Μιά άλλη σκλαβιά

Η ζωή που πολλοί κάποτε ονειρεύτηκαν και δεν μπόρεσαν να ζήσουν, λόγω τού ότι φαινόταν (και ήταν) τόσο εξωπραγματική και ανεφάρμοστη, έρχεται τώρα μπροστά μας. Και μάλιστα όχι σαν ανεφάρμοστη, αλλά σαν η μόνη ρεαλιστική. Αυτή η αποκλειστικότητά της όμως, την κάνει να φαίνεται επιβεβλημένη από τα πάνω, μια σκλαβιά ακόμα.

Γραμμές στα τζάμια

Περιφέρομαι από παράθυρο σε παράθυρο
Δεν είναι μια θέα αυτό που ψάχνω
Μόνο ψηλαφώ τα τζάμια
Στα πιο πολλά από αυτά υπάρχουν
Σημάδια, λοξές γραμμές αχνές
Σύρω το δάχτυλο απάνω τους απαλά
Όπως σε έκσταση κάνουν οι θεραπευτές
Μερικές γραμμές σε λίγο σβήνουν
Άλλες πεισματικά εκεί θα μείνουν
Θα αλλάξουν θέση, θα μεγαλώσουν
Θα μικρύνουν
Θα αλλάξουν μορφή
Εκεί θα μείνουν
Θα περιμένουν τη βροχή

Zingara

Νεοταξίτες

Ένας νέος ήχος προστέθηκε απόψε στην ησυχία. Φεύγουμε - Οι μηχανές ζεσταίνονται. Γράφονται αυτές οι γραμμές. Όπως και άλλες, τελευταίες, προτού έρθει η ώρα να θαφτεί η γλώσσα.
Αν και, όπως φαίνεται, κανείς δε θα ξαναπεράσει από δω, προτιμάμε τον τάφο να τον αποκαλούμε "κρυψώνα".
Κι αν μοντερνιστές μας λένε, Νεοταξίτες, επιλήσμονες κι απάτριδες;
Δεχόμαστε την καταδίκη, το όνειδος, την ξεφτίλα. Από την άλλη απολογούμαστε:
Πόσο επιπόλαιοι θα ήμασταν αν φεύγαμε παίρνοντας μαζί μας την παλιά λογική, τη γλώσσα που μιλούσαμε, τις αρχαίες μας συνήθειες;

Ελαστικά μαθηματικά

Είπε, με ύφος Ριχάρδου:

Άκου, φίλε, το 2 κάποτε μπορεί να πάψει να είναι Δύο και το 3 μπορεί κάποτε να μην είναι Τρία. Το γινόμενό τους όμως θα είναι πάντα Έξι.
Παντού στον κόσμο αυτό. Στα Τρίκαλα, στο Βόλο και στην όμορφη Λάρισα.