Στο κελλί

Το γαργοϋλικό τέρας που τόσο καιρό διατηρούσα στην ζωή δίνοντάς του να φάει σιχαμένα αποφάγια, όταν με έβλεπε γρύλιζε τρυφερά, λες και με ευχαριστούσε. Ένα χαμόγελο σαν αυτό τών επαιτών και δυο υγρά μάτια στρέφονταν προς εμένα. Ανταπέδιδα έναν απαξιωτικό μορφασμό... Μία των ημερών πηγαίνοντας για την τροφοδοσία του, δεν βρήκα εκεί το τέρας. Παρόλο που η συνήθης δυσοσμία του δεν ήταν πια παρούσα, υπήρχε η αίσθηση πως κάτι ζούσε εκεί μέσα...θόρυβοι, ψίθυροι και ένα φως που έτρεμε. Ψάχνοντας βρήκα ένα ανθρωπάριο παχουλό και κοντό με όψη βρέφους που χαμογελούσε με δυο δοντάκια να ανατέλουν...ένα πρόσωπο σαν αυγή. Του χαμογέλασα από καρδίας και εκείνο δεν άλλαξε όψη: γελαστό ήταν, γελαστό παρέμεινε. Σκέφτηκα πως σε ένα τέτοιο αγγελούδι άξιζε ένα πολύ καλύτερο πιάτο με γευστική και υγιεινή τροφή. Γύρισα στο σπίτι και επέστρεψα με δύο πιάτα γεμάτα λειχουδιές και φρούτα διαίτης. Έφαγε αχόρταγα και κάθησε στο πάτωμα. Το κοίταξα με τρυφερότητα, χαμογέλασα πατρικά. Εκείνο γρύλισε και μου χαμογέλασε με ένα χαμόγελο σαν αυτό των επαιτών. Με κοίταξε με δυο υγρά μάτια.

Η μικρή μέρα

Μικρές ασήμαντες παρορμήσεεις. Μεγάλες σκέψεις, όνειρα. Φαντασιώσεις. Μέσα σε ένα καφέ, σε ένα κάθισμα μακριά από τα άλλα. Σε μια ώρα που κανείς δεν πατάει στα καφέ...αν και η μέρα αυτή μου δίνει την αίσθηση τής πιο μικρής μέρας. Ήδη από το πρωί πλανιόνταν στον αέρα διαρκώς λέξεις και έννοιες όπως "μικρό", "σύντομο","κοντό" καθώς και παράγωγα...μικρόβιο, κοντοπίθαρος κ.λπ. Η συντομία, το μικρό -δεν ξέρω γιατί- μου θυμίζουν φευγιό, αναχώρηση, απόδραση. Μηρύκαζα αυτές τις στρεβλές και αβάσιμες σκέψεις με μεγάλη ευχαρίστηση. Ήμουν χαρούμενος γιατί περιστρεφόμενος γύρω από παραδοξολογίες, ιδεοφυγές,"κινήσεις τού ιππότου", που λένε οι ψυχολόγοι (όσοι το γνωρίζουν) κατάφερνα να πλησιάσω το εσωτερικό τού νέου είναι μου. Έβλεπα να ξανάρχεται μέσα στις φλέβες μου καλό αίμα και να περιδινίζεται με ορμή, από το μυαλό μου ως τα πόδια μου. Πιό πολύ όμως ένιωθα ευτυχής που η αίσθηση αυτή με έλουε σε ένα καφέ μικρό, σε ένα κάθισμα μακριά από άλλα άδεια τραπέζια. Μικρά τραπέζια με πολύ λίγο φως πάνω τους πλέον, αφού η μέρα τέλειωνε πιό σύντομα. Μού είπαν πως πρέπει να πηγαίνω...Ευγενικά, δεν λέω. Πήρα τις σκέψεις μου μαζί.

Κατευθυνόμενα

 Για να μαθαίνουν (όσα θέλουμε να μαθαίνουν) οι νέοι και να θυμούνται (όσα θέλουμε να θυμούνται) οι γεροντότεροι.

Μα η ζωή προχωράει...

Αν δεν σε έσωζα

Αν δεν σε έσωζα κάθε νύχτα, θα κοιμόμουν μόνος. Ή, ίσως, θα σε θρηνούσα, θα σε νοσταλγούσα, θα κρεμούσα το χέρι μου από το κρεββάτι φτιάχνοντας ζωγραφιές με το δάχτυλο στο πάτωμα, μέχρι το δάχτυλο να πάρει φωτιά από την τριβή.
- Κοίτα τι ζωγράφισες...

Αν δεν σε έσωζα κάθε νύχτα, θα κοιμόμουν σε ακριβά ξενοδοχεία, διαβάζοντας περιοδικά ή και βλέποντας παλιές ελληνικές κωμωδίες με ημίωρα διαλείμματα ύπνου, με ένα μπλοκ δίπλα μου σημειώνοντας στίχους...σοφίες...αφορισμούς.
- Κοίτα τι έγραψες...

Αν δεν σε έσωζα κάθε νύχτα, θα στερούμουν τις απαραίτητες επιπλήξεις και διορθώσεις πάνω στην συμπεριφορά μου, αυτούς τους διαλόγους που μού χαρίζουν το μποξ που λείπει από την ζωή μου. Χτυπήματα που τρώω στην κοιλιά, παρόλο που προσποιούμαι...δηλαδή προσποιούμαι ότι προσποιούμαι.
- Μα δεν μπορείς να φυλαχτείς ούτε από ένα χτύπημα...

Από το τέλμα

Ο σιδηρος γράφει...Κάποτε ήμουν ακίνητος
Πριν χρόνια βρέθηκα κάτω από μια σιδηροκαταιγίδα
Μήνες ολόκληρους ρινίσματα σιδήρου χτυπούσαν το πρόσωπό μου
Μαστίγωναν τον κορμό μου
Θυμήθηκα τους μαγνητικούς πίνακες που παίζαν τα παιδιά
Ζωγραφίζαν αστεία τέρατα
Με έναν δυνατό μαγνήτη ξεκολλούσα τα ρινίσματα από πάνω μου
Παίρνοντας ρεύμα από από τεράστιους συσσωρευτές. Ακίνητος.

Κάνει κανείς έναν αστείο πήδο προς τα εμπρός πέφτοντας αδέξια στο έδαφος
Λερώνεται πέφτοντας στο χώμα μα ξεκολλάει από το τέλμα και είναι έτοιμος
να ξεκινήσει πάλι την πορεία του
Πολλή λάσπη, πολύ αίμα, πολύς ιδρώτας...κάποια μικρή ταπείνωση
Αν θυμάσαι ποιός ήταν ο προορισμός σου, είσαι έτοιμος να προχωρήσεις