Συχνά στην τηλεόραση

-Τους απείλησε, σου λέω...Μα την Παναγία! Παρ' όλο που όλοι γνωρίζουν την πραότητά του, το πόσο μειλίχιος είναι...

- Μα ποιός; Για ποιόν μιλάς; Για τον αριστερό εκείνο συγγραφέα που βλέπω τακτικά στην τηλεόραση;

- Όχι. Αφού σού λέω "τους απείλησε". Οι αριστεροί δεν απειλούν ούτε τραμπουκίζουν. Χάνουν την ψυχραιμία τους ενίοτε, όταν τους πνίγει το δίκιο. Δεν καταφεύγουν στην βία.

- Μα νομίζω πως όλοι καταδικάζουν την βία.

- Οι αριστεροί μάλιστα την καταδικάζουν από όπου και αν προέρχεται!

- Σίγουρα. Έχω την εντύπωση όμως πως δεν την καταδικάζουν "όπουν κι αν καταλήγει"

- Ίσως ...να χρειάζεται κάθε τόσο λίιιγη βία να καταλήγει κάπου. Αν η βία είναι σαν την δύναμη  F στην  Φυσική, σαν την ενέργεια...τότε χρειάζεται η βία. Αλλιώς πώς θα υπάρξει κίνηση, εξέλιξη;

- Άρα καλά κατάλαβα ποιόν συγγραφέα εννοούσες στην αρχή...Όντως είναι κείνος ο αριστερός που βλέπω συχνά στην τηλεόραση.

Fool

Κουρδίζω ένα ρολόι

Κουρδίζω ένα ρολόι τοίχου ...Απόψε κέρδισες πάλι εσύ και μου έκανε παρέα ο Τσιτσιπάς, από την τηλεόραση. Ενώ...μπορείς
Μπορείς να έρχεσαι κατά βούλησιν συχνά, να περπατάς στα πέριξ στενά χωρίς να παραβιάζεις γνωστούς και κρυμμένους χάρτες. Μπορείς ... έχεις το κίνητρο και την ζωντάνια να βρίσκεσαι στους δρόμους τέτοια ώρα.
Ενώ, πάντα κουρδίζοντας το ρολόι, η προσοχή μου στρέφεται στον κ. Λάνθιμο αυτή την φορά. Η τιβη λέει πόσο θαυμάσιος είναι και πόσο ψηλά θα πάει το σινεμά μας.
Γιά πες...ανάμεσα στο σκάλπ μας και το κρανίο μας ...υπάρχει κάτι; Ένα μονωτικό υλικό που να κλείνει τον κόσμο έξω από την πόρτα...
Κουρδίζω το ρολόι ...
Η καθημερινή παρέλαση επαναλαμβάνεται...ο κ.Τράμπ, ο κ. Πούτιν, το ολοκαύτωμα.
Κουρδίζω κι άλλο το ρολόι ώσπου σταματώ και κάθομαι στην πολυθρόνα.
Η καθημερινή παρέλαση συνεχίζεται. Το ρολόι στον τοίχο μετά από πέντε λεπτά σταματάει.

Σκέψη από το έδαφος

Εβραϊκό νεκροταφείο...Βόλτα ανάμεσα στις πέτρες...Μια σκέψη πηδάει από το έδαφος μέσα στο νου μου. Δεν ξέρω αν είναι, ίσως, και επιθυμία. Αμαρτία. Αργότερα μέσα στο μωβ γυαλιστερό λεωφορείο είναι όλα ένα ιταλικό ή ρουμανικό μάθημα με τα τραγούδια από τα ηχεία, με τα γραψίματα στα γόνατα κοριτσιών. Το λεωφορείο τρέχει τόσο γρήγορα, ώσπου σταματά, προς το τέλος του ταξιδιού. Είναι ιδρωμένος ο οδηγός. Αναγγέλλει το τέλος της διαδρομής: "Όλομουτς!". Είναι ταραγμένος, κάνει λάθος.

Ξεκινά εκ νέου το δρομολόγιο.

Ωχ Θεέ μου! Τους είδα το 2019

Δεν πρέπει καν να τους δεις ποτέ σου. Έτσι αποκλείεται το ενδεχόμενο να τους γνωρίσεις. Αν αυτό συμβεί, τα πράγματα αρχίζουν να δυσκολεύουν για σένα. Επίσης, δυσκολεύουν ακόμα πιο πολύ άν βλέπεις τακτικά κάποιον να τους μιμείται ή αν αρχίσει να σου έρχεται αυθόρμητα, σαν tic, η ...συνήθεια να τους μιμείσαι εσύ ο ίδιος!

Μετά από αυτό, μια ασυνήθιστη έκφρασή τους, η προφορά τους, κάποιος μανιερισμός, δυο γουρλωμένα μάτια, μια επαρχιακή προφορά, η αδυναμία να αρθρώσουν μια λέξη ξένης γλώσσας...
όλα αυτά μπορούν να τους μετατρέψουν σε χαρακτήρες σατυρικών tv εκπομπών.

Θα χρειαστείς τότε ένα παντοδύναμο Εγώ για να απαλλαγείς από αυτούς.