P. Gagliardi

Ντενεκέδες χρωμάτων

Καστανά μαλλιά την έβλεπε να έχει και στους δρόμους της φτωχικής γειτονιάς έτρεχε, κάθε μέρα και πιο λίγο...για να αργήσει να αφήσει πίσω της την παιδική ηλικία.
Τί φόβος μήπως και πέσει...για εκείνον ήταν ο φόβος. Για εκείνον που περνούσε τα μεσημέρια του στην ταράτσα την ασβεστωμένη με τα λουλούδια τα φυτεμένα μέσα στα τσίγκινα δοχεία, χρωμάτων συνήθως...Βασιλικός μέσα σε ντενεκέ Χρωτέχ. Ρομαντικός...άλλοι χρησιμοποιούσαν τους ντενεκέδες για να φυλάξουν τα ξύγκια. Άλλοι τους είχαν για σκοποβολή με τα φλόμπερ.
Ίδια έβλεπε λοιπόν την κοπελίτσα με τα καστανά μαλλιά;
Μακάρι η μοίρα της να ήταν να της φυτέψουν κάποτε βασιλικό κι άλλα ανθάκια. Κανείς να μην την χτυπήσει με κάνα φλόμπερ, ούτε να την γεμίσει με τα ξύγκια του. Μακριά της οι γέροι, κάτι σκατάνθρωποι που άνω των πενήντα όντες, τάχα μου ήθελαν να θαυμάσουν το όμορφο...από αισθητικής πλευράς...

1η Μαϊου

   Λεβάντα στην πουκαμίσα της σορού που ήταν ξαπλωμένη μπρος στα πόδια μου. Ηλικία περασμένη, 

πλαδαρό πρόσωπο με αχνό μέηκ απ στο ξυρισμένο μάγουλο. Οι μηροί του ατροφικοί...και άτριχοι 

 όπως τυχαίνει στους γέροντες. Έβλεπε κανείς ότι επρόκειτο για έναν άνθρωπο του κόσμου, όλων 

 των κόσμων, όλων των εποχών. Διέκρινες ένα άρωμα Μπελ Επόκ στα γύρω σου τετρ. μέτρα,

 και μια σκληρή οργή του Μάη 1968. "Μπουρζουάδες, σας μισούμε!"

Πλούσια διακόσμηση, σου έδινε την αίσθηση μιας αδιαφορίας για τον κόσμο, την φτώχεια του, 

την συντριβή του, την σύνθλιψη που υφίσταται κάθε μέρα. Μέρες του Σαλό θύμιζε έντονα. 

Αναρωτιέσαι αν ο Προυστ μπορούσε να γράψει για το Σαλό, έστω και σαν μια μελέτη κάποιας δυστοπίας.

 

Αυτοί οι τύποι σαν τον άνθρωπο μπροστά στα πόδια μου κατέληγαν να ζουν με γάτες, μιλώντας με αυτές.

Το άρωμα της λεβάντας με έσπρωξε να μετακινήσω την σορό, σαν να περίμενα πως μπορεί να σταθεί στα πόδια της. Εκείνη συρρικνώθηκε πεισματικά στην αρχική της θέση.

Επιβράβευση

Αλίμονο. Ο φόνος έγινε ίσα για να γευτεί την αίσθηση τής μοναξιάς. Σε ένα κελί την απολαμβάνεις. Εξάλλου είναι και μέρος της τιμωρίας, πολλούς δε τους τρομάζει η σκέψη να βρεθούν μακριά από μικρά αγαπημένα αντικείμενα, πρόσωπα της συνήθειας. Φαντασιώνει κανείς την ύπαρξη μιας ερήμου απαλλαγμένης από σκιές και ψιθύρους με περίσσεια ανιαρών επαναλήψεων, με περίσσεια απουσίας και κενού. Μοιάζει εύκολο να διατηρηθείς στην σιωπή.
Μέχρι, βέβαια, να εμφανιστεί κάποιος άλλος. Κάποιος άλλος καταδικασμένος να στερηθεί όλο αυτό το συνοθύλευμα που αποκαλείται "προσωπική ελευθερία".

Time after time