Χμμμ...

Η φιλία είναι η υπέρτατη μορφή αμοιβαίας και εκούσιας εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.

Χμμμ...

Μερικοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι το να είσαι Αντιρατσιστής σημαίνει να είσαι ρατσιστής εναντίον των ρατσιστών. Ένας ακόμη ρατσιστής,δηλαδή.

Franky

Το δικό του μπλουζ

Μισώ τα κομπολόγια στα τραπέζια, κοντά στα κινητά, πολύ περισσότερο όταν το τρίγωνο "φραππές-κομπολόι-κινητό" δεν είναι ισόπλευρο κι οι ιδιοκτήτες τους προσπαθούν να τετραγωνίσουν, ουρλιάζοντας, τον Κύκλο. Μη μου τους κύκλους τάραττε, δε μπορώ τη φασαρία. Δεν αντέχω τα συνθήματα που περιέχουν τις λέξεις: Λαός, ΛΑ.Ο.Σ., Δημοκρατία.

Αηδιάζω απ' τις ταβέρνες με τη φολκλόρ διακόσμηση εκεί που ξεπατώνονονται στο φαγητό και στο κρασί οι νεοέλληνες ακούγοντας νεγρορεμπέτικο. Φτώχια-μισόκιλο-τσίκνα-Hugo Boss-ανάλυση μαρξιστική, παλιό Κ.Κ.Ε., τώρα BMW και τζάμπα οικολογία, ομιλία αυθόρμητη, πηγαία χυδαιολογία.

Εξοργίζομαι με τους διασκεδαστές που έχουν κοινωνικές ευαισθησίες, για την οικονομία, για το κιτς, για την αισθητική του χώρου, την αμορφωσιά του νεαρού, την υποκρισία του πολιτικού. Γυμνασμένοι ανάπηροι, απ' τις κάμερες κρυφτό, της πλάκας κόκα φτηνιάρικη, γιά να 'ναι το αγοράκι γελαστό.

Δεν αντέχω το ελληνικό ροκ. Ροκ από την Ελλάδα, φέτα απο Δανία, espresso από την Άμφισσα. Δεν μπορώ το τηλεχιούμορ ούτε τους σχολιασμούς, λίγδα στο μαλλί και παρε'ί'στικους αστε'ι'σμούς. Συζήτηση, ουζάκι, ανάμνηση και κάποτε μπάλα στις αλάνες. Και που η θητεία της γενιάς; στην Κορέα; Μπα...στη Σαλαμίνα.

Σιχαίνομαι τους πολιτικούς της χαβαλεδιάρικης gay αριστεράς, που βγαίνουν με μουστάκι και γυαλιά, πουκάμισο-φανελλάκι, με χιούμορ το λόγο τους στολίζουν, γλείφουνε τους μαθητές, τους πακιστανούς, τους πισωγλέντες, τα πρεζόνια κι όλοι αυτοί οι "αχάριστοι" τον κώλο τους γυρίζουν.

Βαριέμαι όλους τους φιλάνθρωπους, τους ευεργέτες που πιό πολύ στεναχωριούνται στις γιορτές για εκείνους που δεν έχουν, Τηλεμαραθωνοδρόμοι, όπως είμαστε όλοι. Θυμίζουνε τα κανάλια, ανάμεσα στα σκέλια μου, μια ακόμη μπάλα. Κύριε Λαμπράκη, στο καλό, το Μέγαρο δεν ήτανε για μένα. Πάω στοίχημα πως αν ο κόσμος το ζητούσε, ποτέ δε θα χτιζόταν.

Δε μ' αρέσει η μαστούρα, το σπιντάρισμα, το πάνω και το κάτω-δεν έχουν διαφορά. Τη διαφορά την κάνει η διαφθορά κι όταν αρχίσει η φθορά έρχονται οι cow boys που χτυπάνε τα άρρωστα ινδιανάκια. Οι τοίχοι οι κακόμοιροι έχουν μόνο τα αυτιά τους και τις κάμερες για μάτια. Ευνούχοι μπανιστηριτζήδες, πότε θα βγάλουν χέρια;

Μου τη δίνει η σεξουαλική επανάσταση, μου χαλάει το κέφι, μου διώχνει τη διάθεση την ερωτική. Όχι, δε θα πιάνετε το δικό μου πισινό. Μπορείτε όμως να μιλάτε, αγόρια και κορίτσια με το "μου γαμείς" και "σου γαμώ" και άλλα απελευθερωτικά κραδαίνοντας τα dildos σας, εγώ δε συμμετέχω μα θα έρθω να σας δω.

Αντιπαθώ αυτούς που οι μασχάλες τους μυρίζουν σαν  έξοδος Κινέζικου εστιατόριου κι αυτούς που κάνουν πασαλείμματα στην καθαριότητά τους σαν αυτόν που "καθαρίζει" από το πεζοδρόμιο, με σακκούλες Σκλαβενίτη, τα χεσίματα από τα σκυλιά του. Μισώ τους φιλόζωους όταν γλιστράω στις μακαρονάδες -με κιμά από ποντικό- που φτιάχνουν γιά τις γάτες.

Ούτε αυτούς δεν τους μπορώ που θέλουν από μένα να είμαι ηπίως προοδευτικός, όσο θέλουν αυτοί, κεφάτος, φιλικός, να μου αρέσει η γαλανόλευκη, ο Μίκης και ο Μάνος, ο Χάρης και ο Πάνος, να γελάω με ανέκδοτα που τα 'χω ξανακούσει, να τρώω φέτα, μεζέδες, λαδερά, να κόβω το καρπούζι μου εκεί στις παραλίες, διαβάζοντας νυσταγμένος χιλιοειπωμένες αηδίες.

Οι Κρέμες του Γέρου

17 Σεπτεμβρίου: Σοφίας, Πίστεως, Ελπίδος, Αγάπης ( Εορτολόγιο )

Η νεαρή φίλη μου ήταν σαφής στην εξιστόρηση των γεγονότων όπως ακριβώς σας τα μεταφέρω:

   Ο γάμος της πήγαινε πάρα πολύ καλά αν παραλείπαμε ένα πρόβλημά της πού, εκείνη την εποχή στην οποία αναφερόμαστε, επηρέασε τις ερωτικές σχέσεις του ζευγαριού. Κατ’ επέκταση και την εν γένει ζωή τους βέβαια. Δούλευε σκληρά η άμοιρη κι "έσκαγαν" τα χέρια της. Πονούσαν και πια δεν αισθανόταν τίποτα. Αργότερα χειροτέρεψε. Αγκάλιαζε τον άντρα της και πονούσε! Πονούσε τόσο πολύ που σταμάτησε πια κάποτε να τον θέλει. Δημιουργήθηκε τέτοιο θέμα πού οι φίλες της τη συμβούλεψαν να πάει στο γέρο σοφό του χωριού να πει το πρόβλημά της. Πολλές φορές αυτός τους είχε δώσει τη λύση, έλεγαν οι ντόπιες…

  Έτσι κι έγινε. Αυτός έσκυψε πάνω στο πρόβλημα και πρότεινε τη λύση: μια κρέμα θα έβαζε η νεαρή κάθε απόγευμα και μέχρι το επόμενο πρωί όλα θα ήταν -παροδικά- εντάξει. Αποδείχτηκε σοφός ο γέρος γιατί όλα πήγαιναν καλά. Το σεξ κρατούσε όλη τη νύχτα και γινόταν κάθε νύχτα!
Για πόσο όμως θα κρατούσε αυτό;- αναρωτιόταν ο γαμπρός. Η κούραση ήταν μεγάλη κι άρχισε να εξαντλείται. Μοιράστηκε το πρόβλημα με τους φίλους του οι οποίοι τον παρέπεμψαν αμέσως να συμβουλευτεί- κι αυτός- το γέρο σοφό.
Τους φίλους τους άκουγε και πήγε να εκθέσει το θέμα. Ο γεράκος πρότεινε τη λύση και την εφαρμογή της λεπτομερώς. Έπρεπε ο νέος κάθε νύχτα να αλείφει τα ακροδάχτυλα της γυναίκας του, όταν αυτή κοιμόταν, με μιαν άλλη κρέμα ώστε η μία να αντιστρέφει τη δράση της άλλης.

  Τον πρώτο καιρό φάνηκε ότι η κατάσταση εξισορροπούσε. Ανέκτησε δυνάμεις το παλικάρι, άλλαξε όψη και τα παράπονα της γυναίκας ότι τα νύχια της είναι χάλια όλοι τα θεώρησαν σαχλές ιδιοτροπίες. Μεγάλωναν, λέει, πάρα πολύ γρήγορα κι ήταν γερασμένα και βρώμικα, σαν του ζώου.  Το παρατήρησαν όμως και οι άλλοι μετά. Όλοι. Δεν μπορούσε πια να κρύβεται ο γαμπρός κι εξομολογήθηκε όλα τα περί κρέμας που έκανε καθώς και το λόγο που τα έκανε. Φυσικά σταμάτησε τις κρυφές επαλείψεις αμέσως χωρίς όμως αποτέλεσμα… Πάλι οι φίλοι έδωσαν τη λύση στο νέο αδιέξοδο:
- Να πάτε στο γέρο σοφό κι οι δυο…   - Α,μπράβο. Κάτι θα βρει να μας δώσει αυτός!

  Αυτός, όταν άκουσε την καινούργια τους δυστυχία, εκνευρίστηκε από το πόσο εύκολο το ‘χαν να βρίσκει εκείνος συνέχεια κρέμες κι άλλα τέτοια που του ζητούσαν.
Σηκώθηκε από την καρέκλα του και τους έδιωξε όλους ,κακήν κακώς, λέγοντάς τους:

«Άνθρωποι, να ξέρετε πως εγώ ποτέ δεν είπα πως δίνω γιατρικά ούτε πως όλοι οι καημοί σας  είναι αρρώστιες. Κι εξ άλλου απ όλες τις αρρώστιες οι πιο μικρές μόνο γίνονται καλά.
Πηγαίνετε λοιπόν. Δεν  μπορώ πια ούτε καν να σας γυρίσω πίσω εκεί που ήσασταν πριν με γνωρίσετε.Τώρα πια με γνωρίσατε κι η ζωή σας θα’ ναι σκληρή. Θα χρειάζεστε συνέχεια ένα γέρο σοφό για να τον συμβουλεύεστε. Τέτοια κακή συνήθεια αποκτήσατε!»

Λες και τους καταράστηκε. Από τότε λίγες άσπρες μέρες είδαν. Κι από τις τρεις κόρες που με χίλια βάσανα μέσα στα επόμενα χρόνια απόκτησε το ζευγάρι, κοντά τους έμεινε μόνο η κουτσή, η Σοφία. Η Πίστη έφυγε σε ξένη χώρα και την Ελπίδα τους την πήρε ο γέρος ισοβίως για παραδουλεύτρα,σαν αμοιβή για τις υπηρεσίες του. Τέταρτη γιά να τη βαφτίσουνε Αγάπη δε γέννησαν. Μια κουτσή Σοφία και μια… λειψή σοφία τους έμεινε  μετά από όλα εκείνα τα χρόνια…
Έτσι τουλάχιστον μου διηγήθηκε τα γεγονότα η ίδια η αγαπητή μου φίλη και λόγο για να δυσπιστώ δεν έχω.