου κι αυτοί, νευριασμένοι από το θόρυβο, σηκώνονται και φεύγουν.

- Ναι, καλά, είδες εσύ...σου έτυχε να δεις καμμιά φορά πώς είναι αυτοί οι σκύλοι;! Έχουν διαστάσεις άλογου και ρύγχος μυτερό, δόντια διπλή σειρά από μέταλλο, φυλάνε τα πεζοδρόμια. Παραταγμένοι στέκουνε ο ένας πίσω από τον άλλον. Βγαίνεις από την πόρτα σου και συναντάς εκατοντάδες μάτια, σε μακριές σειρές...

- Μα, όμως, δε σε κοιτάζουν, αλλού είναι η προσοχή τους. Κάποτε, αραιά και πού, μπορεί να σου κλείσουνε το μάτι. Γενικώς αδιαφορούν, πιστεύω. Νομίζω κι εκείνα ντρέπονται, φοβούνται σαν κι εμάς, ίσως στεναχωρούνται κιόλας.

- Παράξενοι είναι, ας το παραδεχτείς. Προχτές, εδώ δίπλα, ο γιός κομμάτιασε τους γονείς του και τα απομεινάρια τους στρίμωξε σε δύο τεράστιους σάκκους σκουπιδιών - εξείχαν κάτι δάχτυλα...Πέσανε κάτω στάμπες αίμα.

- Το διάβασα, το έμαθα από τις εφημερίδες. Οι σκύλοι ήτανε εδώ;...τι κάνανε αυτά τα τρομερά τετράποδα, σαν είδανε τα αίματα; Κι οι κάδοι με τ' απορρίμματα;...δεν άρχισαν να κυλάνε στην κατηφόρα, όταν άθελά τους φορτωθήκανε καθείς από ένα πτώμα;

- Μα δεν κατάλαβες καλά. Αυτοί δε νοιάζονται για τα μεγάλα εγκλήματα καθόλου. Στέκονται εδώ αγέρωχοι φρουροί, σαν εύζωνοι ευθυτενείς, καραδοκούνε κέρβεροι, να ξεμυτίσει ο λαγός...ας πούμε, λ.χ. εγώ, ο ανθρωπάκος. Εγώ που, πετώντας τα σκουπίδια, κάποια μπανανόφλουδα θα μου πέσει χάμω. Τότε θα ορμήσουνε να με κατασπαράξουν.