La Dolce Vita

Κοντή γιορτή

Κυριακή, κοντή γιορτή. Τῆς κοντῆς γιορτῆς οἱ τρίχες τῆς φταίγανε.

Ὀρθόν και λάθος

Εσύ έκανες τόσο θόρυβο χτες... Θα κάνεις πάλι θόρυβο κι απόψε; Εγώ είμαι εκείνος που θα κοιμόταν τον ύπνο τού δικαίου μα, με τη σκέψη πως θα αρχίσεις το σαματά, πώς να ησυχάσω; Θα μου πάρει μια ώρα να πείσω τον εαυτό μου πως άλλαξες, απέκτησες τρόπους, έγινες λίγο πιο πολιτισμένος.

Τελικά αποκοιμήθηκα, τα κατάφερα. Νίκησα και αυτήν την υπερακουσία μου, που αρρώστια είναι. Πότε τη νίκησα; Μόλις άκουσα τα βαριά σου βήματα να πλησιάζουν κι έφτασαν στ' αυτιά μου οι πρώτες σου στριγγλιές. Ησύχασα τότε και κοιμήθηκα. 

"Ευχαριστώ!"

Κοιμάται η γραία η άπορη, από το πρωί ως το βράδυ, στης κατοικίας το πεζούλι. Εκεί ξυπνάει και με παράπονο κοιτάει καθέναν που από το σπίτι εμπρος διαβαίνει.
 Ζητιανεύει, μα τίποτα δεν παίρνει κι από το κακό της όλους τους κακολογάει:

"Σκατά στο ντάφο σου, μωρή τσούλα, αλανιάρα...μόνο στις 4 το πρωί ξέρεις να γυρίζεις.
Στο ντάφο να μη λιώνεις, εσύ παλιογυναικωτέ και κει που μπρούμητα να σε θάψουν, κανίβαλοι να περνούν, από πίσω για να σου την ανάψουν..."

Υβρεολόγιο δίχως τέλος, ουτε στιγμή ανακωχής, ποτέ.
Ποτέ...
Είπα πως η γραία έπασχε προφανώς από την νόσον του Τουρέτ.
Οι περαστικοί, παρ' όλα αυτά, πολύ την συνεπάθουν. Κανείς ποτέ δεν τής αντιμίλει. Εντός της οικίας όμως, φεύ!, ζήτημα μέγα εδημιουργήθη.
"Εξευτελίζει η παλιογριά τα σεβαστά μας ήθη."

Ηύρα την γραίαν μιαν πρωίαν, αιμόφυρτον εις το πεζούλι που ήτο η έδρα της, το μετερίζι της κι η πολεμίστρα. Εις έναν κόσμον-οχετόν ανταπέδιδε τα ίσα: εκτόξευε την βρισιάν, την προσβολήν, την περιύβρισιν και την συκοφαντίαν.

Κάποιος από εντός τής κατοικίας, την προηγουμένην νύχταν πιθανόν, καταφύγιον τής επρόσφερεν από την καταιγίδαν. Εκείνη εδέχθη και, πρώτη της φορά μη βρίζουσα, είπεν "Ευχαριστώ!". Βαρύ σφυρί στην κεφαλή της ανεβοκατέβασεν ο δράστης...

Και το αίμα της, ήδη λίαν πρωί, εις το πεζούλι εθεάθη.

Περιστατικά

Στη δική του περίπτωση, που ήταν σαφώς αυτή του μελλοθάνατου, ούτε φόβο ένιωσε ούτε απελπισία. Ένιωσε μοναχά γελοίος - ένα κορόιδο ήταν και τίποτε άλλο. Ένα περιστατικό ήταν κι εκείνος, όπως τα τόσα περιστατικά που ακούγονται καθημερινά. Μόνο που είχε πιστέψει ότι μερικοί την παλεύουν καλύτερα από άλλους, ασχέτως ηλικίας και χαρίσματος. Ακόμη κι ασχέτως πεπρωμένου...Ναι, υποτίθεται πως μερικοί άνθρωποι κάνουν και κάτι τέτοια ασύλληπτα. Ίσως ήταν ένας από αυτούς.

Μπα...

Να μην αναπνέεις, λέει, να μη γερνάς. Αφήνουν περιθώριο μονάχα για κάτι συμπεριφορές...Κάτι αστείες συσπάσεις του βραχίονα, του πήχεως και των δαχτύλων. Μοιάζει πλέον με τικ αυτό το τακ/τακ/τακ πάνω στα πληκτρολόγια. Και το χαμόγελο πάντως, δεν πάει πίσω. Βάζεις με νάζι το χέρι μπροστά στο στόμα και το χαμόγελο λιώνει μες τη χούφτα σου.