Χίλιες ψυχές

 Σύμφωνα με όσα εκείνος συναισθανόταν, όλα είχαν ψυχή. Γιατί; Επειδή και ο ίδιος είχε ψυχή; Ακόμα και ένα βαθιά ριζωμένο δέντρο σίγουρα δεν μπορούσε να κινηθεί, όμως αναμφίβολα διέθετε και εκείνο μια ψυχή... Αν όχι και περισσότερες από μια ψυχή. Και η ψυχή δεν ήταν τίποτε παραπάνω από .., κάλλος, αρμονία, και πάνω από όλα αναμνήσεις.

Δόξα τώ Θεώ (ή όχι;) εκείνος έτσι πίστευε και αναλόγως έπραττε και ενεργούσε. Όλα είχαν ψυχή, άνθρωποι και σύννεφα, πέτρες και τραπέζια. Μα, τότε, την ίδια την ίδια αξία είχαν όλοι και όλα; Άν ίσχυε κάτι τέτοιο, εκείνος έπρεπε να το γνωρίζει με βεβαιότητα, λόγω της ανάγκης του να διαχειρίζεται τα των ψυχών. Όπως επίσης έπρεπε επιτέλους να απαντήσει στο ερώτημά του: έχει ο κάθε άνθρωπος μία μόνο ψυχή ή δύο, τρείς και πάνω;

Ψυχές, λοιπόν, ίσον αναμνήσεις. Υπέροχες οι αναμνήσεις...Τι συναισθήματα μας δίνει η κάθε θύμηση! Όλες οι "θύμησες" δεν είναι ίδιες. Άλλο σου δίνει μια θύμηση που έρχεται και ξανάρχεται κάθε μήνα, κάθε χρόνο και άλλο -σχεδόν μια μέθη- σού χαρίζει μια ανάμνηση που έρχεται κάθε δέκα ή είκοσι χρόνια και ύστερα κρύβεται ξανά. Χίλιες λοιπόν ψυχές αξίζει εκείνη η ψυχή που περιέχει πολλές αναμνήσεις που όμως έρχονται, η καθεμιά, να σε συναντήσουν τρεις-τέσσερις φορές στην ζωή σου.

Εκσυγχρονισμοί

Λογικό είναι να καθιερωθεί το πιστοποιητικό εμβολιασμού, εί δυνατόν συνοδευόμενο από το αντίστοιχο πιστοποιητικό σεξουαλικής παρενοχλήσεως. 

- Σημαντικό το ζήτημα και ο καθένας το βλέπει όπως το βλέπει. Μα μετά 24 χρόνια;

- Γιατί ;...Είναι σαν τις πολεμικές αποζημιώσεις. Είναι απαιτητέες ακόμη και τώρα!

- Διαφορετικά τα μεγέθη και τα ζητήματα έχουν άλλα βάρη

- Όχι και τόσο...η γιαγιά μου έλεγε πολλές φορές πως, στην κατοχή, αξιωματικός των SS την πίεζε σεξουαλικά για να της παρέξει άδεια μετακίνησης τις νυχτερινές ώρες. Ειδάλλως θα την οδηγούσε στην τοπική kommandatur...Δεν την πίστεψα μέχρι που άρχισα να ζω μέσα από τον κινηματογράφο, να αντλώ ευχαρίστηση μόνο από αυτόν.

- Και;...

- Δεν θυμάσαι τον Σπύρο Καλογήρου: "Θα έρθεις μαζί μου ή θα σε δώσω στην Kommandatur μωρέ;"

Βισκόντι - Καμύ

Ο Μερσώ του σινεμά, το τέκνο δηλαδή του Καμύ και του Βισκόντι είναι ένα πλάσμα προνομιούχο όσον αφορά την δυνατότητα να ζει χωρίς την αίσθηση τής συνέπειας των πράξεών του. Η δυστυχία  ΤΟΥ αλλά και όλων ΜΑΣ αρχίζει την στιγμή που με αφορμή ακόμη και μια απλή παράβαση του νόμου (μια κακή στιγμή, που λένε) ανασύρεται από δεκάδες ερμάρια ένα παρελθόν, ξεπηδούν δεκάδες φάκελοι (φακέλοι λεγόμενοι), υποφάκελοι, δηλώσεις κ.λπ. Και όλα συνδέονται χωρίς να καταλήγουν κάπου αλλά...συνδέονται, αποκτούν μια "λογική συνέχεια", 3 το λάδι, τρεις το ξύδι...

Σοφά ρωτά το δικαστήριο: Είχατε βάλει την μητέρα σας σε οίκο ευγηρίας;...Κλάψατε όταν η μητέρα σας απεβίωσε;...Αληθεύει ότι την επομένη πήγατε σινεμά να δείτε μια κωμωδία; ... Αληθεύει ότι την επόμενη εβδομάδα αρχίσατε να βγαίνετε με μια δεσποινίδα;

Ο Μερσώ απαντά χωρίς εκδραμάτιση και μονολεκτικά, λες και δεν ήξερε ποιά είναι αυτά που θα ελαφρύνουν την θέση του, ποιά είναι αυτά τα ψέματα που ένα δικαστήριο αρέσκεται να ακούει από έναν απελπισμένο, αποσβολωμένο κατηγορούμενο.

Λέει την αλήθεια όσον αφορά το έγκλημά του, το οποίο έχει σχεδόν ξεχαστεί κάτω από τις τόσες ενδείξεις ή αποδείξεις (ποιά η διαφορά!) πως πρόκειται για έναν αναίσθητο. Όπερ έδει δείξαι... Σαν να μην μπορεί άλλο να περιμένει την τιμωρία του, ομολογεί. Αργότερα εκτελείται. 

Λειτουργεί ακόμα μια φορά αριστουργηματικά το δίδυμο Βισκόντι-Μαστροιάννι σε ένα μυθιστόρημα, το "Ο ξένος".

 

Gene Pitney

 

Βαγγελίστικα

 Ο μικρός Βαγγέλης από τα 3 του χρόνια περνούσε τις μέρες με τον πατέρα του, μιλώντας επί ώρες, μιλώντας επί μέρες, περνούσαν οι ηλικίες. Λόγια όλο και πιο μεγάλα, λόγια από συζητήσεις όλο και πιο θολές, λόγια και λέξεις ορθογραφίας, καλλιγραφία χωρίς φύλο. Πιπίλα που πέφτει και λέξεις. Νερά που καταβρέχουν, σύννεφα που περνούν πετώντας και πάλι λέξεις. Καβούρια στα βράχια, μεγεθυντικός φακός που καίει το χαρτί, Ντελ Πιέρο - Τζίμι Χέντριξ και λέξεις. Μια τόσο μεγάλη επιθυμία να γράφει αυτά που λέγονταν, όμως τί απροθυμία!

Κι έτσι τα λόγια του μοιάζαν νεολεξίες και είχαν κάτι πολύ χαρακτηριστικό. Ήταν αυτό που πολύ εύστοχα είχε παρατηρήσει κάποιος ή κάποια: "Άρχισες πάλι να μιλάς τα Βαγγελίστικα".